აპოკალიფსისის განმარტება_VII_21_22_1_5 ახალი იერუსალემი - აპოკალიფსისი

Перейти к контенту
აპოკალიფსისი > განმარტება
ახალი იერუსალიმი

(თ. 21 - 22:1-5)
ახალი იერუსალემი
ახალი ქართულით:

1. მერე ვიხილე ახალი ცა და ახალი მიწა, რადგანაც პირველი ცა და პირველი მიწა გადაეგო, და ზღვა აღარ არის. 2. ვიხილე წმიდა ქალაქი, ახალი იერუსალიმი, ღვთისაგან ჩამომავალი ზეცით, სასძლოსავით გამზადებული და სასიძოსთვის შემკული. 3. და მომესმა მგრგვინავი ხმა ტახტით, რომელმაც თქვა: აჰა, კარავი ღვთისა კაცთა შორის, რომელიც დაემკვიდრება მათში, და თვით ღმერთი იქნება მათთან. 4. შეაშრობს ღმერთი მათ თვალზე ცრემლს, და აღარ იქნება სიკვდილი: აღარც გლოვა, აღარც ტირილი და ტანჯვა იქნება, რადგანაც გადაეგო ყოველივე უწინდელი. 5. ხოლო ტახტზე მჯდომარემ თქვა: აჰა, ყველაფერს შევქმნი ახალს. მე კი მითხრა: დაწერე, რადგან ეს სიტყვები სარწმუნოა და ჭეშმარიტი. 6. კვლავ მითხრა მე: აღსრულდა. მე ვარ ანი და ჰაე, დასაბამი და დასასრული. და უსასყიდლოდ ვასმევ მწყურვალს სიცოცხლის წყლის წყაროს. 7. მძლეველი დაიმკვიდრებს ამას, და მე ვიქნები მისი ღმერთი, ხოლო ის იქნება ჩემი ძე. 8. მხდალთა და ურწმუნოთა, ბილწთა და მკვლელთა, მეძავთა და გრძნეულთა, კერპთაყვანისმცემელთა და ცრუთა ხვედრი კი ტბაშია, ცეცხლითა და გოგირდით მოგიზგიზეში. და ეს არის მეორე სიკვდილი. 9. მაშინ მოვიდა ერთი იმ შვიდ ანგელოზთაგან, რომელთაც ჰქონდათ უკანასკნელი წყლულებით სავსე შვიდი თასი, და მითხრა: მოდი და გიჩვენებ ქალს, სასძლოს კრავისას. 10. ამიყვანა სულით დიდსა და მაღალ მთაზე, და მიჩვენა დიდი ქალაქი, წმიდა იერუსალიმი, ღვთისაგან რომ ჩამოდიოდა ზეცით, 11. და ჰქონდა დიდება ღვთისა, ხოლო მისი მნათობი პატიოსან თვალსა ჰგავდა, ბროლივით გამჭვირვალე იასპის ქვას. 12. ვრცელი და მაღალი გალავნით შემოზღუდულს თორმეტი ბჭე ჰქონდა, ბჭეებზე - თორმეტი ანგელოზი, და ზედ ეწერა ისრაელის თორმეტი ტომის სახელი. 13. აღმოსავლეთით სამი ბჭე, ჩრდილოეთით სამი, სამხრეთით სამი, დასავლეთით სამი. 14. ქალაქის გალავანს თორმეტი საძირკველი ჰქონდა, და მათზე კრავის თორმეტი მოციქულის თორმეტი სახელი. 15. ჩემთან მოუბარს საზომად ოქროს ლერწამი ჰქონდა, რათა გაეზომა ქალაქი, მისი ბჭენი და გალავანი. 16. ხოლო ქალაქი ოთხკუთხედად ძევს, და მისი სიგრძე იგივეა, რაც სიგანე. გადაზომა ქალაქი ლერწმით თორმეტი ათას უტევანზე, და მისი სიგრძე, სიგანე და სიმაღლე ერთმანეთის ტოლნი აღმოჩნდნენ. 17. გაზომა მისი გალავანი, და გამოვიდა ას ორმოცდაოთხი წყრთა, კაცის საზომით, ანუ იგივე საზომით ანგელოზისა. 18. თვით გალავანი იასპით იყო ნაგები, ქალაქი კი წმიდა მინის მსგავსი ბაჯაღლო ოქროთი. 19. ქალაქის გალავნის საძირკვლები ნაირგვარი ძვირფასი ქვით იყო შემკული: პირველი საძირკველი - იასპით, მეორე - საფირონით, მესამე - ქალკედონით, მეოთხე - ზურმუხტით, 20. მეხუთე - სარდონიკით, მეექვსე - სარდიონით, მეშვიდე - ქრისოლითით, მერვე - ბივრილით, მეცხრე - ტოპაზით, მეათე - ქრისოპრასით, მეთერთმეტე - იაკინთით, მეთორმეტე - ამეთვისტოთი. 21. თორმეტი ბჭე თორმეტი მარგალიტი იყო, თვითეული ბჭე თითო მარგალიტია, ქალაქის მოედანი კი - ბაჯაღლო ოქრო, ჭვირვალე მინის მსგავსი. 22. ტაძარი კი ვერ ვიხილე მასში, რადგანაც მისი ტაძარი ყოვლისმპყრობელი ღმერთია და კრავი. 23. ქალაქს არც მზე სჭირდება მანათობლად და არც მთვარე, რადგანაც ღვთის დიდებამ გაანათა იგი, ხოლო მისი სანთელი არის კრავი. 24. ხალხები ივლიან მის ნათელში და მიწიერი მეფენი თავიანთ დიდებასა და პატივს შეიტანენ მასში. 25. მისი ბჭენი არ დაიხშვიან დღისით, ღამე კი არასოდეს იქნება იქ. 26. და მიიტანენ მასში ხალხთა დიდებასა და პატივს. 27. ვერ შევა მასში ვერავითარი უწმინდური, ვერცერთი ცრუ და ბილწი, არამედ მხოლოდ ისინი, ვინც ჩაწერილია კრავის სიცოცხლის წიგნში.


