განმარტება - "და მომესმა ხმა, როგორც დიდძალი ხალხის... რომელმაც თქვა: ალილუია! რადგანაც გამეფდა უფალი ღმერთი ჩვენი, ყოვლისმპყრობელი" (გამოცხ. 19:4-9) - აპოკალიფსისი

"ოთხი ცხოველი და ოცდაოთხი უხუცესი დაემხნენ და თაყვანი სცეს ტახტზე მჯდომარე ღმერთს, და თქვეს: ამინ! ალილუია!  და გამოვიდა ხმა ტახტით, რომელმაც თქვა: აქებდეთ ჩვენს ღმერთს ყოველი მონა მისი და მოშიში მისი, მცირე თუ დიდი. და მომესმა ხმა, როგორც დიდძალი ხალხის, მრავალი წყლისა და საზარი ქუხილის ხმა, რომელმაც თქვა: ალილუია! რადგანაც გამეფდა უფალი ღმერთი ჩვენი, ყოვლისმპყრობელი" (გამოცხ. 19:4-9)

ბაბილონის მეძავის უკანასკნელ მოხსენიებას მოსდევს გამოცხადების უკანასკნელი მოწმობაც ოცდაოთხი უხუცესისა და ოთხი ზეციური ცხოველის შესახებ; ამასთან, მე-19 თავში უხუცესები და "ოთხი ცხოველი" საპირისპირო თანმიმდევრობით არიან მოხსენიებულნი (ე. ი. თავდაპირველად უხუცესები, შემდეგ კი ცხოველები), რაც მოწმობს კაცობრიობის მიერ იმ საყოველთაო სულიერი პირველობის მოპოვებაზე, რომელიც მას უფალ იესუ ქრისტეში მიენიჭა (შდრ. 1 კორ. 6:3; ეფ. 1:22-23; ებრ. 2:5-8; ებრ. 2:16 და სხვ.), ხოლო მთელი გახსნილი პანორამა თან ახლავს სიტყვას "ამინ", რომელიც ებრაულიდან თარგმანით ნიშნავს "ჭეშმარიტია", "იყოს ასე" (შდრ. "...ამას ამბობს ამინ, მოწმე სარწმუნო და ჭეშმარიტი, დასაბამი ღვთის ქმნილებისა", გამოცხ. 3:14).

გარდა ამისა, როგორც გამოცხ. 19:1-3-ში ორი "ალილუია" იწყებდა და ამთავრებდა სადიდებლებს, რომლებიც ბაბილონის მეძავზე აღსრულებული საბოლოო ზეციური სამსჯავროს ჭეშმარიტებისა და სიმართლის დამამტკიცებელი იყო, ასევე გამოცხ. 19:4-6-ში ორი "ალილუია" აგვირგვინებს უწყებას უფალი ღმერთის, ყოვლისმპყრობელის, მთელ სამყაროზე საბოლოო გამეფების შესახებ. ამასთან, მეტად ნიშანდობლივია, რომ მართალი სამსჯავროსადმი ორმაგი ქება მხოლოდ ზეცაში გაისმა, ხოლო საბოლოო სამეფო ქებას აღავლენენ როგორც უხუცესები და ოთხი ცხოველი, ისე "უამრავი ხალხი", "წყლები" და "ქუხილნი", ე. ი. სამყაროს ყველა ბინადარი, გამონაკლისის გარეშე, (შდრ. "ყოველი სული აქებდით უფალსა", ფსალმ. 150:6).

უფრო მეტიც, გამოცხ. 19:6-ში უფლის გამეფების შესახებ სამყაროსეული მოწმობა ზუსტად შეესაბამება მეშვიდე, უკანასკნელი საყვირის დაყვირებისას აღსრულებად მოვლენებს, შდრ.:

"და როცა შვიდმა ქუხილმა გაიღო თავისი ხმა, მე დავაპირე წერა, მაგრამ ჩამესმა ხმა ზეცით, რომელმაც მითხრა: დაბეჭდე, რაც თქვა შვიდმა ქუხილმა, და ნუ დაწერ. ხოლო ანგელოზმა, რომელიც ვიხილე ზღვასა და ხმელზე მდგარი, თავისი ხელი აღაპყრო ზეცად, და დაიფიცა ცოცხალი უკუნითი უკუნისამდე, რომელმაც შექმნა ცა და ყოველივე ციური, მიწა და ყოველივე მიწიერი, ზღვა და ყოველივე ზღვიური, რომ უკვე აღარ იქნება დრო. არამედ იმ დღეებში, როცა ხმას გაიღებს მეშვიდე ანგელოზი, როცა ის ჩაბერავს საყვირს, აღსრულდება ღმრთის საიდუმლო, რომელიც მან ახარა მონებს თვისას - წინასწარმეტყველთ" (გამოცხ. 10:4-7).

"მეშვიდე ანგელოზმა ჩაბერა საყვირს და გაისმა ცაში გრგვინვა, რომელიც ხმობდა: ქვეყნის სამეფო ჩვენი უფლისა და მისი ქრისტეს სამეფო გახდა, და იმეფებს უკუნითი უკუნისამდე. ოცდაოთხი უხუცესი, თავიანთ ტახტებზე რომ სხედან ღვთის წინაშე, პირქვე დაემხო და თაყვანი სცა ღმერთს. და თქვეს: მადლს გწირავთ, უფალო ღმერთო, ყოვლისმპყრობელო, რომელიც ხარ, რომელიც იყავი და რომელიც მოხვალ, რომ მოიღე შენი დიადი ძალი და დაამკვიდრე შენი სუფევა" (გამოცხ. 11:15-17).

ამგვარი შესაბამისობა კიდევ ერთხელ ადასტურებს, რომ გამოცხადების წიგნის თხრობა ერთმანეთთან დაკავშირებული, განმეორებადი სიუჟეტების მეშვეობით არის აგებული; ეს სიუჟეტები სხვადასხვა წინასწარმეტყველურ სახეებს ეყრდნობა, მაგრამ ყოველთვის მაცხოვრის მეორედ მოსვლასა და მისი საყვარელი ეკლესიის საყოველთაო ზეიმამდე მიდის.

"გვიხაროდეს და ვილხენდეთ, და დიდება მივაგოთ მას, ვინაიდან მოვიდა კრავის ქორწილი და მისმა სასძლომ განიმზადა თავი. და მიეცა მას შესამოსად წმიდა და ნათელი ბისონი, რადგანაც წმიდათა სიმართლეა იგი. და მითხრა მე: დაწერე: ნეტარნი არიან კრავის საქორწინო სერობაზე წვეულნი. და მითხრა: ესენი არიან ჭეშმარიტი სიტყვები ღვთისა" (გამოცხ. 19:7-9).

სიტყვები "ვიხაროთ და ვილხინოთ", რომლებიც უკეთურთა სამეფოს საბოლოო დაცემას შეესაბამება, ისევე როგორც ზემოთ ნახსენები მოწოდება-შეძახილი "ალილუია", არა მხოლოდ გამოცხადების წიგნში გვხვდება, არამედ ძველი აღთქმის ფსალმუნებშიც.

ამიტომ ისინი ახალი აღთქმის ღვთისმსახურების განუყოფელი ნაწილია და მუდმივად გაისმის მართლმადიდებელი ეკლესიის თითოეულ ტაძარში, შდრ.:

"ვინ მოსცეს სიონით ცხორებაი ისრაელსა? რაჟამს მოაქციოს უფალმან ტყუე ერისა თჳსისა, იხარებდეს იაკობ და იშუებდეს ისრაელი" (ფსალმ. 13:7; იგივე იხ. ფსალმ. 52:7).

"აღდეგინ ღმერთი, და განიბნინედ ყოველნი მტერნი მისნი, და ივლტოდენ მოძულენი მისნი პირისა მისისაგან.  ვითარცა მოაკლდეს კუამლსა, მოაკლდენ, და ვითარცა ცჳლი რაჲ დადნის წინაშე ცეცხლსა, ეგრეთ წარწყმდენ ცოდვილნი პირისაგან ღმრთისა. და მართალნი იხარებდენ, მხიარულ იყვნენ წინაშე ღმრთისა და განსცხრებოდიან სიხარულითა. აქებდით ღმერთსა და უგალობდით სახელსა მისსა, გზა-უყავთ მას, რომელი-იგი ამაღლდა დასავალით; უფალ არს სახელი მისი და იხარებდით მის წინაშე" (ფსალმ. 67:2-5).

