განმარტება - ალილუია! ხსნა, დიდება და ძალი ჩვენი ღვთისაა! ვინაიდან ... იძია მისი ხელიდან თავისი მონების სისხლი (გამოცხ. 19:1-3) - აპოკალიფსისი

"შემდგომ ამისა, მომესმა ცაში მგრგვინავი ხმა, როგორც ხმა ურიცხვი ხალხისა, რომელიც ამბობდა: ალილუია! ხსნა, დიდება და ძალი ჩვენი ღვთისაა! რადგანაც ჭეშმარიტი და სამართლიანია მისი განკითხვა, ვინაიდან განიკითხა დიდი მეძავი, თავისი სიძვით რომ გახრწნა ქვეყანა, და იძია მისი ხელიდან თავისი მონების სისხლი.  განმეორებით ითქვა: ალილუია! და მისი კვამლი ადის უკუნითი უკუნისამდე" (გამოცხ. 19:1-3).

19-ე თავის დასაწყისში გამოცხადების მოწმობა დიდი ბაბილონის მეძავის მიმართ აღსრულებულ უკანასკნელ და საბოლოო სამსჯავროზე იცვლება ზეცისა და ზეციური საზეიმო კრების პანორამებით; ამასთან, მრავალრიცხოვანი ზეციური ერის სიხარული კი არ აღიწერება, არამედ გამოიხატება საზეიმო და ამაღლებულ სადიდებლებში, რომლებიც მრავალი თვალსაზრისით მსგავსია გამოცხ. 5, გამოცხ. 7 და გამოცხ. 12-ში მოცემული სადიდებლებისა. ამასთან, მეტად მნიშვნელოვანია, რომ სწორედ სიტყვით "ხსნა" იწყებოდა მე-7 თავში ზეციური სადიდებლებიც, რომლებსაც გალობდა ხალხის სიმრავლე, "ხელთ პალმის რტოები ეპყრათ", ზეციური ტახტის წინაშე იმყოფებოდნენ და კარვობის საყოველთაო დღესასწაულის დადგომას ელოდნენ, შეად.:

"შემდგომ ამისა, გავიხედე და, აჰა, ურიცხვი ხალხი, რომელსაც ვერვინ დათვლიდა, ყოველი ხალხისა და ტომისაგან, ერისა და ენისაგან, სპეტაკი სამოსით მოსილი იდგა ტახტისა და კრავის წინაშე, და ხელთ ეპყრა პალმის რტონი. ხმამაღლა ღაღადებდნენ და ამბობდნენ: ხსნა ჩვენი ღმერთის, ტახტზე მჯდომარისა, და კრავისაგან არის!" (გამოცხ. 7:9-10).

და, მიუხედავად ამისა, ღვთაებრივი ხსნის სისრულე, რომელიც თავდაპირველი ღვთაებრივი განზრახვის აღსრულებას შეესაბამება, მხოლოდ მე-19 თავში იხსნება, როდესაც უდანაშაულო სისხლის დამღვრელთა მოდგმას მოეკითხება საყოველთაო სისხლისღვრის მთელი სისრულის დანაშაული, ხოლო "ქვეყნის გახრწნა" და ურჯულოების შემდგომი გამრავლება შეუძლებელი ხდება (შეად. — "… განიკითხა დიდი მეძავი, თავისი სიძვით რომ გახრწნა ქვეყანა, და იძია მისი ხელიდან თავისი მონების სისხლი", გამოცხ. 19:2).

გარდა ამისა, ზეციური საზეიმო კრების სადიდებლები ირიბად მოწმობენ იმასაც, რომ ამ დროისთვის ძველი აღთქმის ეპოქის წმიდა მოწამეთა ყველა "თანამსახურმა... და ძმამ", რომლებიც ახალი აღთქმის დამტკიცების მომენტში ჯერ კიდევ უნდა მოეკლათ, ახლა "შეავსეს რიცხვი" (შეად. — გამოცხ. 6:10-11), — ასე რომ, მე-19 თავის დასაწყისისთვის ზეციურმა ეკლესიამ სრულყოფილ სისავსეს მიაღწია, ხოლო ახალაღთქმისეული განგებულება თავისი აზრობრივ და წინასწარმეტყველურ აღსასრულთან მივიდა.