ძველი ქართულით:

1. და ვიხილე ცაჲ ახალი და ქუეყანაჲ ახალი, რამეთუ პირველი იგი ცაჲ და პირველი ქუეყანაჲ წარჴდეს, და ზღუაჲ არღარა არს. 2. და ქალაქი იგი წმიდაჲ, იერუსალჱმი ახალი, ვიხილე გარდამომავალი ზეცით ღმრთისაგან, განმზადებული, ვითარცა სძალი შემკული ქმრისა მიმართ თჳსისა. 3. და მესმა ჴმაჲ დიდი ზეცით, რომელი იტყოდა: აჰა, სამკჳდრებელი ღმრთისაჲ კაცთა თანა, და დაიმკჳდროს მათ თანა, და იგინი იყვნენ ერ მისა, და იგი ღმერთი თავადი მკჳდრ იყოს მათ შორის. 4. და აჴოცოს ყოველივე ცრემლი თუალთაგან მათთა, და სიკუდილი არღარა იყოს, არცა გლოვაჲ, არცა ღაღადებაჲ, არცა ტკივილი, რამეთუ პირველნი იგი წარჴდეს. 5. თქუა მჯდომარემან მან საყდარსა ზედა: აჰა ესერა ყოველსავე ახალ-ვჰყოფ. და თქუა: დაწერე, ვითარმედ ესე სიტყუანი სარწმუნონი და ჭეშმარიტნი ღმრთისანი არიან. 6. და მრქუა მე: ვიქმენ მე ანი და ჵ, დასაბამი და დასასრული. მე წყურიელსა მივსცე წყაროჲსა მისგან წყლისა ცხოველისა უსასყიდლოდ. 7. რომელმან სძლოს, მივსცე მას ესე ყოველი და ვიყო მისა ღმერთ, და იგი იყოს ჩემდა ძე. 8. ხოლო მოშიშთა და ურწმუნოთა და ცოდვილთა და საძაგელთა და კაცისმკლველთა და მეძავთა და მწამლველთა და კერპთმსახურთა და ყოველთა მტყუვართაჲ ნაწილი მათი იყოს ტბასა მას ცეცხლითა და წუნწუბითა მოტყინარესა, რომელ არს სიკუდილი იგი მეორე. 9. და მოვიდა ერთი შჳდთა მათ ანგელოზთაგანი, რომელთა-იგი აქუნდეს შჳდნი იგი ლანკნანი, სავსენი წყლულებათა მათ მიერ უკუანაჲსკნელთა, და იტყოდა ჩემ თანა და მრქუა მე: მოვედ, და გიჩუენო შენ დედაკაცი იგი, სძალი კრავისაჲ. 10. და წარმიყვანა მე სულითა მთასა მაღალსა და დიდსა და მიჩუენა მე ქალაქი წმიდაჲ იერუსალჱმი, გარდამომავალი ზეცით ღმრთისაგან. 11. და აქუნდა დიდებაჲ ღმრთისაჲ. მნათობი მისი მსგავს იყო ქვასა პატიოსანსა, ვითარცა ქვასა იასპსა ბროლის-სახესა. 12. და აქუნდა ზღუდე დიდი და მაღალი და ბჭენი ათორმეტნი და სახელები წერილი, რომელ არს სახელები ძეთა ისრაჱლისათაჲ. 13. აღმოსავალით ბჭენი სამნი, და სამხრით სამნი და ჩრდილოჲთ სამნი, და დასავალით სამნი. 14. და ზღუდესა მას ქალაქისასა აქუნდეს ათორმეტნი საფუძველნი და მათ ზედა ათორმეტნი სახელნი ათორმეტთა მათ მოციქულთა კრავისათანი. 15. და რომელი-იგი იტყოდა ჩემ თანა, აქუნდა საზომი ლერწამი ოქროჲსაჲ, რაჲთამცა განზომა ქალაქი იგი და ბჭენი მისნი და ზღუდენი მისნი. 16. და ქალაქი იგი მოთხვითად არს; და სიგრძე მისი, ვითარცა სივრცე. და განზომა ქალაქი იგი ლერწმითა მით ათორმეტსა ათასსა უტევანსა. ათორმეტი სიგრძე და სივრცე და სიმაღლე მისი სწორ არიან. 17. და ზღუდე მისი ას ორმეოც და ოთხი წყრთაჲ საზომითა კაცისაჲთა, რომელ არს ანგელოზისაჲ. 18. და იყო მოსწორებაჲ ნაშენები ზღუდისა მისისაჲ იასპი, და ქალაქი იგი ოქროჲ წმიდაჲ, მსგავსი ჭიქასა წმიდასა. 19. და საფუძველნი ზღუდისანი ყოვლითა ქვითა პატიოსნითა შემკულნი. საფუძველი პირველი იასპი, მეორე საფირონი, მესამე ქალკიდონი, მეოთხე სამარაგდე, 20. მეხუთე სარდონიხოჲ, მეექუსე სარდიოჲ, მეშჳდე ოქრო-ქვაჲ, მერვე ბივრილი, მეცხრე ტოპაზი, მეათე ხრჳსოპასოჲ, მეთერთმეტე იაკინთი, მეთორმეტე ამეთჳსოჲ. 21. და ათორმეტნი იგი ბჭენი იყვნეს ათორმეტნი მარგალიტნი. თითოეული ბჭე იყო ერთისა და ერთისა მარგალიტისაჲ. და უბანი ქალაქისაჲ მის - ოქროჲ წმიდაჲ და ჭიქაჲ ბრწყინვალე. 22. და ტაძარი არა მიხილავს მას შორის, რამეთუ უფალი ღმერთი, ყოვლისა მპყრობელი, ტაძარ მისა არს, და კრავი იგი. 23. და ქალაქსა მას არა უჴმს მზე, ანუ მთოვარე მნათობად, რამეთუ დიდებამან ღმრთისამან განანათლა იგი, და სანთელ მისა არს კრავი იგი. 24. და ვიდოდიან წარმართნი ნათლითა მისითა, და მეფეთა ქუეყანისათა დიდებაჲ და პატივი წარმართთაჲ მისა მიიღონ. 25. და ბჭენი მისნი არა დაეჴშნენ დღისი, რამეთუ ღამე მუნ არა იყოს. 26. და მიიღონ დიდებაჲ და პატივი წარმართთაჲ მუნ, რაჲთამცა შევიდეს. 27. და არა შევიდეს მუნ ყოველივე შეგინებული და მოქმედი ბოროტისაჲ და ტყუვილისაჲ, გარნა დაწერილნი იგი წიგნსა მას ცხორებისა კრავისასა.


