ლიტურგიკა - ჩვენი ცხონების სიბრძნე - აპოკალიფსისი

Перейти к контенту
სწავლანი > ლიტურგიკა
წმ. სიმეონ თესალონიკელი
 
ჩვენი ცხონების სიბრძნე
ქართული მართლმადიდებლური ტაძარი
შინაარსი:
 
 
წინასიტყვაობა
 
 
I. წმიდა საეკლესიო მღვდელმოქმედებათა და საიდუმლოთა შესახებ
 
 
1. იმის შესახებ, რომ საიდუმლო - შვიდია
 
2. ნათლისღების შესახებ
 
3. მირონცხების შესახებ
 
4. საღმრთო ზიარების შესახებ
 
5. ხელდასხმის შესახებ
 
6. ქორწინების შესახებ
 
7. სინანულის შესახებ
 
8. წმიდა ზეთისცხების შესახებ
 
9. მკვდართა ხორციელად აღდგომის შესახებ
 
10. რატომ შეუერთდა ღმრთის სიტყვა არა ანგელოზთა უმაღლეს ბუნებას, არამედ ადამიანურს
 
11. იმის შესახებ, რომ ქრისტემ თვითონაც მიიღო საიდუმლონი
 
12. იმის შესახებ, რომ მაცხოვარმა თვითონაც აღასრულა ლიტურგია
 
13. იმის შესახებ, რომ მაცხოვარმა კაცობრივად მიიღო მღვდლისა და მღვდელმთავრობის ხარისხი
 
14. იმის შესახებ, რომ პატიოსანი ქორწინება ქრისტემ, ეკლესიის მეშვეობით, საკუთარ თავთან მიმართებაშიც აკურთხა, აღასრულა რა იგი წმიდა სულში
 
15. იმის შესახებ, რომ ქორწინებას ქრისტემ ქალწულება ამჯობინა
 
16. იმის შესახებ, რომ ქალწულობა ქრისტესთან ქორწინებაა
 
17. იმის შესახებ, რომ სინანულის საიდუმლო გაგვიხსნა თვით მაცხოვარმა
 
18. იმის შესახებ, რომ სინანულის საქმენი ქრისტემ ჩვენს გამო აღასრულა
 
19. იმის შესახებ, რომ სინანულის გამო მღვდელმთავრებს სწორედ ქრისტესგან მიეცათ გახსნისა და შეკვრის ნიჭი
 
20. იმის შესახებ, რომ მონაზვნურ წესს მოიცავს სინანულის საიდუმლო, და ასევე თუ რატომ უწოდებენ მონაზვნობას ანგელოზურ წესსა და სინანულის სამოსს, და როგორია მისი ძალა
 
21. იმის შესახებ, რომ მაცხოვარმა საკუთარ თავში წარმოგვიჩინა ეს წმიდა წესი
 
22. იმის შესახებ, თუ რას ნიშნავს "დაუთმეთ მკვდრებს დამარხონ თავიანთი მკვდრები"
 
23. რას ნიშნავს ქრისტეს სიტყვები, "არცერთი კაცი, ვისაც ხელი უდევს სახნისზე...»
 
24. იმის შესახებ, რომ ზეთისცხება დაწესებულია მაცხოვრის მიერ
 
25. რისთვის გამოიყენება წმიდა და დიდ მირონში, ასევე ზეთისცხებაში ზეთი
 
26. რატომ აღავლენს მღვდელი ლოცვას ყრმის დაბადებისთანავე
 
27. თანმიმდევრული განმარტება იმისა, თუ რა აღესრულება ნათლისღების წინ, მის დროს და მის შემდეგ
 
28. იმის შესახებ, რომ უფალმა სახელი მიიღო მერვე დღეს, როდესაც მას იესუ ეწოდა
 
29. განმარტება იმისა, თუ რა აღესრულება საღმრთო ნათლისღებაში
 
30. იმის შესახებ, რომ მოსანათლავის ნათლია უნდა იყოს მართლმადიდებელი და ღვთისმოსავი
 
31. რას ნიშნავს "ალილუია"
 
32. იმის შესახებ, რომ (ფორმულას) "ინათლება მონა ღვთისა" უპირატესობა გააჩნია გამოთქმის წინაშე: მე "ვნათლავ მონას ღვთისას"
 
