განმარტება - "ნუ იზამ ამას; თანამონა ვარ შენი და შენი ძმებისა, რომლებსაც აქვთ მოწმობა იესუსი" (გამოცხ. 19:10) - აპოკალიფსისი

"ფეხქვეშ ჩავუვარდი, რომ თაყვანი მეცა მისთვის, მაგრამ მან მითხრა: ნუ იზამ ამას; თანამონა ვარ შენი და შენი ძმებისა, რომლებსაც აქვთ მოწმობა იესოსი. მე კი არა, ღმერთს ეცი თაყვანი, რადგანაც იესოს მოწმობა არის წინასწარმეტყველების სული" (გამოცხ. 19:10).

მე მის ფერხთით დავვარდი, რათა თაყვანი მეცა მისთვის; მაგრამ მან მითხრა: " ნუ იზამ ამას; თანამონა ვარ შენი და შენი ძმებისა, რომლებსაც აქვთ მოწმობა იესოსი. მე კი არა, ღმერთს ეცი თაყვანი, რადგანაც იესოს მოწმობა არის წინასწარმეტყველების სული" (გამოცხ. 19:10).

კომენტატორთა უმრავლესობა, რომლებიც ისტორიული ეკლესიის სარწმუნოების მიღმა დგანან, გამოცხ. 19:10-ში ანგელოზის სიტყვებს აღიქვამენ, როგორც შეფარულ საყვედურს არასწორი თაყვანისცემის გამო და, მათი სულიერი მდგომარეობისთვის ერთადერთ შესაძლო დასკვნამდე მიდიან: ანგელოზთა პატივისცემა დაუშვებელია, რადგან ასეთი პატივისცემა პირდაპირ ეწინააღმდეგება ღვთისადმი თაყვანისცემას.

თუმცა ასეთი დასკვნა, თვით ამ კომენტატორთათვის შეუმჩნევლად, მათვე აქცევს "უკეთური ზრახვით განმკითხველი მსაჯულებად" (იაკ. 2:4), რომლებმაც იქამდე დაიყვანეს საქმე, რომ ქრისტეს მოწაფე და მოციქული ერთ-ერთი უმძიმესი მომაკვდინებელი ცოდვის ჩადენაში — კერძოდ, პირველი მცნების პირდაპირ დარღვევასა და კერპთაყვანისმცემლობაში ჩავარდნაში დაადანაშაულეს (გამ. 20:1-6; რჯლ. 5:6-10).

რაც შეეხება მართლმადიდებელ ეკლესიას, — ჭეშმარიტ ქრისტიანებს ეჭვი არ ეპარებათ, რომ მოციქულ იოანეს თაყვანისცემაში არავითარი ცოდვა არ ყოფილა და ანგელოზის სიტყვები: "ნუ იზამ ამას" სულაც არ მოწმობს მოციქულის მიერ პირველი მცნებისგან გადახვევას; პირიქით, ეს სიტყვები მოწმობს, რომ სახარების ქადაგების საყოველთაო მსახურება პატივით არ ჩამოუვარდება იმ ზეციურ მსახურებას, რომელსაც ახალი აღთქმის ეპოქაში ყველაზე დიდებული და აღმატებული ანგელოზები აღასრულებენ.

სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, ვინაიდან ბერძნული სიტყვა "ἄγγελος" ნიშნავს "მაცნეს" (შდრ. 2 კორ. 5:20; 2 კორ. 8:23 და სხვ.), — წინასწარმეტყველების სულით აღბეჭდილი და უფალ იესუ ქრისტეს შესახებ დამმოწმებელი ქრისტიანი მახარებლები არა მხოლოდ "ანგელოზებად მსახურობენ", არამედ ანგელოზთა სწორნიც არიან (შდრ. "ანგელოზთა სწორნი და ღმრთის ძენი, აღდგომის ძენი არიან" — ლკ. 20:36).

ამრიგად, ამ თვალსაზრისით, ანგელოზის სიტყვები მოწმობს, რომ მოციქულ იოანეს დაკისრებული აქვს უმაღლესი მისია, რომლის აღსრულებაც კი შესაძლებელია ამ სამყაროში და, რომ ზეციური ანგელოზებიც კი მას არც პატივით და არც დიდებით არ აღემატებიან. შდრ.:

"მე, უმცირესს წმიდათა შორის, მომეცა ეს მადლი, რათა მეხარებინა წარმართთათვის წარმოუდგენელი სიმდიდრე ქრისტესი, და გამეცხადებინა ყველასთვის, რა არის აღმშენებლობა საიდუმლოსი, უკუნისიდან დაფარულისა ღმერთში, რომელმაც შეჰქმნა ყოველი ქრისტეს მეოხებით, რათა აწ ეკლესიის მეშვეობით ეუწყოს ზეციურ მთავრობათა და ხელმწიფებათ ღვთის მრავალფეროვანი სიბრძნე" (ეფეს. 3:8-10).

