აპოკალიფსისი > განმარტება
როგორ და საითკენ უნდა გამოვიდეს ეკლესია "მეძავი ბაბილონისგან"?
(გამოცხ. 18:4)
"და მომესმა მეორე ხმა ზეცით, რომელმაც თქვა: გამოდი, მაგისგან, ერო ჩემო, რათა არ ეზიაროთ მის ცოდვებს და არ მოიწყლათ მისი წყლულებით" (გამოცხ. 18:4).
ვისაც გინდ ეკუთვნოდეს სხვადასხვა ზეციური ხმები, რომლებზეც განუწყვეტლივ მოწმობს გამოცხადების წიგნის იდუმალთმხილველი, - თვით მაცხოვარს თუ რომელიმე უმაღლეს ანგელოზს, - ყველა ზეციური მოწოდებისა და დარიგების აზრი უნდა აღვიქვათ როგორც თვით უფლისგან გამომავალი (რაც განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია გამოცხ. 18:4-ისთვის, სადაც ჟღერს სიტყვები "ერო ჩემო").
ამასთანავე, სრულიად ცხადია, რომ უფლის მოწოდება - "გამოდი მაგისგან, ერო ჩემო" - მიმართულია "ბაბილონში" მყოფთადმი. ამის ფონზე, სხვადასხვა სექტანტური მიმდინარეობებისა და ეკლესიისათვის უცხო კომენტატორების მცდელობა, საკუთარი თავი გამოაცხადონ "ჭეშმარიტ ღვთის ერად", რომელსაც არაფერი აკავშირებს მეძავთან (ბაბილონთან), მათვე ამხელს ცრუ მოწმობაში, რადგან ასეთ შემთხვევაში გამოცხ. 18:4-ის მოწოდება მათ საერთოდ არ ეხება (ცხადია, რომ იქიდან გამოსვლა, სადაც ადამიანი არც იმყოფება, არც არანაირ საჭიროებას შეიცავს და არც თუნდაც "ფიზიკურად" არის შესაძლებელი).
ტექსტის ამგვარი გაგება სრულად შეესაბამება როგორც საღვთისმეტყველო ლოგიკას, ისე საეკლესიო ტრადიციულ განმარტებას, რომლის მიხედვითაც ღვთის სიტყვა ყოველთვის მიმართულია კონკრეტულ სულიერ მდგომარეობაში მყოფ ადამიანთა მიმართ და არა აბსტრაქტულ, თვითგამოცხადებულ "რჩეულთა" ჯგუფებისადმი.
უფრო მეტიც, სიტყვები — "გამოდით მისგან, ერო ჩემო" — პირდაპირ მოწმობს, რომ ღვთის ნამდვილი ერი ამა თუ იმ სახით ზიარებულია მეძავს (ბაბილონს); ხოლო ისინი, ვინც საკუთარ თავს ბაბილონში მყოფად ვერ ხედავენ, ვერ იტყვიან, რომ იქიდან გამოვიდნენ, რადგან თავიანთივე რწმენის თანახმად, ისინი იქ არასოდეს ყოფილან.
სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, რაც უფრო გულმოდგინედ ამართლებს ადამიანი საკუთარ თავს და არწმუნებს გარშემომყოფთ, თითქოს მას მეძავთან არაფერი აკავშირებდეს, მით მეტად ამხელს საკუთარ თავს, რომ ის ეკუთვნის რომელიღაც სხვა - არაღვთიურ - ერს და, რომ უფლის მოწოდებები მას არ ეხება.
(ეს დასკვნა ორგანულად ეწერება ეკლესიის ტრადიციულ საღვთისმეტყველო ხედვაში, რომლის მიხედვითაც სინანულისა და გამოსვლისკენ მოწოდება ყოველთვის გულისხმობს რეალურ, უკვე არსებულ სულიერ ჩართულობას და არა მხოლოდ გარეგან, დეკლარირებულ "სიწმინდეს").