ამასთანავე, გამოცხ. 19:2-ში კიდევ ერთხელ არის ხაზგასმული ყველა ადრე გამოთქმული მამხილებელი განსაზღვრების ჭეშმარიტება და სიმართლე (შეად. — გამოცხ. 15:3, გამოცხ. 16:7; ეზეკ. 16:40-41, ეზეკ. 23:45-47), რომელთა შესაბამისადაც აღსრულდა უკანასკნელი და საბოლოო სამსჯავრო დიდ ბაბილონელ მეძავზე.

(შეად.:  ეს. 21:9, იერ. 50:29; "... დაემხო, დაემხო ბაბილონი, დიდი ქალაქი, რომელმაც ასვა ყველა ხალხს ღვინო თავისი სიძვის რისხვისა" (გამოცხ. 14:8); "და ვიხილე, რომ (ბაბილონი) მთვრალი იყო წმიდათა და იესუს მოწამეთა სისხლით, და მიკვირდა, მის მხილველს, ესოდენ დიდი საკვირველება" (გამოცხ. 17:6); "და პოვნილ იქნა შენში წინასწარმეტყველთა, წმიდათა და ამ ქვეყნად ყველა მოკლულის სისხლი" (გამოცხ. 18:24)).

რაც შეეხება "დიდი მეძავის კვამლს", რომელიც, როგორც ნათქვამია, "უკუნითი უკუნისამდე" აღვალს, — ეს არსებითი დეტალი კიდევ ერთხელ აკავშირებს გამოცხადების ხილვებს ცეცხლოვანი გეჰენიის სახესთან და ცნებასთან, რომელიც პირდაპირი მნიშვნელობით აღნიშნავდა იერუსალიმის გალავნის მიღმა მდებარე "ნაგვის" ხევს, ხოლო სახისმეტყველებითი მნიშვნელობით წინასწარ აუწყებდა ყველა უღვთოსა და ურჯულოს საბოლოო (მარადიულ) ხვედრს:

"და ვინც აცთუნებს თუნდაც ერთ ამ მცირეთაგანს, რომელსაც მე ვწამვარ, უჯობს წისქვილის დოლაბი დაჰკიდონ ყელზე და ზღვაში დანთქან. თუ შენი ხელი გაცთუნებს, მოიკვეთე იგი: გიჯობს სახიჩარი შეხვიდე სიცოცხლეში, ვიდრე ორივე ხელის მქონე ჩავარდე გეენაში, გაუნელებელ ცეცხლში, სადაც ულევია მათთვის მატლი და უშრეტი - ცეცხლი" (მკ. 9:42-44).  

(შეად.: "ერთმა მძლეთა-მძლე ანგელოზმა აიღო ქვა, ვეება დოლაბის მსგავსი, ზღვაში ჩააგდო და თქვა: ასე სწრაფად შთაინთქმება ბაბილონი, დიდი ქალაქი, და აღარ იქნება" (გამოცხ. 18:21); "და მისი კვამლი ადის უკუნითი უკუნისამდე" (გამოცხ. 19:3)).