33. რა მოაქვს ნათელღებულისთვის ცხებას, ანუ მირონს
 
34. იმის შესახებ, რომ ყოველი ნათელღებულს და მირონცხებულს, შესაძლებლობისდა მიხედვით, მღვდლობის გარდა გააჩნია ყველა საღმრთო ნიჭი, რომელიც თავის დროს გაეხსნება
 
35. რატომ აჭრიან თმებს ნათელღებულთ და რატომ აფარებენ თავზე კუნკულსა და ანაბოლს (სანათლავ კვართს)
 
36. იმის შესახებ, რომ საიდუმლოთა ზიარება ნათლისღებისა და მირონცხების გვირგვინია
 
37. ლათინთა წინააღმდეგ და კიდევ იმის შესახებ, რომ არ უნდა განვაშოროთ ყრმები წმიდა ზიარებას
 
38. იმის შესახებ, რომ მღვდელმა ფრთხილად უნდა გამოიყენოს ნათლისღების წყალი და მისი მსგავსი სიწმიდენი


***


წინასიტყვაობა
 
 
წმ. სიმეონ თესალონიკელის წიგნი განმარტავს ტაძარში აღსრულებად საიდუმლოთა და სხვა მღვდელმოქმედებათა სიმბოლიკასა და მნიშვნელობას. მასში ასევე დეტალურად არის განხილული სატაძრო ცხოვრების სხვადასხვა მხარეები (ასპექტები), ეკლესიაში მორწმუნეთა ქცევისა და ღვთისმსახურების აღსრულების წესები, წმიდა გადმოცემის საფუძველზე მოცემულია პასუხები მღვდელმსახურებასთან დაკავშირებულ მრავალ საჭირბოროტო კითხვაზე. წიგნი განკუთვნილია ყველასთვის, ვისთვისაც კი მნიშვნელოვანია მართლმადიდებლური ეკლესიის ლიტურგიკული ცხოვრება და ცოცხალი წმიდა მამებისეული მემკვიდრეობა.
 
წმიდა სიმეონი, თესალონიკის არქიეპისკოპოსი (XIV - 1429) - ცნობილი საეკლესიო მოღვაწე, ღვთისმეტყველი და ბიზანტიის იმპერიის დაისის ცნობილი ლიტურგისტია. არქიეპისკოპოსის ხარისხში (1416/1417–1429) მან სახელი გაითქვა არა მხოლოდ, როგორც ბრძენმა მოძღვარმა და ღვთისმოსაობის დამცველმა, არამედ, როგორც თავისი სამწყსოს რელიგიური და პოლიტიკური დამოუკიდებლობის მედგარმა დამცველმა: მისი თავდადებული ძალისხმევით სულტან მურატის მიერ ალყაშემორტყმული თესალონიკი არ დანებდა თურქებს და მხოლოდ წმიდა სიმეონის გარდაცვალების შემდეგ, ხელმეორე შეტევის შედეგად იქნა აღებული.
 
მომავალი მღვდელმთავარი კონსტანტინოპოლში დაიბადა. ის ბერად აღიკვეცა სიმეონის სახელით და ბერულ ცხოვრებას პატარა სენაკში ეწეოდა. შესაძლოა ეს იყო წმიდა კალისტესა და ეგნატე ქსანფოპულოსების მონასტერი, რომლებთანაც ის ძალიან დაახლოვებული გახლდათ. შედეგად ის ხელდასხმულ იქნა მღვდელმონაზვნად, ხოლო ისტორიკოსთა ვარაუდით, შესაძლოა საპატრიარქო კარზეც ყოფილიყო ნამყოფი.
 
1416 წლის მიწურულსა და 1417 წლის დასაწყისში სიმეონს ხელი დაასხეს თესალონიკის არქიეპისკოპოსად. ახალი მსახურება მძიმე ტვირთი აღმოჩნდა და მეუფის ჯანმრთელობა სერიოზულად შეირყა. როგორც თვითონვე გადმოგვცემს, ის გადარჩა და ჯანმრთელობა საკათედრო ქალაქის მფარველის, დიდმოწამე დიმიტრი თესალონიკელის სასწაულებრივი შუამდგომლობით აღიდგინა.
 