მეორე მხრივ, შეიძლება შევნიშნოთ, რომ ახალაღთქმისეული დროებისთვის ძველაღთქმისეულ წინასწარმეტყველთა ტიპოლოგიური (მეტაფორული) მნიშვნელობის მქონე მიმართვები განკუთვნილი იყო ისრაელი ხალხისადმი, რომელიც შემოქმედთან და ყოვლისმპყრობელთან იმყოფებოდა აღთქმაში. ეს ხალხი იმ დროს არ შედიოდა რომელიღაც წარმოსახვით ორგანიზაციაში ან "სულიერ სივრცეებში", არამედ ბუკვალური აზრით იმყოფებოდა რეალური და ისტორიული ბაბილონის ტყვეობაში, შდრ.:
"ჰოი, ჰოი, ილტოლეთ ჩრდილოეთის ქვეყნიდან, ამბობს უფალი, რადგან ცის ოთხი ქარისკენ გაგფანტავთ, ამბობს უფალი. ჰოი, სიონო, თავს-უშველე, ბაბილონის ასულთან რომ ცხოვრობ" (ზაქ. 2:6-7)!
"გაიქეცით ბაბილონიდან და ყველამ თავის თავს უშველოს. არ დაიღუპოთ მისი სასჯელით, რადგან ეს უფლის განკითხვის ჟამია, ის მიუზღავს მას სამაგიეროს... გაერიდე მას, ჩემო ერო, თავს უშველე უფლის რისხვისგან" (იერ. 51:6, 45).
თანაც "ბაბილონის შუაგულიდან" ისრაელის გამოსვლა უნდა მომხდარიყო არა ისე, რომ ნებისმიერ სხვა ადგილას აღმოჩენილიყო მესოპოტამიის გარდა, — არამედ ისე, რომ დაბრუნებულიყო იუდეაში და ქალაქ იერუსალიმში.
შესაბამისად, მსოფლიო ბაბილონიდან გამოსვლის ახალაღთქმისეული მოწოდება ზუსტად იმავე აზრს ატარებს, მაგრამ იმ არსებითი ჩასწორებით, რომ ბუკვალური იერუსალიმის ნაცვლად, სადაც ღვთის ერმა თავი უნდა დაიხსნას "მეძავი ბაბილონისგან", გულისხმობს ახალაღთქმისეულ ზეციურ ქალაქს, რომელიც მარადიული ზეციური ტახტისგან არის დამტკიცებული.
და რადგან "ხორცი და სისხლი ვერ დაიმკვიდრებენ ღვთის სასუფეველს, და ხრწნადი ვერ დაიმკვიდრებს უხრწნელს" (1 კორ. 15:50), — ამ შესაძლებლობის მოსაპოვებლად ადამიანს ევალება სიტყვასიტყვით ხელახალი შობა, ანუ ზეგარდმო შობა; რაც გულისხმობს საკუთარ თავში გარყვნილი, ძველი ბუნების ჯვარცმას და აღდგომას ახალ სიცოცხლეში, როგორც იმ მოდგმის თანამონაწილეს, რომელიც დასაბამს იღებს მარადიული, უხრწნელი თესლისგან, - შდრ.:
"ამის გაგონებისას გულის სიღრმემდე შეიძრნენ და პეტრესა და დანარჩენ მოციქულებს უთხრეს: რა ვქნათ, კაცნო, ძმანო? ხოლო პეტრემ უთხრა მათ: მოინანიეთ და ყოველმა თქვენგანმა ნათელ იღოს იესუ ქრისტეს სახელით ცოდვათა მისატევებლად, და მიიღებთ სული წმიდის ნიჭს. ვინაიდან თქვენია აღთქმა, თქვენი შვილებისა და ყველა შორეულისა, ვისაც კი უხმობს უფალი ღმერთი ჩვენი. მრავალი სხვა სიტყვითაც მოწმობდა, შეაგონებდა მათ და ამბობდა: იხსენით თავი ამ უკეთური მოდგმისგან. ვინც მიიღო მისი სიტყვა, კიდეც მოინათლა, და შეემატათ იმ დღეს სამი ათასამდე სული" (საქმე. 2:37-41).
