განმარტება - ახალაღთქმისეულ აღთქმათა სისრულე იოანეს გამოცხადებაში - აპოკალიფსისი

სხვა უმნიშვნელოვანეს ახალაღთქმეულ მოწმობებთან ერთად გამოცხადების წიგნში ნაუწყებია შვიდი აღთქმა, რომლებიც მიმართულია „მძლეველისადმი“, — ასევე ნეტარების შვიდი აღთქმა, რომელთაგან თითოეული გამოსახავს იმ ადამიანის მდგომარეობას, რომელიც მტკიცედ დგას რწმენის გზაზე. ხოლო ვინაიდან ყველა ის პირობა და გარემოება, რომელიც ხელს უშლის ამ აღთქმების მოპოვებასა და მიღწევას, არის „ამ საუკუნის“ კრებითი ნიშნები, — სრულიად ცხადია, რომ გამოცხადების „შვიდეული“ აღთქმები აქტუალური იქნება ყველა მთელი ახალაღთქმეული პერიოდის განმავლობაში და მოწოდებულია ყოველი ქრისტიანის მხარდასაჭერად, გასამხნევებლად და განსამტკიცებლად, რომელიც გამოდის სულიერ ბრძოლაში საკუთარ სისუსტესთან, ამქვეყნიურ ცდუნებებთან და „ცისქვეშეთის ბოროტ სულებთან“ (ეფეს. 6:12).

ხოლო ვინაიდან აღთქმები მძლეველისადმი და ნეტარებათა აღთქმები "იწყებენ" და "ამთავრებენ" ახალაღთქმისეული კანონის ბოლო წიგნს, — არსებობს საფუძველი იმის მტკიცებისა, რომ ისინი შედიან წმინდა წერილის უმნიშვნელოვანეს მოწმობათა რიცხვში.

თითქმის ყველა აღთქმა მძლეველისადმი ნაუწყებია გამოცხადების წიგნის პირველ ნაწილში, რაც ყველაზე ცხადი სახით შეესაბამება "შვიდი ეკლესიისადმი მიწერილი ეპისტოლის" საერთო შინაარსს, სადაც წარმოდგენილია უფლის პირდაპირი მიმართვები თავისი საყვარელი ეკლესიის მთელი სისრულისადმი.

ამასთან, მძლეველისადმი მიცემული შვიდი აღთქმიდან თითოეული პირდაპირ აგრძელებს იმ ბიბლიური ნეტარებების აზრებს, რომლებზეც მოწმობდნენ ძველი აღთქმის წინასწარმეტყველები, და რომლებიც დაადასტურა და დაამტკიცა თავისი მიწიერი ქადაგების დროს თვით უფალმა და მაცხოვარმა:

1. აღთქმა სიცოცხლის ხისგან ჭამისა: მძლეველს ვაგემებინებ სიცოცხლის ხისაგან, რომელიც არის ჩემი ღვთის სამოთხის შუაში", გამოცხ. 2:7)

(შეადარეთ – ფსალმ. 15:11, ფსალმ. 33:9, ლკ. 6:20, იაკ. 1:12, მთაზე წარმოთქმულ ქადაგებაში – მათ. 5:3)

2. აღთქმა სიკვდილის ხელმწიფებისგან გათავისუფლებისა ("…მძლეველი არ ევნება მეორე სიკვდილისგან", გამოცხ. 2:11)

(შეადარეთ – ფსალმ. 15:11, ფსალმ. 145:5-7, იაკ. 1:12)

3. აღთქმა "ზეციურ პურთან", ანუ სიცოცხლის სიტყვასთან და მაცოცხლებელ ღვთაებრივ ჭეშმარიტებებთან თანაზიარების შესახებ ("…მძლეველს მივცემ საჭმელად დაფარულ მანანას…", გამოცხ. 2:17), რომელსაც თან ახლავს მოწმობა ღვთის ხალხისადმი მძლეველის კუთვნილების შესახებ ("…მივცემ მას თეთრ ქვასაც და ქვაზე დაწერილ ახალ სახელს, რომელიც არავინ იცის, მიმღების გარდა. ", გამოცხ. 2:17).