უფრო მეტიც, გამოცხადების მე-14 თავში ცაში მფრინავი ერთ-ერთი ანგელოზი მოწმობდა, რომ გეჰენიის ჩაუქრობელ ცეცხლში აღმოჩნდებიან ყველანი, ვინც მიიღო "მხეცის ნიშანი" (გამოცხ. 14:9-10, ფს. 36:18-20), — ამიტომ ეჭვი არ არსებობს, რომ ყოველი, ვისაც შუბლსა და ხელზე უღვთო "მხეცისეული" ნიშანი ჰქონდა, დიდი ბაბილონელი მეძავის ნაწილი ხდებოდა და საბოლოოდ შესაბამის ზეციურ სამსჯავროს ექვემდებარებოდა:

"მათ მოჰყვა მესამე ანგელოზი, რომელიც ხმამაღლა ამბობდა: ვინც თაყვანს სცემს მხეცს ან მის ხატებას და შუბლსა თუ ხელს აღიბეჭდავს მისი ნიშნით, ისიც შესვამს ღვთის რისხვის ღვინოს, შეუზავებლად ჩასხმულს მისი მრისხანების სასმისში, და ეწამება გოგირდითა და ცეცხლით წმიდა ანგელოზთა და კრავის წინაშე. კვამლი მათი წამებისა ავა უკუნითი უკუნისამდე და არც დღისით და არც ღამით აღარ ექნებათ მოსვენება მხეცისა თუ მისი ხატების თაყვანისმცემელთ და მისი სახელის ნიშნით აღბეჭდილთ" (გამოცხ. 14:9-11).

ასეა თუ ისე, მიუხედავად იმისა, რომ დიდი მეძავის დაცემა მე-19 თავში წარმოდგენილია როგორც ცალკე და "დამოუკიდებელი" მოვლენა, რომელიც მაცხოვრის მეორედ მოსვლას არ უკავშირდება, — ეჭვი არ არსებობს, რომ ამ მოვლენას, მათ შორის, შეესაბამება უკანასკნელი დიდი ჭირიც, რომელზეც ლაპარაკია გამოცხ. 2:22-სა და გამოცხ. 3:10-ში და რომელიც ძველი სამყაროს სრულ განადგურებით (მთ. 24:29-31, მარკ. 13:24-27) და წმინდანთა ზეციური კრების საბოლოო ზეიმით დასრულდება. ამასთან, სწორედ იმ დღეებში ძველი სამყარო საბოლოოდ გაიყოფა თავის თავში, ისე რომ ათი მეფე-რქა თავდაპირველად გაანადგურებს დიდ მეძავს და მხოლოდ ამის შემდეგ აღდგება ზეციდან მომავალი კაცობრიობის მაცხოვრის წინააღმდეგ (შეად. — "...ყოველი სამეფო, თავისი თავის წინააღმდეგ გაყოფილი, გაპარტახდება: და ყოველი ქალაქი, გინდა სახლი, თავისი თავის წინააღმდეგ გაყოფილი, დაიქცევა", მთ. 12:25; "... ათი რქა, შენ რომ იხილე, და მხეცი მოიძულებენ, გაძარცვავენ და გააშიშვლებენ მეძავს, შეჭამენ მის ხორცს და ცეცხლს მისცემენ მას", გამოცხ. 17:16).

და რადგანაც ძველი სამყაროს საბოლოო დაცემა ბიბლიური ჟამთა აღსასრულის დადგომას ნიშნავს, — იმის შემდეგ, რაც ზეციური კრების გამარჯვების ზეიმი დამოწმდება გამოცხადების წიგნში ბაბილონისა და ბაბილონელი მეძავის სახეები აღარ იხსენიება.

რაც შეეხება სიტყვას "ალილუია!" (ებრაულად ჟღერს როგორც "ჰალელუ იაჰ", ანუ "ადიდეთ ღმერთი!", "დიდება ღმერთს!"), — ეს შეძახილი არა მხოლოდ იწყებს და ამთავრებს ზეციური კრების საზეიმო სადიდებლებს, არამედ პირდაპირ უპირისპირდება იმ მიწიერ ღმრთისგმობებსაც, რომლებსაც მიმართავდნენ "ცისქვეშეთის" სხვადასხვა პერსონაჟები, რომლებიც გამოცხადების წიგნის წინა სიუჟეტებში არიან წარმოჩენილნი (შეად. — "...მან გახსნა თავისი პირი ღმრთის საგმობად..." გამოცხ. 13:5-6-დან და "სამი გმობა" გამოცხ. 16:9-21-ში).