VII. საღმრთო განგებულების გამოვლენის მეხუთე თანამიმდევრობა (თ. 20-22)

ახალი იერუსალემი (თ. 21-22:1-5)

1. მერე ვიხილე ახალი ცა და ახალი მიწა, რადგანაც პირველი ცა და პირველი მიწა გადაეგო, და ზღვა აღარ არის. 2. ვიხილე წმიდა ქალაქი, ახალი იერუსალიმი, ღვთისაგან ჩამომავალი ზეცით, სასძლოსავით გამზადებული და სასიძოსთვის შემკული. 3. და მომესმა მგრგვინავი ხმა ტახტით, რომელმაც თქვა: აჰა, კარავი ღვთისა კაცთა შორის, რომელიც დაემკვიდრება მათში, და თვით ღმერთი იქნება მათთან. 4. შეაშრობს ღმერთი მათ თვალზე ცრემლს, და აღარ იქნება სიკვდილი: აღარც გლოვა, აღარც ტირილი და ტანჯვა იქნება, რადგანაც გადაეგო ყოველივე უწინდელი. 5. ხოლო ტახტზე მჯდომარემ თქვა: აჰა, ყველაფერს შევქმნი ახალს. მე კი მითხრა: დაწერე, რადგან ეს სიტყვები სარწმუნოა და ჭეშმარიტი.

იდუმალთმხილველის თვალწინ საოცარი და მიუწვდომელი სახით იშლება ახალი ცა და ახალი მიწა. ის არ აღწერს მათ, არამედ მთელ ამ აღწერას ცვლის სიტყვით: "ახალი". მომავალი ცა და მიწა ადრინდელის, დაღუპულის საპირისპირო უნდა იყოს. ყველაფერი, რაც ცოდვილი, უბედურების მომტანი და მავნე იყო ადამიანის ცხოვრებისთვის, ყველაფერი, რასაც კი დედამიწაზე და მის მცხოვრებლებზე გადმოჰყავდა ღმრთის რისხვა, ახალ მიწასა და ახალ ცაში აღარ იქნება. "რადგანაც პირველი ცა და პირველი მიწა გადაეგო, და ზღვა აღარ არის".