მიუხედავად ამისა, ქრისტიანებს ესმით, რომ პატივში თანასწორობა არ ნიშნავს, თითქოსდა ხორციელად მყოფი ადამიანები ყველაფერში ანგელოზთა თანასწორნი იყვნენ (შდრ. "... მაშინ როდესაც თვით ანგელოზნი, მათზე უფრო ძლიერნი და ძალმოსილნი, მკრეხელურად არ განსჯიან მათ უფლის წინაშე", 2 პეტ. 2:11; "... მათი ანგელოზები ცაში თვალს არ აშორებენ ჩემი ზეციერი მამის სახეს", მთ. 18:10 და სხვ.). ამიტომ, როგორც ქრისტე იესუში საყოველთაო ძმობა არ აუქმებს ადამიანებს შორის მიწიერ განსხვავებებს და ამიტომ ზოგიერთს, როგორც ეკლესიურ, ისე ამქვეყნიურ ცხოვრებაში, განსაკუთრებული პატივი უნდა მიეგოს (შდრ. "... ყველას მიაგეთ მისი კუთვნილი: ვისაც ხარკი ეგება — ხარკი, ვისაც ბაჟი — ბაჟი, საშიშარს — შიში, პატივსაცემს — პატივისცემა", რომ. 13:7; გამ. 20:12; ლევ. 19:32; 1 პეტ. 2:17; 1 კორ. 16:17-18 და სხვ.), ასევე ხორციელად მყოფი მორწმუნე მოღვაწენიც არ არიან ღვთის ანგელოზთა, როგორც ღმერთთან დაახლოებულ ზეციურ მმართველთა თანასწორნი, რომლებიც არც ამქვეყნიურ ცდუნებებს ექვემდებარებიან და არც სულიერ დაცემას.

სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, წინასწარმეტყველი მეფე და წინასწარმეტყველი მოგზაური წინასწარმეტყველის მსახურებაში თანასწორნი არიან, მაგრამ სულიერი წოდების თანასწორობა არ აუქმებს მათთვის კუთვნილ მიწიერ პატივში განსხვავებას. ამიტომ ქრისტიანები მეფეებს მათთვის შესაფერის სამეფო პატივს მიაგებენ არა პირმოთნეობით, არამედ ამგვარად ასრულებენ "მთელ სიმართლეს" (შდრ. მთ. 3:14-15).

აქედან, სანამ მორწმუნეთა შორის უდიდესი მოღვაწენიც კი ხორციელად არიან, მათი მიწიერი ძალა და დიდება ანგელოზთა ძალასა და დიდებას ვერ შეედრება. ამიტომ ქრისტიან წმინდანთაგან არც ერთს, რომელსაც თავისი ადამიანური უძლურება ესმოდა, თავი არასოდეს მიუჩნევია "აღმასრულებელ მახარებლად" მხოლოდ იმისთვის, რომ ოდესმე ანგელოზთა თანასწორობა ეჩვენებინა და მათთვის თანაბარი პატივის მქონე პირებად მიემართა.

სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, მათთვის, ვინც მიწიერ გზას გადის, გაცილებით სასარგებლოა საკუთარი უძლურების დანახვა-გაცნობიერება და ღვთის ძალის გამოვლინებისთვის ადგილის დათმობა (2 კორ. 12:9). ხოლო ანგელოზებს მოკრძალებითა და მადლიერებით უნდა ვუმზერდეთ და მათ წმინდა ზეციურ მთავრობად და ძალებად აღვიქვამდეთ, რომლებიც ადამიანებთან იგზავნებიან ყოველ კეთილ საქმეში მათ განსამტკიცებლად და შესაწევნად.