(შეადარეთ – 3 მეფ. 10:8, იობ. 5:17, ფსალმ. 33:9, ფსალმ. 93:12, ფსალმ. 145:5-7, იგავ. 3:13,18; მეორ. 33:29, ფსალმ. 32:12, ფსალმ. 143:15; მათ. 16:17, ლკ. 6:21, ლკ. 14:15, იაკ. 1:25, მთაზე წარმოთქმულ ქადაგებაში – მათ. 5:6)

4. აღთქმა წარმართებზე მბრძანებლობის ხელმწიფებისა ("ვინც გაიმარჯვებს და ბოლომდე დაიცავს ჩემს საქმეს, მივცემ მას ხელმწიფებას წარმართებზე მბრძანებლობისას; რკინის კვერთხით დამწყემსავს მათ…", გამოცხ. 2:26-27), რომელიც "დამოწმებულია" წინასწარმეტყველების ნიჭით ("…და მივცემ მას ცისკრის ვარსკვლავს", გამოცხ. 2:28, შეადარეთ – გამოცხ. 11:3-6).

5. აღთქმა ცოდვათა მიტევებისა და უფლისა და მაცხოვრის ზეციური შუამდგომლობისა ("მძლეველი ასე სისპეტაკით მოსილი ივლის, არ ამოვშლი მის სახელს სიცოცხლის წიგნიდან და ვაღიარებ მის სახელს ჩემი მამისა და მისი ანგელოზების წინაშე", გამოცხ. 3:5).

(შეადარეთ – ფსალმ. 31:1-2, ფსალმ. 64:4-5, რომ. 4:6-8; ფსალმ. 2:11-12, ფსალმ. 15:9-11, ფსალმ. 145:5, იაკ. 1:12).

6. აღთქმა ზეციურ სავანეთადმი, ღმერთთან და ქრისტესთან მარადიული თანაზიარებისა ("მძლეველს სვეტად აღვმართავ ჩემი ღვთის ტაძარში, და აღარ გავა გარეთ; და დავაწერ მას სახელს ჩემი ღვთისას, სახელს ჩემი ღვთის ქალაქის - ახალი იერუსალიმისას, ზეცით რომ ჩამოდის ჩემი ღვთისაგან, და ჩემს ახალ სახელს", გამოცხ. 3:12).

(შეადარეთ – ფსალმ. 32:12, ფსალმ. 64:5, ფსალმ. 83:5-6,13; იაკ. 1:25, ხოლო მთის ქადაგებაში – მათ. 5:8).

7. და ბოლოს, აღთქმა განუწყვეტელი მეფობისა უფალთან და მაცხოვართან მომავალ საუკუნეში ("მძლეველს გვერდით მოვისვამ ჩემს ტახტზე, როგორც თავად ვძლიე და ჩემს მამასთან დავჯექი მის ტახტზე", გამოცხ. 3:21).

(შეადარეთ – ფსალმ. 15:11, ფსალმ. 64:5, ფსალმ. 83:5).

გარდა ამისა, ძალზედ აღსანიშნავია, რომ შვიდი სხვადასხვა ახალაღთქმისეული აღთქმა, რომლებიც მიმართულია "მძლეველისადმი", გამოცხადებულია წიგნის დასაწყისშივე (გამოცხ. 2 – გამოცხ. 3), — ხოლო იოანე ღვთისმეტყველის გამოცხადებას ასრულებს მარადიული მიშვილების აღთქმა, რომელშიც სრულდება შვიდივე აღთქმა "შვიდი ეკლესიისადმი მიმართული ეპისტოლედან", შეადარეთ:

"მძლეველი დაიმკვიდრებს ამას, და მე ვიქნები მისი ღმერთი, ხოლო ის იქნება ჩემი ძე" (გამოცხ. 21:7).

მძლეველთადმი აღთქმულისგან განსხვავებით, "შვიდი ნეტარების" მტკიცებები არ არის გამოყოფილი გამოცხადების წიგნში პირდაპირ მიმართვებად, რომლებიც მიმართული იქნებოდა მთელი ახალაღთქმეული ეკლესიისადმი.

უფრო მეტიც, გამოცხადების ზოგიერთი ნეტარება სხვათა შორის ნაუწყებია წინასწარმეტყველურ ხილვებში, ისე, რომ ასეთი ნეტარებები შეიძლება ჩაითვალოს არა გლობალურ ნეტარებებად (ე. ი. ისეთად, რომლებიც გამონაკლისის გარეშე ეხება ყველა ქრისტიანს, ვინც მოექცევა რწმენისკენ ყოველი ეპოქასა და ხალხში), არამედ ლოკალურადაც (ე. ი. შემოსაზღვრულნი არიან შესაბამისი სიუჟეტის კონტექსტით).