ახალ ცაზე და ახალ მიწაზე, სადაც იქნება სიხარული და ნეტარება, ლაპარაკობდა წინასწარმეტყველი ესაია (65:17-18; 66:22); ხოლომოციქული პეტრე ამბობდა, რომ ახალ მიწაზე და ახალ ცაზე "დამკვიდრდება სიმართლე" (2 პეტრე 3:13). მაგრამ მხოლოდ უკანასკნელმა თქვა იმის შესახებაც, თუ როგორ აღსრულდება ადრინდელი სამყაროს ეს შეცვლა. ამ დროს ყოვლისშემძლე ღმრთის იარაღი ცეცხლი იქნება, როგორც ყველაზე მძლავრი იარაღი გარეგან ბუნებაში.

სხვათა შორის, წმ. ეფრემ ასურელი, დანიელის წინასწარმეტყველების საფუძველზე (იხ. დანიელ. 7:9-10), მსოფლიო ხანძარს წარმოიდგენს ცეცხლოვანი მდინარის სახით: "როგორ გადავიტანთ ამას, ძმანო, როდესაც დავინახავთ ცეცხლოვან მდინარეს, გააფთრებულად მჩქეფარეს, ყოველივეს რომ ნთქავს თავის გზაზე, ყოველივეს, რაც კი დედამიწაზე აღსრულებულა" (Свящ. Николай Орлов. Апокалипсис святого Иоанна Богослова. Опыт православного толкования. Москва, 1904 г. Репр. Санкт-Петербург. 1999 г., стр. 503).

"როგორ მოხდება სამყაროს შეცვლა, ჩვენი ცნობისმოყვარეობის საგანი არ უნდა იყოს", - ბრძანებს წმ. გრიგოლ ნოსელი (იქვე).

საღმრთო განგებულებისთვის სულაც არ არის საჭირო სხვა ცა და მიწა, არამედ საჭიროა ადრინდელისგან მხოლოდ იმის მოცილება, რაც ხელს უშლის ამ განგების კეთილმოწყობას. "ყოველნი, ვითარცა სამოსელნი, დაძუელდენ, და ვითარცა შესამოსელნი, სცვალნე იგინი, და იცვალნენ" (ფსალმ. 101:27); და კიდევ: "გამოავლინო სული შენი და დაჰბადნე იგინი და განაახლო პირი ქუეყანისა" (ფსალმ. 103:30), - ბრძანებს ფსალმუნთმგალობელი.

ზუსტად ასევე, წმ. მოციქული პავლეც მოწმობს, რომ მომავალი მარადიული ცხოვრების სრულყოფილებისთვის საჭიროა მხოლოდ ადრინდელი მიწის განახლება და მისი არანორმალურობების განადგურება (რომ. 8:21). ამიტომაც, "აქ ლაპარაკია არა ქმნილების განადგურებაზე, არამედ უკეთესისკენ შეცვლაზე", ბრძანებს ანდრია კესარიელი (იქვე).

"მსოფლიო ხანძარში, - ბრძანებს ნეტ. ავგუსტინე, - ცეცხლის მიერ ნადგურდება ხრწნად სტიქიათა ის თვისებები, რომლებიც ჩვენს ხრწნად სხეულებს შეესაბამებოდნენ, ხოლო თვით სუბსტანცია იღებს ისეთ თვისებებს, რომლებიც საოცარი ცვლილების მიერ უკვდავი სხეულების შესაბამისი აღმოჩნდება, ასე რომ სამყარო, შეიცვლება რა უკეთესისკენ, სრულიად შესაბამისი იქნება ადამიანებისა, რომლებიც ხორციელადაც განახლდნენ უკეთესისკენ" (იქვე).

"ღმერთმა, - ბრძანებს ამავე საკითხთან დაკავშირებით ნეტ. თეოფილაქტე, - ერთხელ შექმნა ნივთიერება და, რაც აუცილებელი იყო ამქვეყნიური ცხოვრებისთვის, ხოლო იმქვეყნიური ცხოვრებისთვის უსარგებლოა და ზედმეტი, მას შეცვლის, და რაც სასარგებლოა მას განაახლებს" (იქვე).

სამყაროს განახლებაზე და არა სრულ განადგურებაზე, ასევე ახალ ქმნილებაზე ლაპარაკობს იესუ ქრისტეც, როდესაც ახალი სამყაროს მდგომარეობას მეორედ შობას უწოდებს (მთ. 19:28); ამავე აზრამდე მივყავართ წმიდა წერილის სხვა გამონათქვამებსაც (1 იოანე 2:8, 17; 1 კორინთ. 7:31; 2 კორინთ. 5:17).

ზუსტად ასევე გამოთქმა "პირველი ცა და პირველი მიწა გადაეგო" - უფრო შეესაბამება მათე 24:35-ს, სადაც ნათქვამია: "ცა და მიწა გადავლენ" (შეად. 5:18). მეხუთე მსოფლიო კრებაზეც აზრი სამყაროს სრული განადგურების შესახებ ასევე უარყოფილ იქნა, როგორც მწვალებლური.