უფრო მეტიც, ამ საკითხის სწორი გააზრება არავითარ ეჭვს არ ტოვებს, რომ ყველა სექტანტი, რომლებიც ერთ მეძავ საკრებულოთაგან გამოსვლას მოუწოდებენ სხვა, არსებითად იმავე ტიპის საკრებულოებში გადასვლის მიზნით, ან თუნდაც გასვლას "სუფთა მინდორში", რეალურად ვერსაით გამოდიან. მაქსიმუმი, რაც მათ ძალუძთ, არის მხოლოდ საკუთარი სხეულის გადაადგილება სამგანზომილებიან სივრცეში და ერთმანეთთან სტუმრობა, "ბაბილონის კედლების შიგნით" სიარული, თანაც გარშემომყოფთა დამოძღვრით იმის შესახებ, თუ როგორ უნდა გამოვიდეს ადამიანი "მეძავი ბაბილონიდან".
ამასთან, "დიდი ბაბილონის" დატოვების რეალური შესაძლებლობა არსებობს მხოლოდ ქრისტეს ჭეშმარიტ ეკლესიაში, სადაც მოქმედებენ მადლმოსილი საიდუმლონი, რომელთა ძალითაც ადამიანს ძალუძს თავის ძველ ბუნებაზე ამაღლება და ზეციური სავანის ერთგულთა თანაზიარად გახდომა. სწორედ აქ არის შესაძლებელი იმ ერთადერთი გზის გავლა, რომელიც უარყოფს ყოველგვარ უსასრულო და უმიზნო გადაადგილებას ძველი სამყაროს საზღვრებში და უხსნის ადამიანს "ზეციურ კარს", რომელსაც ის შეჰყავს ახალი აღთქმის ხელთუქმნელი კარვის რეალობაში, შდრ.:
"ხოლო ფილადელფიის ანგელოზს მისწერე: ამას ამბობს წმიდა და ჭეშმარიტი, ვისაცა აქვს დავითის კლიტე, რომელიც აღებს და ვერავინ დახშავს, დახშავს და ვერავინ აღებს: ვიცი შენი საქმენი: აჰა, მოგეცი შენს წინაშე გახსნილი კარი და ვერავინ შესძლებს მის დახშვას. მცირე გაქვს ძალა, მაგრამ დაიცავი ჩემი სიტყვა და არ უარყავ ჩემი სახელი" (გამოცხ. 3:7-8).
"არამედ მიადექით სიონის მთას და ცოცხალი ღმერთის ქალაქს - ზეციურ იერუსალიმს და ანგელოზთა ურიცხვ სიმრავლეს, კრებულს და პირმშოთა ეკლესიას, ცაში რომ არიან ჩაწერილნი, და ყველას განმკითხველ ღმერთს და განსრულებულ მართალთა სულებს, და ახალი აღთქმის შუამდგომელ იესოს და საპკურებელ სისხლს, რომელიც აბელის სისხლზე უკეთ მეტყველებს" (ებრ. 12:23-25).
"ამიტომ თქვენ უკვე აღარა ხართ უცხოები და მდგმურები, არამედ წმიდათა თანამოქალაქენი და ღვთის სახლეულნი, დაშენებულნი მოციქულთა და წინასწარმეტყველთა საძირკველზე, სადაც თვითონ ქრისტე იესუა ქვაკუთხედი, რაზედაც მთელი შენაწევრებული შენობა იზრდება უფალში წმიდა ტაძრად, რომელზეც შენდებით თქვენც ღვთის დასამკვიდრებლად სულში" (ეფეს. 2:19-22).
(ამგვარად, ეკლესია წარმოჩნდება არა როგორც ერთ-ერთი მიწიერი რელიგიური ორგანიზაცია, არამედ როგორც საიდუმლოებრივი რეალობა, სადაც უკვე აქ და ახლა ხორციელდება გამოსვლა ბაბილონიდან და შესვლა ზეციურ იერუსალიმში, ეკლესიის მამათა თანახმად - "სხვა გზისა და ალტერნატივის გარეშე").
