განმარტებანი - ღვთისგან განდგომა - აპოკალიფსისი

ღვთისგან განდგომა არის ჭეშმარიტი ღმრთის უარყოფა ან ჭეშმარიტი სარწმუნოებისგან ჩამოშორება.

ჭეშმარიტი ღვთისგან განდგომა ან ჩამოშორება შეიძლება გამოიხატოს აღთქმის პირობებისა და ღვთის რჯულის მოთხოვნების უგულებელყოფაში (დან. 9:9, 10, 11), ღვთიური ნების გამოვლინებათა იგნორირებაში (1 მეფ. 15:11), სარწმუნოების საფუძვლების დამახინჯებაში, ცრუმოძღვართა და მწვალებელთა მიმდევრობაში (ლუკ. 6:39; 2 პეტრ. 2:1).

ღვთისგან განდგომის უფრო რადიკალური ფორმაა ჭეშმარიტი სარწმუნოებისა და ჭეშმარიტი ღვთის შეგნებული, გაცნობიერებული უარყოფა. ეს შეიძლება გულისხმობდეს ცოდვილის გადასვლას არაქრისტიანული რელიგიის, სატანიზმის, პანთეიზმის, დეიზმის, მატერიალიზმის, აგნოსტიციზმის, ათეიზმისა და მსგავსი მოძღვრებების აღსარებაზე.

ყველა ამ შემთხვევაში ადამიანი შეგნებულად ამბობს უარს ქრისტიანულ სარწმუნოებასა და ჭეშმარიტ ღვთისმსახურებაზე (მაშინაც კი, თუ მას ფორმალურად არ წარმოუთქვამს იესუ ქრისტეს უარმყოფელი სიტყვები, მაგრამ დაიწყო არაქრისტიანული დოქტრინების აღიარება; მაგალითად, წარმოთქვა ისლამის სარწმუნოების ფორმულა — შაჰადა).

ღვთისგან განდგომა მძიმე ცოდვაა. მას ადამიანის წარწყმედა შეუძლია. "ყველას, ვინც მაღიარებს კაცთა წინაშე, მეც ვაღიარებ ჩემი ზეციერი მამის წინაშე; ხოლო ვინც უარმყოფს კაცთა წინაშე, მეც უარვყოფ ჩემი ზეციერი მამის წინაშე" (მათ. 10:32, 33).

ღვთისგან შეგნებულად განდგომილი ქრისტიანი სცილდება ეკლესიას. თუმცა, ეკლესია ყოველთვის ითვალისწინებდა ჩადენილი განდგომის მიზეზებსა და პირობებს, რაც ქრისტიანთა დევნის პერიოდში შედგენილ უძველეს კანონებში აისახა. განდგომილთ, რომელთაც სურდათ სინანულით ეკლესიაში დაბრუნება, ვითარებიდან გამომდინარე, სხვადასხვა სასჯელი ეკისრებოდათ. განდგომილების ცოდვა ყველაზე მძიმეა მაშინ, როდესაც ადამიანი ქრისტიანულ სარწმუნოებას უარყოფს ყოველგვარი იძულების გარეშე.

სხვა რელიგიებიდან მართლმადიდებლობაში შემოერთების წეს-განგებებში, სხვა საკითხებთან ერთად, მოცემულია შემდეგი ფიცი, რომელსაც წარმოთქვამს ახალმოქცეული: "თუ მე თვალთმაქცურად ვაღიარებ (სარწმუნოებას) და ჩემი გულითადი სურვილით არ შევუდგები ქრისტეს, შემდგომ კი გავბედავ ქრისტიანული სარწმუნოების უარყოფას და დავბრუნდები (ისლამში, იუდაიზმში ან სხვა ცდომილებაში), დამეცეს მე ღვთის რისხვა და საუკუნო სასჯელი" (იხ., მაგალითად, იუდეველთა სარწმუნოებიდან ჩვენს წმიდა ეკლესიაში მოქცეულთა მიღების წეს-განგება).

რა უნდა გააკეთოს სარწმუნოებისგან განდგომილმა, რომელსაც სურს ღმერთთან შერიგება და ეკლესიაში დაბრუნება?

ასეთმა ადამიანმა აუცილებლად უნდა გაიაზროს თავისი ცოდვის სიმძიმე და ეკლესიაში მოინანიოს. ქრისტიანული სარწმუნოებისგან განდგომისა და სხვა რელიგიაზე გადასვლის შემთხვევაში, საჭიროა მართლმადიდებლობაში შემოერთების სპეციალური წეს-განგების გავლა, რომელიც გულისხმობს ყოფილი ცდომილებების უარყოფისა და მართლმადიდებელი სარწმუნოების აღსარების აუცილებლობას. "აღმოსავლეთის კათოლიკე და სამოციქულო ეკლესიის მართლმადიდებლურ აღსარებაში" ნათქვამია იესუს სახელისგან განდგომილთა ხელმეორე მირონცხების შესახებ:

"ეს საიდუმლო არ შეიძლება ხელმეორედ აღსრულდეს, გარდა გარდა იმ შემთხვევისა, როდესაც იესუს სახელის უარმყოფელები კვლავ დაუბრუნდებიან ეკლესიას" (ნაწილი 1, კითხვა 105).

ასეთმა ადამიანს, ისევე როგორც ყოველ ცოდვილს, მუდამ უნდა ახსოვდეს უფალ იესუ ქრისტეს სიტყვები:

"ცაში უფრო დიდი სიხარული იქნება ერთი მონანიე ცოდვილის გამო, ვიდრე ოთხმოცდაცხრამეტი მართლისა, რომელთაც არ სჭირდებათ სინანული" (ლუკ. 15:7).

"იფხიზლეთ, ძმანო, რომ არცერთ თქვენგანს არ ჰქონდეს უკეთური და ურწმუნო გული, რათა არ განუდგეს ცოცხალ ღმერთს" (ებრ. 3:12).

"მაგრამ თუ განმიდგებით თქვენ და თქვენი შვილები, არ დაიცავთ ჩემს ბრძანებებს და წესებს, მე რომ მოგეცით, შეუდგებით უცხო ღმერთებს და თაყვანსსცემთ მათ, გავწყვეტ ისრაელს იმ მიწის პირისგან, რომელიც მას მივეცი, მოვიშორებ სახლს, რომელიც ჩემს სახელზე ვაკურთხე, და საიგავოდ და დასაცინად შეიქნება ისრაელი ხალხთა შორის" (3 მეფ. 9:6, 7).

"თუ ვინმე კლირიკოსთაგანმა, იუდეველის, ელინის ან მწვალებლის შიშით ქრისტეს სახელი უარყოს, ეკლესიიდან მოიკვეთოს; ხოლო თუ ეკლესიის მსახურის სახელი უარყოს, კლირიდან განიკვეთოს. მონანიების შემთხვევაში შეწყნარებულ იქნეს, როგორც ერისკაცი" (მოციქულთა 62-ე კანონი).