შესაბამისად, მიუხედავად იმისა, რომ ახალი აღთქმის ზოგიერთი მოწმობა მორწმუნეებს სიმამაცისკენ და პირველობისკენ სწრაფვად მოუწოდებს (1 კორ. 9:24-27), ქრისტიანული პირველობა ძმათა შორის არ განისაზღვრება არც რაიმე სუბიექტური შეფასებით, არც ადამიანისათვის დაკისრებული მიწიერი პასუხისმგებლობით და არც მისი ძალაუფლების ფარგლებით. ის განისაზღვრება ადამიანის მზადყოფნით, "რათა სხვებს ემსახუროს და მრავალთა სახსნელად მისცეს თავისი სული", და პირველმა დაიკავოს ადგილი რწმენის დასაცავად გამართულ ბრძოლაში (მთ. 20:25-28; ინ. 15:13; ეზეკ. 13:5; გალ. 1:8-9 და სხვ.).

ამრიგად, გამოცხ. 19:10-ში აღწერილი ეპიზოდი არ გვაძლევს საფუძველს, მოციქული იოანე არასწორ თაყვანისცემაში დავადანაშაულოთ. პირიქით, ანგელოზისადმი მისი თაყვანისცემა შეიძლება მიბაძვის მაგალითადაც კი წარმოგვიდგეს.

ამავე დროს, მიბაძვის მაგალითად გვევლინება დიდებული ზეციური ანგელოზის საოცარი მოკრძალებაც, რომელიც გამოცხადების წიგნშია აღწერილი. ეს ეპიზოდი მკითხველის დასაბნევად არ არის მოთხრობილი — თითქოსდა უნდა გაარკვიოს, ვის უნდა სცეს თაყვანი და ვის არა. პირიქით, ის გვიჩვენებს, რომ თუკი უდიდესი ძალისა და ხელისუფლების მქონე ანგელოზებიც კი ძალაუფლების დემონსტრირების ნაცვლად მოკრძალებას ავლენენ, ქრისტიანებს მით უმეტეს არ შეჰფერით საკუთარი თავის ანგელოზებთან შედარებით გაზომვა და შეფასება.

უფრო მეტიც, მხოლოდ ქრისტიანული მოკრძალება აძლევს ადამიანს საშუალებას, ბუნებრივად დარჩეს ქრისტეს ეკლესიის ნაწილად, სადაც თითოეული მისდევს პრინციპს: "... ქედმოდრეკილნი, საკუთარ თავზე უმეტესად მიიჩნევდეთ ერთიმეორეს" (ფილ. 2:3). სწორედ ეს მოკრძალება გვასწავლის, რომ არ უნდა ველოდოთ და ვითხოვდეთ სხვებისგან ჩვენდამი მსახურებას. პირიქით, ყოველთვის და ყველაფერში უნდა მივბაძოთ უფალსა და მაცხოვარს (შდრ. "... უდიდესი თქვენს შორის იყოს როგორც უმცირესი, და წინამძღვარი — როგორც მსახური. რადგან ვინ უფრო დიდია: ვინც სუფრას უზის, თუ ვინც სუფრას ემსახურება? რა თქმა უნდა, ვინც სუფრას უზის; ხოლო მე ვარ თქვენს შორის როგორც მსახური" (ლკ. 22:26-27); "რადგან ძე კაცისა იმისთვის კი არ მოვიდა, რომ სხვები იმსახუროს, არამედ რათა სხვებს ემსახუროს, და მისცეს თავისი სული მრავალთა გამოსახსნელად" (მკ. 10:45)).

უფრო ზოგადადაც შეიძლება აღინიშნოს, რომ არც ანგელოზებს და არც ეშმაკებს არ სჭირდებათ გამოცნობა, თუ ვისთან აქვთ საქმე. ისინი ხედავენ და შეიცნობენ იმ სულიერ ბეჭედს, რომლითაც ქრისტეს ეკლესიის წევრები არიან აღბეჭდილნი (შდრ. "... ვიდრე არ აღვბეჭდავთ ბეჭდით ჩვენი ღმერთის მონათა შუბლებს" (გამოცხ. 7:3; გამოცხ. 9:4 და სხვ.)). ამასთან, "იესუს მოწმობისა" და "წინასწარმეტყველების სულის" გაიგივება ხაზს უსვამს იმ გარემოებას, რომ ახალაღთქმისეული სახარების ქადაგების მისია ქრისტიან წმინდანებში სულიწმიდის მოქმედებით და ამ მისიის შესაბამისი სულიერი ნიჭების გამოვლინებით ხორციელდება (შდრ. ინ. 3:33-34; 1 კორ. 12:1-13; ეფ. 1:13 და სხვ.).