ჩვეულებისამებრ ყველა ახალი კომენტატორიც 1-ელ მუხლში ხედავენ არა ახალ ქმნილებას ძველი სრული განადგურების გზით, არამედ მხოლოდ მის განწმენდას და შესაბამისობას ახალ რეალობასთან; მსოფლიო განმწმენდელ ცეცხლს ადარებენ მსოფლიო წარღვნის წყლებს, რომელმაც კი არ შთანთქა სამყარო, არამედ მხოლოდ განწმინდა იგი, გარეცხა ცოდვისგან.

"რაც შეეხება სიტყვებს: "და ზღვა აღარ არის", - ბრძანებს ნეტ. ავგუსტინე, - მიჭირს თქმა, დაშრება იგი თუ ასევე უკეთესობისკენ შეიცვლება. რადგან ჩვენ ვკითხულობთ, რომ ცა და მიწა განახლდება, მაგრამ უკვე აღარ მახსოვს, სად წამიკითხავს ახალი ზღვის შესახებ, გარდა ამავე წიგნის იმ ადგილების გამოკლებით, სადაც ლაპარაკია ჭიქისებრ ზღვაზე, რომელიც მსგავსი იყო ბროლისა (გამოცხ. 4:6). მაგრამ იმ შემთხვევებში ლაპარაკია არ არის სამყაროს აღსასრულზე, ზღვაზეც, როგორც ჩანს, ლაპარაკია არა საკუთრივი მნიშვნელობით, არამედ მიმსგავსებითად. თუმცა, როგორც წინასწარმეტყველურ მსჯელობას უყვარს პირდაპირ მნიშვნელობას შესძინოს გადატანითი მნიშვნელობანიც, სიტყვებში: "და ზღვა აღარ არის", შეიძლება ლაპარაკი იყოს იმ ზღვაზე, რომელმაც მასში მყოფი მკვდრები დააბრუნა (გამოცხ. 22:13). რამეთუ მაშინ ეს მეამბოხე და ბობოქარი საუკუნე, რომელსაც სხვანაირად "ზღვაც" ეწოდება, უკვე მოკვდავთა სამკვიდრო აღარ იქნება" (Августин Иппонский, О граде Божием. Сl. 0313, 48.20.16.21).

"ამრიგად, წმიდა წერილი ბრძანებს, რომ ერთი მხრივ, ეს სამყარო მისი დღევანდელი სახით არ შენარჩუნდება, რადგან ის ხრწნადია, მოკვდავია, ხოლო, მეორე მხრივ, "ეს ხრწნადი შეიმოსავს უხრწნელობას და ეს მოკვდავი შეიმოსავს უკვდავებას" (1 კორ. 15:54). ფსალმუნთა წიგნში ვკითხულობთ: "გამოავლინო სული შენი და დაჰბადნე იგინი და განაახლო პირი ქუეყანისა" (ფსალმ. 103:30). ღმერთი სამყაროს აღსასრულს განაახლებს მთელ დედამიწას. წმ. ამბროსი მედიოლანელი, როდესაც ამ საგანზე მსჯელობდა, ამბობდა, რომ აღდგება არა მარტო ჩვენი ხორცი, არამედ მთელი სამყარო. როგორც ჩვენი სხეული კვდება, შემდეგ კი მას შემოქმედი მკვდრეთით აღადგენს, ასევე ცა და მიწაც მსოფლიო ხანძრის ცეცხლში დაიწვებიან. თვით უფალმა თქვა: "ცა და მიწა გადავლენ", ანუ ისინი გაქრებიან, დღევანდელი სახით აღარ იქნებიან, მაგრამ შემდეგ კვლავ მყისიერ იქნებიან აღდგენილნი ღმრთის ძალით, სულიწმიდის სუნთქვით, რომელიც აღადგენს და შეცვლის ყოველივეს.

ამის შესახებ წერს წმ. მოციქული პეტრეც თავის მეორე ეპისტოლეში: "უპირველეს ყოვლისა, იცოდეთ, რომ უკანასკნელ დღეებში მოვლენ მგმობელნი, თავიანთი გულისთქმისამებრ მოარულნი, და იტყვიან: სად არის აღთქმა მისი მოსვლისა? ვინაიდან მას შემდეგ, რაც მამებმა მიიძინეს, ყველაფერი უცვლელად რჩება შექმნის დასაბამიდან. რადგანაც საკუთარი ნებასურვილით ივიწყებენ, რომ ცა და მიწა თავდაპირველად წყლისაგან და წყალთა შუა შეიქმნა ღვთის სიტყვით. ამიტომაც მაშინდელი სამყარო წყლით წაირღვნა და დაიღუპა. ახლანდელ ცასა და მიწას კი ცეცხლისათვის ინახავს იგივე სიტყვა, რათა განკითხვის დღეს მოსრას უღვთონი. ისიც იცოდეთ, საყვარელნო რომ ერთი დღე უფლისათვის როგორც ათასი წელი, და ათასი წელი, როგორც ერთი დღე. არ აყოვნებს უფალი აღთქმის აღსრულებას, როგორც ზოგიერთს ჰგონია, არამედ სულგრძელია თქვენს მიმართ, რადგანაც ვისიმე დაღუპვა კი არა სურს, არამედ ის, რომ ყველა მოიქცეს სინანულად. ხოლო უფლის დღე მოვა როგორც მპარავი, და მაშინ ზათქით გადავლენ ცანი, კავშირნი მხურვალებით დაიშლებიან და ცეცხლს მიეცემა მიწა და ყოველი საქმე მისი. მაგრამ თუ ყოველივე ეს დაიშლება, როგორი უნდა იყოს თქვენი ყოფა წმიდა ქცევითა და ღვთისმოსაობით, რაკიღა ნატრობთ და მოელით, როდის მოვა დღე უფლისა, როცა ცეცხლმოდებული ცანი დაიშლებიან და დადნებიან ალმოდებული სტიქიონები? ხოლო ჩვენ, აღთქმისამებრ, მოველით ახალ ცათა და ახალ მიწას, სადაც დამკვიდრდება სიმართლე" (2 პეტრე 3:3-13).