თუმცა იმ გარემოების გათვალისწინებით, რომ მოწმობანი ახალაღთქმეული ნეტარებათა შესახებ იწყებენ და ამთავრებენ კიდევაც მთელ წიგნს, და ამასთანავე წარმოდგენილნი არიან ნიშანდობლივი რიცხვით "შვიდი", — არსებობს საფუძველი იმის მტკიცებისა, რომ მათ აქვთ ერთიანი გლობალური აზრი, რომელიც ეკუთვნის მთელ ეკლესიას, მთელ გამოცხადების წიგნსა და მთელ წმინდა წერილს:

1. "ნეტარია, ვინც კითხულობს და ისმენს ამ წინასწარმეტყველების სიტყვებს და იმარხავს მასში დაწერილს, რადგანაც ახლოა ჟამი" (გამოცხ. 1:3). რამეთუ არა მოქმედნი უსჯულოებისანი გზათა მისთა ვიდოდეს" (ფსალმ. 118:2-3; ფსალმ. 2:11-12, ფსალმ. 88:16, ფსალმ. 93:12, ფსალმ. 127:1, იგავ. 8:34, იგავ. 29:18, მათ. 13:16, მათ. 24:45-46, ლკ. 10:23, ლკ. 11:28, ლკ. 12:37-38).

2. "ნეტარ არიან მკვდარნი, უფალში რომ აღესრულებიან ამიერიდან. დიახ, - ამბობს სული, - რათა განისვენონ თავიანთ შრომათაგან და თან წაიტანონ თავიანთი საქმენი" (გამოცხ. 14:13).

(შეადარეთ – "ნეტარ არს, რომლისა ღმერთი იაკობისი შემწე არს მისა, და სასოება მისი არს უფლისა მიმართ ღმრთისა მისისა,  რომელი იმარხავნ ჭეშმარიტებასა უკუნისამდე; ... უფალმან განჰჴსნნის კრულნი" (ფსალმ. 145:5-7); "…და ნეტარი იქნები, ვინაიდან ვერაფრით მოგაგებენ სანაცვლოს; ამიტომაც მოგეგება მართალთა აღდგომისას" (ლკ. 14:14; ფსალმ. 15:9-11, ფსალმ. 31:1-2, ფსალმ. 39:5, ფსალმ. 40:2-3, იგავ. 14:21, იგავ. 16:20, ლკ. 6:21, რომ. 4:6-8).

გარდა ამისა, სიკვდილის შემდგომ სიკეთით სიკეთის მიგების აზრს მიეძღვნა მთაზე წარმოთქმული ქადაგების მნიშვნელოვანი ნაწილი (მათ. 5:3-11) და წმიდა წერილის მრავალი სხვა ეპიზოდი.

3. "ნეტარია, ვინც ფხიზლობს და იცავს თავის სამოსს, რათა შიშვლად არ იაროს და არ იხილონ მისი სირცხვილი"(გამოცხ. 16:15).

(შეადარეთ – "ნეტარ არიან, რომელთა დაიცვან სამართალი და ყონ სიმართლე ყოველსა ჟამსა", ფსალმ. 105:3; "ნეტა იმ მონებს, რომლებსაც მოსვლისას ფხიზლად ჰპოვებს მათი პატრონი; ჭეშმარიტად გეუბნებით თქვენ: სარტყელს მოირტყამს, დასხამს, მივა და ემსახურება მათ", ლკ. 12:37; ფსალმ. 1:1-2, ფსალმ. 2:11-12, ფსალმ. 39:4-5, ფსალმ. 111:1, ფსალმ. 118:1-3, ფსალმ. 127:1-2, იგავ. 8:32-34, იგავ. 28:14, მათ. 24:45-46, ლკ. 11:28, ლკ. 12:42-43, იოან. 13:16-17, 1 პეტ. 3:14; მთაზე წარმოთქმულ ქადაგებაში – მათ. 5:8)

4. "ნეტარნი არიან კრავის საქორწინო სერობაზე წვეულნი" (გამოცხ. 19:9).