უფრო მეტიც, შეძახილს "აქეთ ღმერთს!" კიდევ ერთი მნიშვნელოვანი შინაარსობრივი აქცენტი აქვს, რადგან ძველი აღთქმის ეპოქაში ის მხოლოდ იმ სადიდებლებში ჟღერდა, რომლებიც ღვთაებრივი აღთქმების მთელ სისრულეს განადიდებდა.

ასე, მაგალითად, შეძახილი "ალილუია!" პირველად ძველი აღთქმის წერილებში იხსენიება იმ მომენტში, როდესაც აღთქმის კიდობანი მეფე დავითის მიერ მოწყობილ ხელთქმნილ კარავში შეიტანეს, ხოლო ღვთის მსახურებისთვის დადგენილმა ლევიტელებმა პირველად იგალობეს საზეიმო სადიდებელი ფსალმუნი, რაც საყოველთაო ახალაღთქმისეული მნიშვნელობით მთელი ღვთაებრივი განგებულების აღსრულებას შეესაბამება, შეად.:

"იმ დღეს მაშინ შეასხა დავითმა პირველად ხოტბა უფალს, ასაფისა და მისი ძმების ხელით: ადიდეთ უფალი, მოუხმეთ მის სახელს, აუწყეთ ხალხებს საქმენი მისნი. ... დაიკვეხნეთ მისი წმიდა სახელით, გამხიარულდეს გული უფლის მაძიებელთა. ეძიეთ უფალი და ძლიერება მისი, ეძიეთ პირი მისი მარადის. გაიხსენეთ მისი ნამოქმედარი სასწაულები, საოცრებანი და მისი ბაგის სამართალნი. ... აქეთ უფალი, რადგან კეთილია იგი, რადგან უკუნისამდეა მისი წყალობა. და თქვით: გვიხსენი, ჩვენი ხსნის ღმერთო, შეგვკრიბე და დაგვიცავ ხალხებისგან, რათა ვადიდოთ შენი წმიდა სახელი, დავიქადნოთ შენი ქება-დიდებით. კურთხეულ არს უფალი, ღმერთი ისრაელისა უკუნითი უკუნისამდე. და მიუგო ერმა: ამენ! ქება უფალს!" (1 პარ. 19:7-36).

გარდა ამისა, შეძახილი "ალილუია!" თან ახლავს ბიბლიურ სადიდებლებს, რომლებიც ისრაელი ერისთვის ძველი აღთქმის გამოცხადების მონიჭებას უკავშირდება (ფს. 104:45), თუმცა ღვთაებრივი გამოცხადების სრულყოფილი სისავსე "ერთ იოტამდეც" კი ბოლომდე გაიხსნება ზეციდან თვით უფლისა და მაცხოვრის გამოცხადებით, შეად.:

"რომელი უთხრობს სიტყუათა მისთა იაკობსა, სიმართლეთა და განკითხვათა მისთა - ისრაელსა. არა უყო ესრეთ ყოველსა ნათესავსა და სამართალნი მისნი არა გამოუცხადნა მათ" (ფსალმ. 147:8-9).

"აჰა, მოდის ღრუბლებით და იხილავს ყოველი თვალი; იხილავენ ისინიც, რომელთაც განგმირეს იგი. და დაიწყებს გოდებას მის წინაშე დედამიწის ყოველი ტომი. ჰო, ამინ" (გამოცხ. 1:7).

"სისხლით ნაღები სამოსით იყო მოსილი, და სახელი მისი - "სიტყვა ღმრთისა"" (გამოცხ. 19:13).