ამრიგად, მთელი წმიდა წერილი მოწმობს იმაზე, რომ დღევანდელი სამყარო მისი ახლანდელი სახით მარადიულად აღარ იარსებებს, ჩვენ ვიცით, რომ ის შეიცვლება. სიკვდილი - ეს არის ზღვარი, და ხრწნადობა ამ სამყაროსი შემოვიდა პირველ ადამიანთა ცოდვით დაცემის შედეგად. როდესაც ცოდვა გასწორდა, განიკურნა, უნდა განიკურნოს ეს ზღვარიც. მთელი სამყარო გადადუღდება ღმრთის სამართლიანი მსჯავრის სახმილავში, სამყაროსგან ამოიწვება სიკვდილი, ამოიწვება ხრწნადობა, ამოიწვება ყოველგვარი უწმინდურება და უფალი ყოველივე ახალს შექმნის. ის განაახლებს მთელ ქმნილებას.

ამის შესახებ წინასწარმეტყველებდნენ ძველი წმინდანები, მაგალითად, ესაია წინასწარმეტყველი ახალი სამყაროს შესახებ წერს: "რადგან, აჰა, შევქმნი ახალ ცას და ახალ მიწას, აღარ გაიხსენება წინანდელნი და ფიქრადაც არავის მოუვა. მხოლოდ იხარებთ და იმხიარულებთ სულმუდამ ჩემს შექმნილზე, რადგან, აჰა, შევქმნი იერუსალიმს სამხიარულოდ და მის ხალხს - გასახარებლად. მეც გავიხარებ იერუსალიმის გამო და ვიმხიარულებ ჩემი ხალხის გამო; აღარ გაისმება იქ ხმა ტირილისა და ხმა მოთქმისა. არ იქნება იქ არც ბავშვი და არც მოხუცებული, რომლის დღეები არ იყოს ავსებული; რადგან ჭაბუკივით მოკვდება ასი წლის კაცი, ცოდვილი კი ას წელსაც დაწყევლილი იქნება" (ეს. 65:17-20).

უფალი ქმნის უჩვეულო სილამაზის ახალ ცას და ახალ მიწას. ის გვპირდება, რომ ჩვენ ვიცხოვრებთ ღმრთის მიერ შექმნილ ახალ სამყაროში, ახალ მიწაზე, ახალი ცის ქვეშ, რადგან შემოქმედი თავისი ძლიერებით განაახლებს სამყაროს. შემდეგ ესაია ბრძანებს: "როგორც დედა ანუგეშებს კაცს, ისე განუგეშებთ მეც და იერუსალიმში იქნებით ნუგეშცემულნი. დაინახავთ და გაიხარებს თქვენი გული, ჯეჯილივით აყვავდება თქვენი ძვლები და უფლის ხელი გამოეცხადება მის მორჩილთ, რისხვა კი - მის მტრებს" (ეს. 66:13-14). როგორ გავიგოთ "ჯეჯილივით აყვავდება თქვენი ძვლები"? ეს ნიშნავს, რომ ადამიანები აღდგებიან მკვდრეთით. შეიძლება წარმოვიდგინოთ: წვანან გახრწნილი, დაფშვნილი ძვლები მიწაში, და უეცრად, ღმრთის მოწოდებისთანავე დაიწყებენ შეერთებას და აყვავებას, ზუსტად ისე, როგორც ჯეჯილი, შეიმოსავენ კუნთებს და კანს. ამის შემდეგ უფალი კვლავ ჩაუბრუნებს თავის სულს ყოველ ადამიანს მისავ სხეულში. ეს უფრო დეტალურად არის აღწერილი სხვა წინასწარმეტყველთან -ეზეკიელთან.