(შეადარეთ – ფსალმ. 2:11-12, ფსალმ. 31:1-2, ფსალმ. 32:12, ფსალმ. 64:5, ფსალმ. 83:5, ფსალმ. 126:3-5, ფსალმ. 143:11-15, ლკ. 14:15-24, ლკ. 6:20, რომ. 4:6-8; მთის ქადაგებაში – მათ. 5:3 და მათ. 5:8)

5. "ნეტარი და წმიდაა ყველა, ვისაც წილი უდევს პირველ აღდგომაში. მეორე სიკვდილის ხელმწიფება არ ვრცელდება მათზე, არამედ იქნებიან მღვდლები ღვთისა და ქრისტესი, ვისთან ერთადაც იმეფებენ ათას წელიწადს" (გამოცხ. 20:6).

(შეადარეთ – "ნეტარ არიან, რომელნი დამკჳდრებულ არიან სახლსა შენსა, უკუნითი უკუნისამდე გაქებდენ შენ", ფსალმ. 83:5; ფსალმ. 15:9-11, ფსალმ. 31:1-2, ფსალმ. 32:12, ფსალმ. 64:5, მათ. 11:6, ლკ. 6:22-23, 1 პეტ. 3:14, იაკ. 1:12, რომ. 4:6-8, მთაზე წარმოთქმულ ქადაგებაში – მათ. 5:10-11)

ხოლო იმის გათვალისწინებით, რომ პირველი აღდგომის ყველა თანაზიარმა იტვირთა "ყვედრება ქრისტესი" (შეადარეთ – ებრ. 13:13-14, გამოცხ. 12:11), — ეჭვი არ არის, რომ ღვთის სიტყვის გამო დევნა არის მოწმობა იმისა, რომ ადამიანი ახალაღთქმეულ ნეტარებათა თანაზიარია (შეადარეთ – "ნეტარნი ხართ თქვენ, როცა დაგიწყებენ გმობას, დევნას და ცრუმეტყველნი დაგწამებენ ყოველგვარ ბოროტს ჩემი გულისთვის", მათ. 5:11; "თუ ქრისტეს სახელისთვის გაგინებენ, ნეტარნი ხართ, რადგანაც თქვენზე ივანებს სული დიდებისა და სული ღვთისა…", 1 პეტ. 4:14).

6. "… და იმეფებენ უკუნითი უკუნისამდე… აჰა, მოვალ მალე. ნეტარია, ვინც ინახავს ამ წიგნის წინასწარმეტყველების სიტყვებს" (გამოცხ. 22:5,7).

(შეადარეთ – "ნეტარ არს ერი იგი, რომელმან იცის გალობაჲ შენი; უფალო, ნათლითა პირისა შენისათა ვიდოდიან", ფსალმ. 88:16; "ხოლო მან თქვა: ნეტარ არიან, რომელნიც ისმენენ ღმრთის სიტყვას და იცავენ მას", ლკ. 11:28; ფსალმ. 93:12, ფსალმ. 118:1-3, ფსალმ. 127:1-2, იგავ. 29:18, იოან. 20:29).

7. "ნეტარ არიან, რომელნი იცავენ მის მცნებებს, რათა ჰქონდეთ უფლება სიცოცხლის ხის მიმართ, რომ ბჭით შევიდნენ ქალაქში" " (გამოცხ. 22:14).

ამრიგად, სრულიად ცხადია, რომ გამოცხადების წიგნის ნეტარების მცნებები, მძლეველისთვის მიცემულ შვიდ აღთქმასთან ერთად, წარმოადგენს ახალი აღთქმის სულიერ რეალობაში ბიბლიური აღთქმების აღსრულების ერთიან მოწმობას გამონაკლისის გარეშე, რომლებიც გამოცხადებულია ძველი აღთქმის წინასწარმეტყველთა, მოციქულთა და მახარობელთა, ხოლო საბოლოოდ — თვით უფლისა და მაცხოვრის მიერ.

მიუხედავად იმისა, რომ აღთქმები მძლეველისადმი და ნეტარების მცნებები გამოცხადების წიგნში ერთმანეთისაგან განცალკევებით არის ნაუწყები, — ესქატოლოგიურ პერსპექტივაში ისინი ერთდებიან შვიდ ერთიან და საყოველთაო ახალაღთქმეულ აზრად.