უპოვართა მიმართ მისმა სამართლიანობამ და ზრუნვამ წმიდა სიმეონს საყოველთაო-სახალხო აღიარება სიცოცხლეშივე მოუპოვა, ასე რომ ზოგჯერ არამართლმადიდებელი ვენეციელებიც კი ებრაელებთან ერთად გლოვობდნენ მის გარდაცვალებას. მეუფის პატივისცემა თაობიდან თაობამდე არ წყდებოდა, ხოლო წმინდანის ხსოვნამ და მისმა სულმა მის მრავალ სახელგანთქმულ ნაშრომში დაივანა. მისი ოფიციალური განდიდება საბოლოოდ 1981 წელს შედგა, როდესაც მსოფლიო საპატრიარქო სინოდმა ის წმინდანად შერაცხა.
 
წმიდა სიმეონი - უამრავი მრავალგვაროვანი წერილის ავტორია. ის ეხება ლიტურგიკულ, სამოძღვრო, კანონიკურ, დოგმატურ, აპოლოგეტურ, მორალურ, ისტორიულ და პოლიტიკურ თემას. ყველა თავის ნაშრომში წმ. სიმეონი მართლმადიდებლობის მგზნებარე დამცველია. მისთვის დამახასიათებელია ასეთი ფრაზა: "კაცთათვის ჭეშმარიტი სიკეთე მართლმადიდებლად ყოფნაა, თუ არა და არამართლმადიდებლად ყოფნას სიკვდილი სჯობს".
 
წმინდანი აღიარებულია უდიდეს ბიზანტიელ ლიტურგისტად. ყველაზე მეტად ის ცნობილია თავისი დიდი ნაშრომით მწვალებლობათა წინააღმდეგ და ჩვენი ერთადერთი ქრისტიანული რწმენის შესახებ, ასევე ეკლესიის წმიდა წეს-ჩვეულებათა და საიდუმლოთა შესახებ, რომელიც კლასიკურ ნაშრომად მიიჩნევა. ზოგიერთ სხვა ნაშრომებთან ერთად, იერუსალიმის პატრიარქმა დოსითეოსმა ის პირველად იასაში 1683 წელს გამოაქვეყნა, 1791 წელს ახალბერძნულ ენაზე ითარგმნა, ხოლო 1856-1857 წლებში რუსულადაც. შემდეგ კი მისი ნაშრომები მინმაც შეიტანა თავის Patrologia Graeca-ში.
 
როგორც ღვთისმეტყველების ეგზეგეტი, წმინდანი უპირატესად მისტიკურ განმარტებებს მისდევდა, რომელშიც უმთავრესად დიონისე არეოპაგელს ბაძავდა. წმიდა სიმეონის თხზულებები ძალიან დაფასებულია მართლმადიდებლური ღვთისმსახურების მკვლევართა მიერ; წმინდანის ხსენება 15 სექტემბერს აღინიშნება.
 
მოცემული წიგნი "ჩვენი ცხონების სიბრძნე" წარმოადგენს თანამედროვე მართლმადიდებელი ქრისტიანისთვის ადაპტირებულ გამოცემას, რომელიც 1856 წელს დაიბეჭდა სახელწოდებით "Сочинения блаженного Симеона, архиепископа Фессалоникийского" ("თხზულებანი ნეტარ სიმეონისა, თესალონიკის არქიეპისკოპოსისა").
 
წყარო: Премудрость нашего спасения / святитель Симеон Солунский — М.: Благовест, 2010
 
 

I. წმიდა საეკლესიო მღვდელმოქმედებათა და საიდუმლოთა შესახებ
 
 
კლირიკოსი:
 
მივიღეთ რა თქვენგან დარიგება ჭეშმარიტ სარწმუნოებაზე, გთხოვთ განგვიმარტოთ საეკლესიო საიდუმლოთა მნიშვნელობაც: რამდენია და როგორები არიან ისინი, ასევე რაშია თითოეული მათგანის ძალა და რას ვიღებთ მათი მეშვეობით?
 