შემდეგ უფალი ესაია წინასწარმეტყველის მიერ ბრძანებს: "უფლის ხელი გამოეცხადება მის მორჩილთ" (ეს. 66:14), ანუ უფალი გააცხადებს თავის გეგმებს, მთელ თავის ჩანაფიქრს, მთელ თავის განგებულებას. ადამიანები მიხვდებიან, რატომ მართავდა ღმერთი ასე; გაიხსნება ყველა საიდუმლო, ყველა გასაოცარი ფაქიზი ჩანაფიქრი, რომელსაც ღმერთი დღეს ახორციელებს; ეს ყოველივე სრულიად გაიხსნება. რატომ დღესვე არ გვიცხადებს ამას ღმერთი? იმიტომ, რომ მხოლოდ ცუდი მხატვარი აჩვენებს დაუმთავრებელ სურათს, ხოლო ნამდვილი მაყურებელთა სამსჯავროზე დასრულებულ ტილოს გამოიტანს. ღმერთი ქმნის სამყაროს, და დღეს ის დასრულებული არ არის, სამყაროს სურათი ჯერ არ დასრულებულა. ჩვენ ვცხოვრობთ დინამიურ სამყაროში, ის ცვალებადია, რადგან ღმერთი აგრძელებს თავის მატიანეს, ღმრთის განგებათა წიგნი ჯერაც იწერება, და სწორედ ამიტომ ღმრთის გეგმები ჯერაც ბუნდოვანია ჩვენთვის. ამასთან მიმდინარეობს ომი, ამიტომაც ღმრთის სტრატეგიული გეგმები დაფარულია.

წინასწარმეტყველი ესაია აგრძელებს: "რადგან, აჰა, ცეცხლში მოდის უფალი და ქარიშხალივითაა მისი ეტლი, რომ გიზგიზში მოაქციოს თავისი რისხვა და ცეცხლის ალში - თავისი ბრაზი. რადგან ცეცხლით განსჯის უფალი და თავისი მახვილით ყოველ ხორციელს, და ბევრნი იქნებიან უფლის დახოცილნი. ისინი, ვინც იწმიდებიან და სუფთავდებიან საკერპო ჭალებში შესასვლელად, სადაც ერთმანეთის გვერდით მდგარნი ჭამენ ღორის ხორცს, უსურმაგს და თაგვებს, ერთიანად დაიღუპებიან, ამბობს უფალი" (ეს. 66:15-17). აქ ლაპარაკია რიტუალურ მსხვერპლზე, რომელთაც დემონებს სწირავენ. ადამიანები, რომლებიც ასეთ სისაძაგლეებს ჩაიდან, დაიღპებიან, "რადგან მე ვუწყი მათი საქმენი და ზრახვანი. მოდის ჟამი ყველა ხალხისა და ენათა შეკრებისა; მოვლენ და იხილავენ ჩემს დიდებას. დავადებ მათ ნიშანს და მათ ნატამალს გავგზავნი ხალხებთან: თარშიშში, ფულში, ლუდში, მშვიდლოსნებთან, თუხალში, იავანში, შორეულ კუნძულებზე, სადაც არ სმენიათ ჩემი ამბავი და არ უხილავთ ჩემი დიდება. ისინი გაუცხადებენ ხალხებს ჩემს დიდებას" (ეს. 66:18-19).

უფალი ბრძანებს, რომ სამყაროს აღსასრულის წინ მისი წარგზავნილები მოეფინებიან შორეულ ხალხებს. "თარშიში" - ეს არის ქალაქი ესპანეთში, ამიტომაც აქ შეიძლება ლაპარაკი იყოს ამ ქვეყნის ხალხებზე. "ფული" და "ლუდი", მკვლევართა აზრით, სამხრეთით დასახლებული პუნქტებია. "თუბალი" და "იავანი", როგორც ვარაუდობენ, მცირე აზიის ჩრდილოეთი ნაწილი ნახევარკუნძულებია ან თანამედროვე ამიერკავკასიის ხალხები, ქართველების (სვანების) მონათესავენი. შორეული კუნძულები - ჯერაც იმ დროს უცნობი ეროვნებები. ღმერთი ყველგან დააგზავნის თავის მოციქულებს, მთელ დედამიწაზე, რათა შეკრიბოს თავისი თაყვანისმცემელნი. "წამოიყვანენ შენს ძმებს ყოველი ხალხიდან ძღვნად უფლისათვის ცხენებით და ეტლებით, ტახტრევნებით, ჯორებით და აქლემებით ჩემს წმიდა მთაზე, იერუსალიმში, ამბობს უფალი, როგორც ისრაელიანებს მიაქვთ ძღვენი სუფთა ჭურჭლებით საუფლო სახლში. მათგანაც ავიყვან მღვდლებად და ლევიანებად, ამბობს უფალი" (ეს. 66:20-21). უფალი ამბობს, რომ ყველა ხალხიდან შექმნის ახალ სამღვდელოებას, რომელსაც შეკრებს. ეს წინასწარმეტყველება უკვე სრულდება: ღმერთი დღეს აკურთხებს მღვდლებსა და ლევიტელებს (დიაკვნებს) არა მარტო ებრაელი ერისგან, როგორც ადრე, არამედ პლანეტის ყველა ხალხისგან.