გამოცხადებაში წარმოდგენილია სიცოცხლის ხის ნაყოფთა ჭამის ხატებით, ამასთან ზეციური ქალაქი იერუსალიმი, სადაც ეს ხე მდებარეობს, ყველა აზრით შეესაბამება ბიბლიურ სამოთხეს:

"… მძლეველს ვაგემებინებ სიცოცხლის ხისაგან, რომელიც არის ღვთის სამოთხეში" (გამოცხ. 2:7).

"ნეტარ არიან, რომელნი იცავენ მის მცნებებს, რათა ჰქონდეთ უფლება სიცოცხლის ხის მიმართ, რომ ბჭით შევიდნენ ქალაქში" (გამოცხ. 22:14).

ეს კი ნიშნავს, რომ ისინი, ვინც "იცავენ მის მცნებებს" და აქვთ უფლება "შევიდნენ ქალაქში ბჭეებით", არსებითად ბრუნდებიან სამოთხეში (საიდანაც ადამიანი იქნა განდევნილი, როდესაც ადამის ცოდვით დაცემით ცოდვაში მოკვდა), და იღებენ წვდომას მის ყველა მადლიერ ნაყოფზე (გამოცხ. 22:2-4, შეადარეთ დაცემის შემდგომ მდგომარეობას: "განდევნა ადამი, ედემს კი აღმოსავლეთით ქერუბიმები და ცეცხლოვანი, მბრუნავი მახვილი დაუყენა, რათა სიცოცხლის ხესთან მისასვლელი დაეცვათ" (დაბ. 3:24).

და იგივე აზრი (სიცოცხლის ხესთან თანაზიარობა) აქვს მოწმობას, რომ "სიკვდილის ნესტრისთვის" მძლეველნი მიუწვდომელნი და მოუწყვლელნი იქნებიან ("…მძლეველი არ ევნება მეორე სიკვდილისაგან", გამოცხ. 2:11), რომელსაც შეესაბამება პირველი აღდგომის ნეტარება ("ნეტარი და წმიდაა ყველა, ვისაც წილი უდევს პირველ აღდგომაში. მეორე სიკვდილის ხელმწიფება არ ვრცელდება მათზე, არამედ იქნებიან მღვდლები ღვთისა და ქრისტესი, ვისთან ერთადაც იმეფებენ ათას წელიწადს…", გამოცხ. 20:6).

გარდა ამისა, გამოცხადების მოწმობების თანახმად, ნეტარები არიან არა მარტო პირველი აღდგომის თანაზიარნი, არამედ ისინიც, ვინც განისვენა უფალში უკანასკნელ დღემდე, იმ საქმეებით გარემოცულნი, რომლებიც რწმენით აღსრულდება ("…ნეტარ არიან მკვდარნი, უფალში რომ აღესრულებიან ამიერიდან. დიახ, - ამბობს სული, - რათა განისვენონ თავიანთ შრომათაგან და თან წაიტანონ თავიანთი საქმენი" - გამოცხ. 14:13, შეადარეთ – გამოცხ. 20:5).

მარადიული სიცოცხლის აღთქმის აზრებს აგრძელებს აღთქმა, რომლის თანახმადაც, მძლეველთა ზეციური სახელები ჩაწერილია სიცოცხლის წიგნში, რაც მოწმობს ღვთის ხალხისადმი ასეთ ადამიანთა კუთვნილებაზე:

"მძლეველს მივცემ ... თეთრ ქვასაც და ქვაზე დაწერილ ახალ სახელს, რომელიც არავინ იცის, მიმღების გარდა" (გამოცხ. 2:17).

"არ ამოვშლი მის სახელს სიცოცხლის წიგნიდან და ვაღიარებ მის სახელს ჩემი მამისა და მისი ანგელოზების წინაშე" (გამოცხ. 3:5)

ხოლო ახალაღთქმეულ ნეტარებათა აღთქმებში ადამიანის კუთვნილება ღმერთისა და მისი ხალხისადმი გამოსახულია ქრისტესადმი მორჩილების ხატებით (შეადარეთ – "რადგანაც მოსემ თქვა: "უფალი ღმერთი ჩემნაირ წინასწარმეტყველს ადგიღგენთ თქვენი ძმებიდან; ყურად იღეთ ყველაფერი, რასაც ის გეტყვით", საქმე 3:22), ამასთან იმის გათვალისწინებით, რომ გამოცხადების წიგნი არის "იესუ ქრისტეს გამოცხადება" (გამოცხ. 1:1), საქმე ეხება ადამიანის მორჩილებას ამ წიგნში მოცხადებული წინასწარმეტყველური სიტყვისადმი:

"ნეტარია, ვინც კითხულობს და ისმენს ამ წინასწარმეტყველების სიტყვებს და იმარხავს მასში დაწერილს, რადგანაც ახლოა ჟამი" (გამოცხ. 1:3; გამოცხ. 22:7).