"გალობდენ და იხარებდენ შენდამი ყოველნი, რომელნი გეძიებენ შენ, უფალო, და თქუედ მარადის: დიდ არს ღმერთი! რომელთა უყუარს მაცხოვარებაი შენი" (ფსალმ. 69:5).

ამასთან, მეტად ნიშანდობლივია, რომ წმინდა ტექსტების უმეტესობაში მოწოდება "ვიხაროთ და ვილხინოთ" უშუალოდ უკავშირდება უფლის დღის და მაცხოვრის მეორედ მოსვლის უწყებას.

"მეორე დღეს დღესასწაულზე მოსუღმა დიდძალმა ხალხმა, რაკი გაიგო, იესო იერუსალიმს მოდისო, აიღო პალმის რტოები და შესაგებებლად გამოეფინა; ღაღადებდნენ და ამბობდნენ: ოსანა! კურთხეულია მომავალი უფლის სახელით, მეუფე ისრაელისა!" (ინ. 12:12-13).

ხოლო ესაია წინასწარმეტყველის წიგნში მოწოდება "იხარეთ და ილხინეთ" სიონის მთაზე დიდი საქორწილო ნადიმის შესახებ წინასწარმეტყველური მოწმობის განუყოფელი ნაწილია. სწორედ ამ სახეს ერთ-ერთი ცენტრალური ადგილი უჭირავს მაცხოვრის სახარებისეულ იგავებში (მთ. 22:1-14; მთ. 25:1-13; ლკ. 14:8-11 და სხვ.), შდრ.:

"გაუმართავს ცაბაოთ უფალი ყველა ხალხს ამ მთაზე ნადიმს მსუყე კერძებით, ნადიმს ძველი ღვინით, ძვლის ტვინიანი მსუყე კერძებით, ძველი, დაწმენდილი ღვინით. გააუქმებს ამ მთაზე საფარველს, ერებს რომ აფარია და საბურველს, ხალხებს რომ ბურავთ. შთანთქავს სიკვდილს სამუდამოდ და მოსწმედს ცრემლს უფალი ღმერთი ყოველ პირისახეს, წარხოცავს თავისი ერის სირცხვილს მთელი ქვეყნიდან, რადგან უფალმა ბრძანა. იტყვიან იმ დღეს: აჰა, ეს არის ღმერთი ჩვენი, მას ვესავდით და გვიხსნა! ეს არის უფალი, მას ვესავდით! ვიშვათ და გავიხაროთ მისმიერი ხსნით!" (ეს. 25:6-9).

სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, თუ გამოცხ. 12-ში ეშმაკის ზეციდან ჩამოგდების გამო მხიარულება (მაგრამ ჯერ კიდევ არა "სიხარული") ზეცით იყო შემოფარგლული, ხოლო დედამიწაზე ასეთი ყოვლისმომცველი ზეიმი გარკვეულ დრომდე შეუძლებელი იყო (გამოცხ. 12:12), — მე-19 თავის პანორამებში ხსნა უკვე დამტკიცებულია (გამოცხ. 19:1), უფალი უკვე გამეფებულია, ხოლო საყოველთაო ურჯულოება საბოლოოდ დამარცხებულია და არსებობა შეწყვეტილი აქვს. ამიტომ გადარჩენილი კაცობრიობის სიხარულს უკვე აღარაფერი ჩრდილავს.

მეტიც, ამ მომენტიდან მოყოლებული, გამოცხადებაში ქრისტეს ეკლესია მხოლოდ ცოლისა და სასძლოს სახით მოიხსენიება. სწორედ ეს სახე ამთავრებს წმინდა წერილის უკანასკნელი წიგნის უკანასკნელ თავს (გამოცხ. 22:17).