მთელი ცხონებული კაცობრიობის საბოლოო გათავისუფლებაზე ბაბილონური ტყვეობისგან — ანუ ძველი, ხრწნადი ბუნების ბატონობისგან — მოწმობს წინასწარმეტყველი იერემია, რომელიც წინასწარ აუწყებს არა მხოლოდ ბელის მიერ "შთანთქმულთა" სიცოცხლეში დაბრუნებას, არამედ თვით "ბაბილონის კედლების" საბოლოო დაცემას - შდრ.:
"მივაკითხავ ბელს ბაბილონში და პირიდან ამოვანთხევინებ შთანთქმულს და ხალხები შეწყვეტენ მისკენ დენას; ბაბილონის კედლებიც დაეცემა. გამოდი მისი შუაგულიდან, ერო ჩემო! და ყოველმა კაცმა იხსენით საკუთარი სული უფლის ცეცხლოვანი გულისწყრომისგან" (იერ. 51:44-45).
(შეად: – "და მაშინ, ზღვამ, სიკვდილმა და ჯოჯოხეთმა დააბრუნეს თავიანთი მკვდრები, და, თანახმად მისი საქმისა, განკითხულ იქნა თვითეული") (გამოცხ. 20:13).
ეკლესიური, ტიპოლოგიური წაკითხვით, ეს არის არა მხოლოდ ძველი ისტორიის გახსენება, არამედ ესქატოლოგიური დაპირება: როგორც კი დასრულდება წმინდანთა შეკრება, დაიქცევა ყოველივე ის, რაც ძველ ბუნებას ამაგრებდა, და აღარ იარსებებს ადგილი, სადაც ბაბილონი შეძლებდა ადამიანის "შთანთქმას". აი ამიტომაც, იერემიას წინასწარმეტყველება ჰარმონიულად ებმის გამოცხადების წიგნის დასკვნით სურათს - არა უბრალოდ ბაბილონის დატოვებას, არამედ მის საბოლოო განადგურებას, რათა "ღმერთი იყოს ყველაფერი ყველაფერში" (შდრ. 1 კორ. 15:28).
ამრიგად, ეს წინასწარმეტყველური ხილვა აშკარად მიუთითებს იმაზე, რომ ისტორია მოძრაობს არა უსასრულო ციკლური განმეორებისკენ, არამედ კონკრეტული ესქატოლოგიური მიზნისკენ - ანუ იმ საბოლოო მომენტისკენ, როდესაც ყოველგვარი "ბაბილონური სტრუქტურა" სამუდამოდ განადგურდება და ღვთის ერი სრულად გათავისუფლდება არა მხოლოდ გარეგანი ტყვეობისგან, არამედ თვით ცოდვისა და სიკვდილის ძალისგანაც.
ამ ესქატოლოგიური პერსპექტივით ნათელი ხდება, რომ ეკლესიაში საიდუმლოებრივად განხორციელებული "გამოსვლა ბაბილონიდან" წარმოადგენს ამ საბოლოო, კოსმიური მასშტაბის გათავისუფლების წინასწარ განხორციელებას და გარანტიას.
(ამ წინასწარმეტყველებებში ნათლად იკვეთება საბოლოო და შეუქცევადი განაჩენი არა მხოლოდ ბაბილონის როგორც ისტორიული ძალის, არამედ იმ მდგომარეობის მიმართ, რომელიც განასახიერებს ადამიანის ხრწნად, ღმრთისგან განდგომილ ბუნებას. ბელი, რომელიც "შთანთქავს", და კედლები, რომლებიც იცავენ მის სამფლობელოს, საბოლოოდ კარგავენ ძალაუფლებას - რადგან ღმერთი აბრუნებს თავის ერს სიცოცხლეში და აუქმებს თავად ტყვეობის საფუძველს.