"ნეტარ არიან ისინი, რომელნიც იცავენ მის მცნებებს, რათა ჰქონდეთ უფლება სიცოცხლის ხის მიმართ, რომ ბჭით შევიდნენ ქალაქში" (გამოცხ. 22:14).

მძლეველთათვის ბოძებული თეთრი სამოსელის (გამოცხ. 3:5, გამოცხ. 6:11, გამოცხ. 7:13-14 და ა.შ.) და "თეთრი ქვის" (გამოცხ. 2:17) ხატებებში, რომლის წინასახეს ძველაღთქმისეულ მღვდელმთავართა ეფოდზე ვხედავთ (გამ. 28:9-12, გამ. 39:5-7), გამოსახულია სამღვდლო აღთქმები, რომლებსაც შეესაბამება პირველობის ნეტარება აღდგომაში და ღვთის წილში ადამიანის შესვლა:

"ნეტარი და წმიდაა ყველა, ვისაც წილი უდევს პირველ აღდგომაში. მეორე სიკვდილის ხელმწიფება არ ვრცელდება მათზე, არამედ იქნებიან მღვდლები ღვთისა და ქრისტესი, ვისთან ერთადაც იმეფებენ ათას წელიწადს" (გამოცხ. 20:6, შეადარეთ – რიცხ. 3:12,45).

და ამავე აზრებს მიეკუთვნება აღთქმა ტაძარში ყოფნისა ("მძლეველს სვეტად აღვმართავ ჩემი ღვთის ტაძარში, …", გამოცხ. 3:12; შეადარეთ – "…ადექი და გაზომე ღვთის ტაძარი და საკურთხეველი, აგრეთვე თაყვანისმცემელნი მასში. ტაძრის გარე ეზო კი გამორიცხე და ნუ გაზომავ, ვინაიდან მიეცა იგი წარმართთ და ორმოცდაორი თვის მანძილზე გათელავენ წმიდა ქალაქს", გამოცხ. 11:1-2), რომელიც აძლევს მძლეველთ სულიერ ხელმწიფებას მსოფლიო წარმართობაზე:

"ვინც გაიმარჯვებს და ბოლომდე დაიცავს ჩემს საქმეს, მივცემ მას ხელმწიფებას წარმართებზე მბრძანებლობისას;  რკინის კვერთხით დამწყემსავს მათ და თიხის ჭურჭელივით დაიმსხვრევიან, როგორც მე მივიღე ხელმწიფება მამაჩემისგან" (გამოცხ. 2:26-28).

(შეადარეთ – "…ძისთვის კი იტყვის: "ტახტი შენი, ღმერთო, უკუნითი უკუნისამდე, და კვერთხი სიმართლისა - შენი სუფევის კვერთხი", ებრ. 1:8).

მიტევების, განწმედისა და მართლად ყოფნის აღთქმას შეესაბამება ერთგულთა თეთრ სამოსელში შემოსვის ხატი:

"მძლეველი ასე სისპეტაკით მოსილი ივლის…" (გამოცხ. 3:5)

"…ნეტარ არს, ვინც ფხიზლობს და იცავს თავის სამოსს, რათა შიშვლად არ იაროს და არ იხილონ მისი სირცხვილი" (გამოცხ. 16:15)

და ამავე აზრებს გულისხმობს "მსმენელთა და დამცველთა" ნეტარება ("ნეტარია, ვინც კითხულობს და ისმენს ამ წინასწარმეტყველების სიტყვებს და იმარხავს მასში დაწერილს, რადგანაც ახლოა ჟამი. …", გამოცხ. 1:3; "ნეტარ არიან, რომლებიც აღასრულებენ მის მცნებებს, რათა ჰქონდეთ უფლება სიცოცხლის ხის მიმართ, რომ ბჭით შევიდნენ ქალაქში", გამოცხ. 22:14).