რაც შეეხება სელის ქსოვილის სამოსელს, რომლითაც კრავის სასძლო და ცოლი ზეციურ საქორწილო ნადიმზე წარდგება, ამ სამოსელში იგულისხმება განსაკუთრებულად დახვეწილი და საზეიმო სამოსელი, დამზადებული თხელი მატყლისგან, რომელიც იმდროინდელ ეპოქაში სრულად შეესაბამებოდა განსაზღვრებას "სამეფო".

ამასთან, ახალი აღთქმის ეკლესიის ზეციურ საქორწილო სამოსელში ცალკე არის ხაზგასმული სიწმინდე, რომელიც უბიწოებას შეესაბამება (შდრ. "…მშვენიერი ხარ, სატრფოვ ჩემო, და ლაქა არ არის შენში!", ქებ. 4:7), და ცალკე — "ნათელი". ამიტომ ასეთი სამოსელი ირიბად უპირისპირდება არა მხოლოდ მეწამულსა და ძოწეულს, რომლითაც მეძავი იყო შემოსილი (შდრ. გამოცხ. 17:4; 18:16), არამედ იმ ბნელ და უხეშ ძაძასაც, რაც მებრძოლი ეკლესიის მიწიერი მსახურების დროს შეესაბამებოდა (გამოცხ. 11:3-4), როდესაც იგი ჯერ კიდევ არ იყო გათავისუფლებული მეძავთან ერთად დედამიწის თანამოზიარეობის აუცილებლობისგან (შდრ. "…აღარც სანთლის ნათელი ინათებს შენში და მეფე-დედოფლის ხმა ჩაკვდება შენში..." — გამოცხ. 18:23).

მე-19 თავის კიდევ ერთი მნიშვნელოვანი მოწმობა ის არის, რომ გამოცხ. 19:7-9-ში ქრისტეს სასძლო ისეთად არის წარმოდგენილი, როგორადაც მან თავად მოამზადა საკუთარი თავი. ამიტომ მის სამოსელში ჯერ კიდევ არ არის ნახსენები ის უხრწნელი სამკაულები, რომელთა სრულ სილამაზეს მთელი სამყარო მხოლოდ მომავალ საუკუნეში იხილავს (შდრ. ქვემოთ — "…როგორც სასძლო, თავისი ქმრისთვის შემკული", გამოცხ. 21:2; გამოცხ. 21:11-23).

ამასთან, სასძლოს მიერ მომზადებულ სამოსელს ეწოდება "წმინდანთა სიმართლე", რაც პირდაპირ მიუთითებს მის უბიწო სულიერ ერთგულებაზე, შდრ.:

"და მე საუკუნოდ დაგწინდავ ჩემთვის, დაგწინდავ სიმართლით და სამართლით, წყალობითა და სიყვარულით; დაგწინდავ რწმენით და შეიცნობ უფალს" (ოს. 2:19-20; იხ. ძვ. ქართ.).

"რადგანაც საღვთო შურით მშურს თქვენთვის, ვინაიდან დაგწინდეთ ერთ კაცზე, რათა უბიწო ქალწულად წარგადგინოთ ქრისტეს წინაშე" (2 კორ. 2:2).

"ამიტომაც მიატოვებს კაცი თავის დედ-მამას, მიეკვრის თავის ცოლს და იქნებიან ორივენი ერთ ხორც. ეს დიდი საიდუმლოა; ვამბობ ქრისტესთვის და ეკლესიისა" (ეფეს. 5:31-32).

გარდა ამისა, შეიძლება აღინიშნოს, რომ საქორწილო ნადიმზე მოწოდებულთა ნეტარების შესახებ სიტყვა (შდრ. მთ. 22:1-14) უშუალოდ აგრძელებს გამოცხადების წიგნში ახალი აღთქმის შვიდი ნეტარების თემას. ეს სიტყვები განსაკუთრებული დამოწმებითაც არის დადასტურებული: "…ესენი არიან ჭეშმარიტი სიტყვები ღვთისა" (გამოცხ. 19:9).