კითხვა-პასუხი - სული წმიდა არ მოვლინებულა ხილული პირის სახით, როგორც იესუ განკაცებაში. ამის ნაცვლად, ის მოვიდა ცეცხლის, ქარისა და მეტყველების სახით. რატომ? - აპოკალიფსისი

1. სული წმიდა არასოდეს არის "ხილული", ვითარც ძე. ქრისტიანობაში ამას უდიდესი მნიშვნელობა აქვს: ძე ხილული ხდება იესუ ქრისტეში (იოანე 1:14). მამა უშუალოდ არასოდეს არის ხილული (იოანე 1:18). სული ყოველთვის ვლინდება ნიშნებისა და შედეგების მეშვეობით. ეს ნიშნავს: სული წმიდა არ იღებს მუდმივ ხილულ კაცობრივ სახეს, რამეთუ მისი მისია განსხვავდება ძის მისიისგან. იესუ კაცი ხდება, რათა იმყოფებოდეს ჩვენ შორის. სული მოდის, რათა იმყოფებოდეს ჩვენში და იმოქმედოს ჩვენ მიერ. ამიტომ, სულთმოფენობისას მისი გამოცხადება ატარებს სიმბოლურ და არა განკაცებულ ხასიათს.

2. ცეცხლი ბიბლიურ ენაზე ღვთის ქმედით თანამყოფობას ნიშნავს. ცეცხლი არ არის შემთხვევითი ხატი ბიბლიაში. ეს არის ღვთის მუდმივი გამოცხადება. მაგალითები:

ცეცხლი წმიდა წერილში ნიშნავს: ღვთის სიწმიდეს, ღვთისგან განწმენდას, ღვთის თანამყოფობას, რომელსაც შემთხვევით ვერ მიეახლები. ამიტომ, როდესაც საქმეებში ნათქვამია: "და მოევლინა მათ ენები, თითქოს ალისანი, და სათითაოდ დაადგა ყოველ მათგანს" (საქმე 2:3). ეს არ არის უბრალოდ პოეზია. ეს არის ღვთისმეტყველება: ღმერთი ახლა იმყოფება არა მთაზე, არა ბუჩქში, არამედ ადამიანებში. ეს არის საკვანძო მომენტი ხსნის ისტორიაში.

3. ქარი აღნიშნავს უხილავ ძალას. საქმ. 2 იწყება სიტყვებით: "ანაზდად იგრგვინა ზეცით, თითქოს გრიგალი აგუგუნდაო..." ებრაულ ფილოსოფიაში "რუახ" ნიშნავს: ქარს, სუნთქვას, სულს. დაბადების წიგნი უკვე გვაძლევს მინიშნებას: "შთაბერა მის (ადამის) ნესტოებს სიცოცხლის სუნთქვა" (დაბ. 2:7). ამრიგად, სულთმოფენობისას ღმერთი აღასრულებს შესაქმის ახალ აქტს. იქმნება ეკლესია, ვითარც ახალი კაცობრიობა. არა ბიოლოგიური გზით, არამედ ღვთაებრივი სუნთქვით.

4. რატომ არა მოგვევლინა ის, როგორც კაცი, იესუს მსგავსად? ეს უმნიშვნელოვანესი საღვთისმეტყველო საკითხია. რამეთუ სულის მისია არ მდგომარეობს ქრისტეს ჩანაცვლებაში. იესუს უკვე აქვს ხილული მისია ისტორიაში. სულის მისია კი სხვაგვარია: ის მოდის არა იმისათვის, რათა ხილული იყოს, არამედ იმისთვის, რათა ქრისტეს მხილველნი გარდაქმნას ქრისტეს მოწმეებად. სული რომ გამოცხადებულიყო სხვა ხორციელი "პიროვნების" სახით, იესუს მსგავსად, ეს არევდა ხსნის განგებულებას. მაშინ წმიდა სამების საღმრთო განგებულებისა და თვით ქრისტეს მესიანური მისიის არასწორად გაგების საფრთხე დაგვემუქრებოდა, რომ თითქოსდა იყო: სხვა ქრისტე, სხვა განკაცება, სხვა დამოუკიდებელი პიროვნება. მაგრამ სული არ არის "მეორე იესუ". სულია ის, ვინც ქრისტეს თანამყოფობას უზრუნველყოფს ყველა საუკუნეში.

5. ცეცხლი ნიშნავს გარდასახვას და არა ინფორმაციას. სწორედ აქ ვლინდება სულთმოფენობის უდიდესი ძალა. სული მოდის უმთავრესად არა იმისთვის, რომ ინფორმაცია მოგვაწოდოს ან იდეები შთაგვაგონოს. ის მოდის, რათა პიროვნება გარდასახოს. ამიტომაც ცხადდება ის ცეცხლის სახით, რამეთუ ცეცხლი კი არ ხსნის საგნებს, არამედ ცვლის მათ. ხე ფერფლად იქცევა. ოქრო იწმიდება. წყვდიადი განათდება. ამრიგად, საქმეთა წიგნის მე-2 თავი მხოლოდ მეტყველებას კი არ ეხება, არამედ თავად მოციქულთა გარდასახვას. პეტრე სითამამეს იძენს. შიში მისიად გარდაიქმნება. სიჩუმე ქადაგებად იქცევა.

6. ცეცხლი რჩება თითოეულზე, პირადად, თუმცა არა კერძო (ერთმანეთისგან განსხვავებული) სახით. საქმეთა წიგნის მე-2 თავში ნათქვამია: "და მოევლინა მათ ენები, თითქოს ალისანი, და სათითაოდ დაადგა ყოველ მათგანს" (საქმე 2:3). ეს უაღრესად მნიშვნელოვანია. ეს ერთბაშად ორ რამეს აჩვენებს: პირად გარდასახვას (თითოეული იღებს სულიწმიდას). და საყოველთაო ერთობას (ყველა იღებს ერთსა და იმავე სულიწმიდას). ამრიგად, სულთმოფენობა არ არის მხოლოდ ინდივიდუალური სულიერება ან კერძო რელიგია. ეს არის პირადი შეხვედრა გაერთიანებული ეკლესიის წიაღში. აი რატომ ვერ წარმოიშვება განცალკევება სულთმოფენობის ჭეშმარიტი გამოცდილებიდან.

7. საბოლოო თეოლოგიური მიზეზი. სული წმიდა მოდის ცეცხლის სახით, რამეთუ მისი მისია არის არა განკაცება, არა ჩანაცვლება, არა ხილულობა, არამედ: შინაგანი გარდასახვა, ეკლესიის განწმენდა, სამქადაგებლო მისიისათვის ძალის მინიჭება. ცეცხლი — ამ რეალობის სრულყოფილი ბიბლიური სიმბოლოა. სული წმიდა არ მოვლინებულა ხილული პირის სახით, იესუს მსგავსად, რამეთუ ის არ იყო მოვლინებული იმისათვის, რომ ეხილათ. ის მოვლინებულ იქნა იმისთვის, რათა ქრისტეს მხილველნი ქრისტეს მოწმეებად გარდაესახა. სწორედ ამიტომ მოვიდა იგი: ცეცხლად, რათა განეწმიდა; ქარად, რათა სიცოცხლე მიენიჭებინა; და მეტყველებად, რათა ეკლესია მსოფლიოში გაეგზავნა. სულთმოფენობა არ არის ღვთის გამოცხადება ადამიანის გარეთ. ეს არის ღმერთი, რომელმაც ადამიანში დაივანა.