ამგვარად, ძველი აღთქმის წინასწარმეტყველური ხილვა სრულ თანხმობაშია ახალი აღთქმის გამოცხადებასთან: ბაბილონიდან გამოსვლა სრულდება არა უბრალოდ გადასვლით, არამედ მისი სრული დაცემით, ხოლო ღვთის ხალხის საბოლოო სამყოფელი ხდება ზეციური იერუსალიმი, "ქალაქი ცოცხალი ღმერთისა", სადაც აღარ არის ტყვეობა, არც კედლები, არც შთანთქმა, არამედ მხოლოდ უხრწნელი სიცოცხლე ღმერთთან ერთად).
ამრიგად, მიუხედავად იმისა, რომ მოწოდება — "გამოდით მისგან, ერო ჩემო, რათა… არ ეზიაროთ მის წყლულებებს" - წინასწარმეტყველურად მოიცავს კიდეც ძველი სამყაროს უკანასკნელი დღეების წყლულებებს, რომელთაგან ხსნა შესაძლებელი იქნება მხოლოდ ზეციური ტაძრის შიგნით, — მხსნელის ეს მოწოდება იყო და რჩება აქტუალურად მთელი ახალიაღთქმისეული ეპოქის განმავლობაში. იგი მიმართულია ყოველი ქრისტიანისადმი, რომელსაც ძალუძს ბიბლიური მოწმობების შეგნებულად აღქმა და საკუთარ თავზე უწყვეტი, მაცხოვნებელი ღვაწლის აღსრულება, - შდრ.:
"ამრიგად, ძმანო, ხორცის მოვალენი როდი ვართ, რომ ხორციელად ვიცხოვროთ. რადგან თუ ხორციელად ცხოვრობთ, სიკვდილი გელით, ხოლო თუ სულით მოაკვდინებთ ხორცის საქმეს, ცოცხალნი იქნებით" (რომ. 8:12-13).
"ყოველივე ნებადართულია ჩემთვის, მაგრამ ყველაფერი სასარგებლო როდია. ყოველივე ნებადართულია ჩემთვის, მაგრამ მე არაფერს დავემონები. საჭმელი მუცლისათვის, ხოლო მუცელი საჭმლისათვის. მაგრამ ღმერთი მოსპობს ერთსაც და მეორესაც. სხეული კი არის არა მრუშობისათვის, არამედ უფლისათვის, ხოლო უფალი — სხეულისთვის. ღმერთმა აღადგინა უფალი და ჩვენც აღგვადგენს თავისი ძალით. ნუთუ არ იცით, რომ თქვენი სხეულები ქრისტეს ასოებია? განა ავიღებ ქრისტეს ასოებს და მეძავის ასოებად ვაქცევ? არამც და არამც! ... ვინც უფალს უერთდება, ერთ სულად იქნება უფალთან. ... ამიტომ ადიდეთ ღმერთი თქვენი სხეულით და თქვენი სულებით, რომლებიც ღვთისაა" (1 კორ. 6:12-20).
ამრიგად, "გამოსვლა ბაბილონიდან" არ არის მხოლოდ მომავლის კატაკლიზმებთან დაკავშირებული გაფრთხილება, არამედ ყოველდღიური ეკლესიური მოწოდება, რომელიც გულისხმობს ძველი კაცის განუწყვეტელ მოკვდინებას და ახალ სიცოცხლეში მუდმივ აღმასვლას ქრისტეში, ვიდრე ადამიანი სრულად არ დამკვიდრდება ზეციური ტაძრის რეალობაში, რომელიც ხელთუქმნელია.