მღვდელმთავარი:
 
– ძმაო! ის, რასაც ითხოვ, ჩემს ძალებს აღემატება. მაგრამ, იცოდე, მხოლოდ თქვენდამი სიყვარული აღმძრავს გარდავხდე თვითჩაღრმავებისა და მორჩილების საზღვრებს, რათა თქვენს სასარგებლოდ ვილაპარაკო. თავს მხოლოდ იმით ვინუგეშებ, რომ ყოველივე, რაზეც ვლაპარაკობდი, წმიდა წერილიდან არის ამოკრეფილი. ზუსტად ასეა ახლაც: რადგან გსურს გაიგო საეკლესიო საიდუმლოთა შესახებ, გეტყვი მათზე იმ ზომით, რა ზომითაც სიყვარულის მოვალეობა შემაძლებინებს. ხოლო შენ, თუკი რაიმე სარგებლობას ჰპოვებ ჩემს სიტყვებში, არ შეჩერდე, არამედ ეძიე უფრო გონიერი და წმიდა ადამიანები, და შეკითხვები მათაც დაუსვი. ასე ჭეშმარიტად მიიღებ სასურველს.
 
კლირიკოსი:
 
– გმადლობ, მამაო, შენ ხომ მორჩილების ესოდენი მაგალითები მოგვეცი. შენი წმიდა ლოცვებით, დაე, შეგვაძლებინოს უფალმა არ ვიფიქროთ იმაზე მეტი, "ვიდრე უნდა ვფიქრობდეთ, არამედ ვიფიქროთ საღად" (რომ. 12:3). მაშ, გთხოვთ დაგვმოძღვროთ საიდუმლოთა შესახებ.
 
 
1. იმის შესახებ, რომ საეკლესიო საიდუმლო - შვიდია
 
მღვდელმთავარი:
 
– თქვენი დაბეჯითებითი თხოვნით და ქრისტეს სახელით მოგითხრობთ მათ შესახებ. ესაია ამბობს (ეს. 11:12), რომ არსებობს სულის შვიდი ნიჭი და სულის მიერ აღსრულებული შვიდი საეკლესიო საიდუმლო. ესენია: ნათლობა, მირონცხება, ზიარება, მღვდლობა (χειροτονία), ქორწინება, სინანული და წმიდა ზეთის ცხება (ελαιον αγιον). მოკლედ ვიტყვი თითოეულ მათგანზე, თუმცა, ადრე, საღმრთო ლიტურგიას რომ განვმარტავდით, სათითაოდ უკვე ვისაუბრეთ.
 
 
2. ნათლისღების შესახებ
 
ნათლისღება სულიწმიდით აღგვაღორძინებს. რადგან ოდესღაც ჩვენი პირველი უვნებო შობა წარვწყმიდეთ და ახლა უსჯულოებასა შინა ჩავისახებით, როგორც დავით ფსალმუნთმგალობელი ბრძანებს, ცოდვებში ვიშვებით (ფსალმ. 50:7).

 
3. მირონცხების შესახებ
 
მირონცხება პირველ ბეჭედს გვადებს და ჩვენში ღმრთის ხატს აღადგენს, რომელიც მცნების დარღვევით დავაზიანეთ. ზუსტად ასევე ააღორძინებს იგი ჩვენში მადლს, რომელიც ღმერთმა ადამიანის სულს ჩაბერა. მირონცხება შეიცავს სულიწმიდის ძალას. ის არის ღმრთის კეთილსურნელების საცავი, ქრისტეს ბეჭედი და ნიშანი.

 
4. საღმრთო ზიარების შესახებ
 
ზიარება გვაერთებს თვით მეუფესთან, და ამ საიდუმლოში ჩვენ ნამდვილად ვხდებით თვით მისი ხორცისა და სისხლის მოზიარენი. საჭმლის მიერ მოკვდავნი გავხდით, და სამოთხიდან გამოვვარდით, გავშორდით ღმერთს, ახლა კი ზიარების მიერ კვლავ მარადიულ სიცოცხლეს ვუბრუნდებით. ამგვარად, ვთავისუფლდებით რა ხრწნილებისგან, ვუერთდებით უკვდავ ღმერთს, რომელიც ჩვენთვის მოკვდავი გახდა განკაცებით.
 