ღვთის სიტყვისა და ღვთაებრივი გამოცხადებისადმი თანაზიარება წარმოდგენილია ერთგულთა მიერ დაფარული მანანის ჭამის ხატებითა და მოწმობით წინასწარმეტყველებათა მომსმენთა და აღმსრულებელთა ნეტარების შესახებ:

"… მძლეველს მივცემ საჭმელად დაფარულ მანანას" (გამოცხ. 2:17).

"აჰა, მოვალ მალე. ნეტარია, ვინც ინახავს ამ წიგნის წინასწარმეტყველების სიტყვებს" (გამოცხ. 22:7; 1:3; 19:10).

(ამავე აზრებს მიეკუთვნება აგრეთვე აღთქმა "და მივცემ მას ცისკრის ვარსკვლავს", გამოცხ. 2:28)

ამასთან იმის გათვალისწინებით, რომ "დაფარული მანანა" წარმოადგენს არა ხორციელის საზრდოს, არამედ "სიცოცხლის სიტყვას" (1 იოან. 1:1-2, იოან. 6:51), — ნამდვილ ზეციური პურის ჭამად უნდა ჩაითვალოს არა წმიდა ტექსტების უნაყოფო კითხვა, არამედ მათი მაცხოვნებელი აზრების სიცოცხლეში განხორციელება.

საქორწილო ნადიმზე მონაწილეობის აღთქმას შეესაბამება არა მხოლოდ "მოწვეულთა ნეტარება", არამედ გამარჯვებულთა შუბლებზე ზეციური ქალაქის სახელის დაწერაც, რომელიც კრავის პატარძალია (გამოცხ. 21:2):

"…დავაწერ მას სახელს ჩემი ღვთისას, სახელს ჩემი ღვთის ქალაქის - ახალი იერუსალიმისას, ზეცით რომ ჩამოდის ჩემი ღვთისაგან, და ჩემს ახალ სახელს" (გამოცხ. 3:12).

"…ნეტარნი არიან კრავის საქორწინო სერობაზე წვეულნი" (გამოცხ. 19:9).

გამონაკლისის გარეშე, გამოცხადების წიგნის მოწმობებში აღწერილ ყველა ახალაღთქმეულ აღთქმას აგვირგვინებს ქრისტესთან მარადიული მეფობის აღთქმა:

"მძლეველს გვერდით მოვისვამ ჩემს ტახტზე…" (გამოცხ. 3:21).

"და იხილონ პირი მისი, და სახელი მისი იქნება შუბლთა მათთა. …და იმეფებენ უკუნისამდე… აჰა, მალე მოვალ: ნეტარ არს, რომელი იცავს წინასწარმეტყველების სიტყვათა წიგნისა ამის" (გამოცხ. 22:4-7)

"იხილავენ მის სახეს და მათ შუბლზე იქნება მისი სახელი. ... და იმეფებენ უკუნითი უკუნისამდე. ... აჰა, მოვალ მალე. ნეტარია, ვინც ინახავს ამ წიგნის წინასწარმეტყველების სიტყვებს" (გამოცხ. 22:4-7).

ხოლო ვინაიდან წვდომა ამ აღთქმაზე ეძლევა ადამიანს მხოლოდ მისი მხრიდან "ამ წიგნის წინასწარმეტყველების სიტყვების" შესრულებისას (გამოცხ. 22:7-19), — ყოველგვარ ეჭვგარეშეა, რომ თითოეული ქრისტიანი არის ყველაზე უშუალო მონაწილე გამოცხადებაში აღნიშნული ყველა მოვლენისა, და მოწოდებულია, რომ ამ მოვლენებში წარმოაჩინოს არა მარტო საკუთარი თავი, არამედ მთელი მძლეველი ახალაღთქმეული ეკლესია.

ამრიგად, სრულიად ცხადია, რომ გამოცხადების წიგნის შვიდი "ნეტარების აღთქმა" ყველა აზრით მსგავსია მძლეველისადმი მიცემული შვიდი აღთქმისა, და წარმოადგენს სულიერ რეალობაში აღსრულებად ერთიან შემაჯამებელ მოწმობას ყველა "დიადი და ფასდაუდებელი აღთქმებისა" (2 პეტ. 1:3-4), რომლებიც ძველაღთქმისეულ და ახალაღთქმისეულ წერილებშია ნაუწყები.