ესაია წინასწარმეტყველი აგრძელებს: "რადგან როგორც ახალი ცა და ახალი მიწა, რომელთაც შევქმნი, წარდგებიან ჩემს წინაშე, ამბობს უფალი, ასევე წარდგება თქვენი თესლი და თქვენი სახელი. მაშინ იქნება, რომ ახალი მთვარიდან ახალ მთარემდე, შაბათიდან შაბათამდე, მოვა ყოველი ხორციელი ჩემს წინაშე სათაყვანოდ, ამბობს უფალი. გამოვლენ და იხილავენ ჩემი შემცოდე ხალხის გვამებს, რადგან მათი მატლი არ მოკვდება და მათი ცეცხლი არ ჩაქრება. და შესაზიზღი იქნებიან ყოველი ხორციელისთვის" (ეს. 66:22-24). ყველა ერი მოვა ღმრთის თაყვანსაცემად, ყველა ცხონებული იხილავს ბოროტეულთა დასჯას, რომელსაც უფალი აღასრულებს. ხოლო ახალი სიცოცხლე უკვე აღარ დასრულდება - ის მარადიულია.

მოხდება შემოქმედების პროცესის დასრულება. ახლა მრავალი ადამიანი გრძნობს თავისი მდგომარეობის არანორმალურობას, საკუთარ თავზე გრძნობს ქმნილების არასრულყოფილებას, როგორც წმ. მოციქული პავლე წერდა: "რადგანაც ვიცით, რომ მთელი ქმნილება ერთიანად გმინავს და წვალობს დღემდე" (რომ. 8:22).

ამრიგად, როდესაც ყველა ქრისტიანი, ყველა მოწოდებული და ცხონებული, ბოლოს და ბოლოს შევლენ ღმრთის დიდებაში, მაშინ მთელი ქმნილება განახლდება და განიკურნება სამარადისოდ. როგორც წმიდა მოციქული იოანე ბრძანებს: "რადგანაც პირველი ცა და პირველი მიწა გადაეგო, და ზღვა აღარ არის" (გამოცხ. 21:1). ზღვა გაქრება, როგორც მოწმობს ესაია: "ამოშრი და მე დავწრეტ შენს მდინარეებს!" (ეს. 44:27). ღმერთი ამბობს, რომ ამოაშრობს ოკეანის დინებებს, გაანადგურებს ზღვებს. ცხოვრებისეული ზღვა, ამაოება გაქრება" (მღვდელი დანიელ სისოევი).

"და ზღვა აღარ არის". კომენტატორთაგან ერთნი ამ დანამატში ხედავენ იდუმალთმხილველის განზრახვას მიუთითოს იმაზე, რომ ახალ სამყაროში არ იქნება და არ შეიძლება იყოს ზღვა, როგორც წყლის მასა; წყალი, მათი აზრით, შეესაბამებოდა მხოლოდ ადრინდელ სამყაროს (დაბ. 1:2; 2 პეტრე 3:5), რომლის საფუძველშიც ჩადებული იყო სინოტივე; ხოლო ახალი, ცეცხლით განახლებული სამყარო, სხვა საფუძველს მოითხოვს. მაგრამ ამ აზრს შეუძლებელია დავეთანხმოთ, რადგან აზრის თანმიმდევრულობის მიხედვით გამოთქმა "ზღვა აღარ არის" გულისხმობს მხოლოდ გარდასულ სამყაროს.

მაგრამ არ შეიძლება დავეთანხმოთ იმათაც, ვისაც აპოკალიფსისის გამოთქმა ესმოდათ, როგორც მითითება წარსულზე და მასში ხედავდნენ სხვა არაფერს, თუ არა მხოლოდ "ბოროტი ბობოქარი სამყაროს" ხალხთა ზღვას (ავგუსტინე). მაგრამ ზღვა აპოკალიფსისში ყოველთვის როდი ნიშნავს ხალხთა ზღვას, აქ თვით აზრთაწყობა მოითხოვს გამოთქმის ბუკვალურ და ბუნებრივ გაგებას. გამოცხადების 21-ე თავის 1-ლი მუხლი უნდა გავიგოთ ისე, თითქოსდა აქ ნათქვამი იყოს შემდეგი: ადრინდელი ზღვა აღარ იქნება, რადგან "მასში არ იქნება არანაირი საჭიროება" (ანდრია კესარიელი), რამეთუ რისთვის არის საჭირო ზღვა, ხშირად ბობოქარი და საშიში, წყლის სტიქიონთა საშინელი, მშფოთვარე და აბობოქრებული სანახაობა; ის შეუძლებელია არსებობდეს"მარადიული მდუმარებისა და უსაფრთხოების სამკვიდროში. მაგრამ იქნება თუ არა საერთოდ ზღვა მომავალ სამყაროში, რომელი შეესაბამება ახალი სამყაროს საზოგადო შემადგენლობას, - ზღვა, მაგალითად, მსგავსი ბროლისა - ამაზე აპოკალიფსისი დუმს. იდუმალთმხილველის მზერა მიმართულია სხვა საგანზე.

გაგრძელება იქნება.

TOP. GE
Назад к содержимому