 
5. ხელდასხმის შესახებ
 
ხელდასხმა ადამიანს ანიჭებს შემოქმედის ძალაუფლებასა და ძლიერებას. მის გარეშე ვერაფერი იარსებებდა. ის თვით გარდამოხდა ზეცით და განკაცდა დედამიწაზე, რათა ჩვენ ავეყვანეთ ნეტარი ცხოვრებისკენ. და აი ეს მისი ძალა, ადიოდა რა ზეცად, მის მიერ დაფუძნებული სამღვდელოების მიერ მოგვანიჭა. მისი წყალობით ახლა ჩვენში აღესრულება მღვდელმოქმედებანი, რაც მღვდელმსახურთა გარეშე შეუძლებელია. ასე, მაგალითად, ოდესღაც მან ყველა ქმნილებაზე მაღლა დაგვაყენა, ახლა კი მღვდლობის მიერ უზენაეს სიკეთეთა განმკარგულებლებად გვქმნის. ამის შესახებ ფსალმუნთმგალობელი ამბობს: "დააყენებ მთავრებად მთელ დედამიწაზე" (ფსალმ. 44:17). რადგან უფალმა ჩვენ ზეცის გასაღებები მოგვანიჭა.
 
 
6. ქორწინების შესახებ
 
ქორწინება დაწესებულია ღმრთის მიერ ჩვენდამი გამოჩენილი მოწყალების გამო, რათა გავაჩინოთ შვილები. ეს ნიჭი უცვალებელი იქნება ხრწნადი სამყაროს აღსასრულამდე. ღმერთს არ ენება, მივმსგავსებოდით პირუტყვებს და ბილწ ვნებებში გავმრავლებულიყავით. მაგრამ რადგან ნებაყოფლობით დავექვემდებარეთ სიკვდილს, მან დაუშვა შთამომავლობის გაჩენა ჩვენში აღსრულებულიყო ისევე, როგორც მხეცებში, რათა გვცოდნოდა ჩვენი დაცემის სიღრმე. და ასე იქნება მანამ, სანამ ჩვენთვის განკაცებული, მომკვდარი და მკვდრეთით აღმდგარი ღმერთი აღდგენს და უკვდავად გარდაქმნის ჩვენს ბუნებას. ამ მიზნით აკურთხა კიდევაც მან ქორწინება, რათა კურთხევის გარეშე არ დარჩენილიყო ჩვენი ცხოვრების საწყისი.
 
 
7. სინანულის შესახებ
 
სინანულით ვასწორებთ ჩვენს ყველა ახალ და ახალ ცოდვებს. სინანულის ნიჭი იმიტომ მოგვეცა, რომ ნათლისღების შემდეგ არ არსებობს ცხონების სხვა საშუალება, გარდა შრომისა და ღვაწლისა, გარდა ქრისტესადმი მოქცევისა და ცრემლებისა, გარდა საკუთარ ცოდვათა შენანებისა და ბოროტებათაგან განშორებისა. ამ ნიჭს განსაკუთრებულად უახლოვდება მონაზონთა დასი, რომელიც არის მუდმივი სინანულის საწინდარი.
 
 
8. წმიდა ზეთის შესახებ
 
წმიდა ზეთი, როგორც მღვდელმოქმედება და საღმრთო წყალობის სახე, ღმერთმა მოგვცა მათ განსაწმენდად და საკურთხებლად, ვისაც ცოდვათაგან გათავისუფლება სურს. ამიტომაც წმიდა ზეთი ცოდვათა მიტევებასაც გვანიჭებს, სნეულებებსაც კურნავს, და კურთხევაშიც მონაწილეობს. ეს ყოველივე მოგვანიჭა იესუ ქრისტემ და მისივე ნებით, მისმა საღმრთო მოწაფეებმა გადმოგვცეს. რადგან ჩვენი ბუნება ორმაგია: შევდგებით სულისა და სხეულისგან, მღვდელმსახურებასაც, რომელიც ქრისტემ მოგვანიჭა, ორი მხარე გააჩნია. ის თვითონაც ორნაირი შეიქნა ჩვენთვის, არის რა ჭეშმარიტი ღმერთი, ჭეშმარიტად განკაცდა. ზუსტად ასევე ის სულიწმიდის მადლით განწმენდს ჩვენს სულებს, ხოლო გრძნობისმიერი წყლით, ზეთით, პურით და ბარძიმით, და ყოველივეთი, რაც კი სულიწმიდით იკურთხება, განწმენდს ჩვენს სხეულებს და სრულყოფილ ცხონებას გვანიჭებს.
 