გარდა ამისა, აუცილებელია აღინიშნოს, რომ ადამიანის ყოფნა სხვადასხვა სახის ცრუ‑ეკლესიებსა და ცრუ მოძღვრებებში, არსებითად, წარმოადგენს სულიერი სიძვის უთვალავი მრავალფეროვნებიდან ერთ‑ერთ ფორმას, რომელიც საკუთარ თავს ამხელს გამოცხადების წიგნის დამახინჯებული განმარტებებითაც. ხოლო ცრუ განმარტებებთან დაკავშირებით თვით წიგნში პირდაპირ არის ნათქვამი:
"ვუმოწმებ ყველას, ვინც ისმენს ამ წიგნის წინასწარმეტყველების სიტყვებს: თუ ვინმე რამეს დაურთავს მათ, ღმერთი დაურთავს მას წყლულებს, რომლებიც წერია ამ წიგნში" (გამოცხ. 22:18)
ამასთან, "გამოცხადების დამახინჯებისთვის დადებული წყლულებების" ქვეშ იგულისხმება არა მხოლოდ უკანასკნელი დღეების გარეგნული სასჯელები, არამედ ის სულიერი წყლულებებიც, - ანუ შინაგანი უწმინდურებისგან მიყენებული ჭრილობები, - რომლებიც ერთად, ერთ კონტექსტში, უღვთო ბაბილონიდან გამოსვლის შესახებ მოწოდებაშიც მოიხსენიება ("…რათა არ ეზიაროთ მის ცოდვებს და არ დაექვემდებაროთ მის წყლულებებს"
(გამოცხ. 18:4)).
(გამოცხ. 18:4)).
ამგვარად, ცრუ ეკლესიურ სივრცეში დარჩენა და ღვთივგამოცხადებული სიტყვის თვითნებური დამახინჯება თვითონვე ხდება ბაბილონურ მრუშობაში მონაწილეობის ფორმა, რომლის შედეგიც არის არა მხოლოდ ჭეშმარიტების დაკარგვა, არამედ სულიერი წყლულებით დამძიმებული შინაგანი მდგომარეობა. სწორედ ამიტომ, გამოცხადების წიგნის მკაცრი გაფრთხილება არ არის მეორეხარისხოვანი ან მხოლოდ ტექსტოლოგიური შენიშვნა — იგი წარმოადგენს პირდაპირ მოწოდებას სიწმინდისკენ, სიმართლისადმი ერთგულებისკენ და ბაბილონური ცდუნებებისგან გამოყოფისკენ.
სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, გამოცხადების წიგნის ერთ-ერთი ბოლო თავის გაფრთხილებები არ წარმოადგენს აბსტრაქტულ მუქარას, რომელიც შეიძლება ახდეს ან შეიძლება საერთოდ არ ახდეს. ისინი პირდაპირ და ერთმნიშვნელოვნად მოწმობენ, რომ ბიბლიური სახეების და წინასწარმეტყველებების დამახინჯება ყოველგვარი გამონაკლისის გარეშე "ბაბილონელ მაცდურებს" წირავს არა მარტო საგეენიოდ, არამედ მათვე აკისრებს მიწიერ ცხოვრებაში შინაგანი გახრწნილების საზიზღარ წყლულებებს, რომლებიც ამა თუ იმ სახით აუცილებლად იჩენს თავს ადამიანის გარეგან ყოფაშიც, მთელი მისი შეუგნებელი ცხოვრების განმავლობაში.
ამგვარად, გამოცხადების წიგნში საუბარია არა თეორიულ საფრთხეზე, არამედ სულიერ კანონზომიერებაზე: სადაც ხდება ღვთივგამოცხადებული ჭეშმარიტების დამახინჯება, იქვე იბადება შინაგანი სნეულება, ხოლო ეს სნეულება ადრე თუ გვიან ხილული ხდება სიტყვაში, ქცევაში და მთელი ცხოვრების წესში. სწორედ ამას ამხელს გამოცხადების ერთ-ერთი ბოლო გაფრთხილება — როგორც მკაცრი, მაგრამ სამკურნალო სიტყვა, მიმართული მათკენ, ვისაც ჯერ კიდევ ძალუძს გამოსვლა ბაბილონური მოჩვენებითობისგან და ჭეშმარიტების ნათელში დაბრუნება.
თემატურად მსგავსი პუბლიკაციები: იხ. სარჩევში.