და ასეთი სახისმეტყველებით-წინასწარმეტყველური მნიშვნელობა აქვთ ძველი აღთქმის იმ სადიდებლებსაც, რომლებიც შემოქმედსა და ყოვლისმპყრობელს ეძღვნება, რომელიც თავის ერს "ხსნის კარავში", ანუ ღვთის სახლში, შემოიკრებს (ფს. 133) და, რომელშიც შეურყეველი ზეციური კარავი იგულისხმება:

"ლოცვანი ჩემნი უფალსა მივსცნე წინაშე ყოვლისა ერისა მისისა, ეზოთა სახლისა უფლისათა, შორის შენსა, იერუსალემ! ალილუია" (ფსალმ. 115:9-10).

"აქებდით სახელსა უფლისასა, აქებდით მონანი უფალსა. რომელნი სდგათ სახლსა უფლისასა, ეზოთა სახლისა ღმრთისა ჩუენისათა. ... კურთხეულ არს სიონით გამო, რომელი დამკჳდრებულ არს იერუსალემს" (ფსალმ. 134:1-21).

"მძლეველს სვეტად აღვმართავ ჩემი ღვთის ტაძარში, და აღარ გავა გარეთ; და დავაწერ მას სახელს ჩემი ღვთისას, სახელს ჩემი ღვთის ქალაქის - ახალი იერუსალიმისას, ზეცით რომ ჩამოდის ჩემი ღვთისაგან, და ჩემს ახალ სახელს" (გამოცხ. 3:12).

უფრო მეტიც, სწორედ შეძახილი "ალილუია!" ასრულებს იმ ფსალმუნებს, რომლებშიც მთელ ურწმუნო და გახრწნილ კაცობრიობაზე აღსრულებული უკანასკნელი სამსჯავროა ნაუწყები, შეად.:

"მოაკლდენ ცოდვილნი ქუეყანით, და უსჯულონი ნუღარა იპოებიედ მას ზედა; აკურთხევს სული ჩემი უფალსა. დიდება" (ფსალმ. 103:35).

"იქადიან წმიდანი დიდებითა, და იხარებდენ სარეცელსა ზედა მათსა.  ამაღლებაჲ ღმრთისაჲ პირსა შინა მათსა; და მახვილნი ორპირნი ხელთა შინა მათთა ყოფად შურის-გებაი წარმართთა შორის, და მხილებად ყოვლისა ერისა, ...  ყოფად მათ შორის სასჯელი და წერილი; დიდებაი ესე არს ყოველთა წმიდათა მისთა" (ფსალმ. 149:5-9).

ეს კი ნიშნავს, რომ ზეციური კრების ოთხგზისი "ალილუია!", რომელიც გამოცხადების მე-19 თავში ჟღერს (გამოცხ. 19:1, 3-4, 6), პირდაპირ უკავშირდება ცოცხალთა და მკვდართა მიმართ უკანასკნელ და საბოლოო სამსჯავროს, როდესაც ზეციური ერი, რომელსაც შეუძლია შემოქმედისა და ყოვლისმპყრობელის განდიდება, "უფლის სახლში" და "ჩვენი ღმერთის სახლის ეზოებში" შეიკრიბება და განადიდებს უფალსა და მაცხოვარს "მისი გამოცხადებისა და მისი სასუფევლის ჟამს" (ფს. 112, ფს. 113:25-26, ფს. 133, ფს. 145:10, ფს. 148, 2 ტიმ. 4:1), შეად.:

"მაცხოვნენ ჩუენ, უფალო ღმერთო ჩუენო, და შემკრიბენ ჩუენ წარმართთაგან, რათა აუაროთ სახელსა შენსა წმიდასა და ვიქებოდით ჩუენ ქებულებითა შენითა. კურთხეულ არს უფალი ღმერთი ისრაჱლისა ამიერითგან და უკუნისამდე, და თქუას ყოველმან ერმან: იყავნ, იყავნ. დიდება" (ფსალმ. 105:47-48).

"უგალობდით უფალსა ყოველი თესლები და აქებდით მას ყოველი ერი; რამეთუ განძლიერდა ჩუენ ზედა წყალობაჲ მისი, და ჭეშმარიტება უფლისაჲ ჰგიეს უკუნისამდე. ალილუია" (ფსალმ. 116:1-2).