 
9. სხეულთა აღდგომისა და აღდგენის შესახებ
 
იმისთვის, რათა სრულყოს ისეთებად, როგორიც შექმნა, ღმერთი მკვდრეთით აღადგენს გარდაცვლილთ და აღადგენს იმ სხეულებს, რომლებშიც ვცხოვრობდით და ვმოქმედებდით, რათა მოგვეგოს ყოველივე საქმეთა ჩვენთაებრ. და როდესაც სრულყოფილებაში აღგვადგენს (რამეთუ მას ამაოდ არაფერი შეუქმნია), მაშინ ხრწნილებაში არც ჩვენს სხეულებს დატოვებს, რადგან მან ყოველივე ყოფიერებისთვის შექმნა და არ სურს რაიმე წარწყმდეს.
 
ის არის სრულყოფილი ღმერთი, და მხოლოდ ეწოდება ჭეშმარიტად არსებული, რომელიც ჩვენ კაცთათვის გვემსგავსა. ამისთვის მიიღო მან კაცობრივი ხორცი მეტყველ და გონიერ სულთან ერთად, რათა ჩვენი მეტყველი სულები განეწმინდა და სულიწმიდის მადლით აღევსო, ხოლო ჩვენი სხეულები ეკურთხებინა და უხრწნელად ექმნა. სწორედ ამისთვის მოგვანიჭა მან საიდუმლონი, რომელთაც ორი განსაკუთრებული თვისება გააჩნიათ: ერთი მხრივ, საიდუმლონი აღესრულებიან ხილული სახით, მაგრამ სრულიქმნებიან სულიწმიდის მიერ. მეორე მხრივ, მათი დანიშნულებაა სულსა და სხეულს მიანიჭონ საღმრთო მადლი.
 
ეს ყოველივე მან მოგვანიჭა არა მარტო სიტყვით, არამედ საქმით. ღმერთმა-სიტყვამ, რომელიც თავისი კაცთმოყვარებით განკაცდა, საკუთარ თავზე გამოავლინა საიდუმლოთა მოქმედება, და ჩვენთვის შეიქნა სიკეთის საწყისად, რათა, ვექმნებით რა მას თავისიანებად, ამ სულიერი სიკეთეებით მისგანვე ვისარგებლოთ, როგორც წყაროსგან.
 
სწორედ იმიტომაც განკაცდა იგი, რომ შევერთებოდით მას და განვწმენდილიყავით მის მიერ. რადგან ის - იგივე ღმრთის სიტყვაა, რომელმაც დასაბამიდან შეგვქმნა და მამა-ღმერთის კურთხევითა და სულიწმიდის თანაშეწევნით აღგვაღორძინა. ყოვლის შემოქმედი ღმერთი-სამება ყველაფერს განაგებს, ყველაფერზე ზრუნავს, განსაკუთრებით ჩვენზე, დაცემულებზე. რადგან მან, ხილულ ქმნილებათაგან ყველაზე უდიდესი პატივი დაგვდო როდესაც კაცი ღმრთის ხატად შექმნა. და აი სიტყვა - ცოცხალი ხატი, და ბეჭედი, და ღმრთის ბრწყინვალება - საკუთარ იპოსტასში იღებს ჩვენს მეტყველ ბუნებას, რომელიც მის ხატად იქმნა და განაახლებს მას სწორედ ჩვენში, და არა რომელიმე სხვა ქმნილებაში, რამეთუ ამგვარი რამ შეუძლებელია.

კლირიკოსი:
 
- კეთილი, მაგრამ, ნუთუ, მეუფეო, ამისი გაკეთება არ შეეძლო ანგელოზს?
 
მღვდელმთავარი:

- არანაირად. ყოველი ქმნილება განსაზღვრულია, არ არის ყველგანმყოფი და თავისი ბუნებით ცხონების მონიჭების ძალის არმქონეა. რაც შეეხება მადლს, ანგელოზს მისი მონიჭება რომც შეძლებოდა, როგორც მისივე იარაღს და შეზღუდულ არსებას, ყველაზე მაინც ვერ იმოქმედებდა. ზუსტად ასევე მას არ შეეძლო ადრე დაცემულთა აღდგინება; ან როგორ მოგვანიჭებდა ის ცხოვრებას, თუკი თავისი ბუნებით თვითონვე არ არის ცხოვრება? ან როგორ დარჩებოდა უცვალებლად, თუკი ასეთი არ არის ბუნებითად? გავიხსენოთ, როგორ დაეცა ზოგიერთი ანგელოზი, არადა ისინი არ იყვნენ შეერთებულნი ხორცთან. მხოლოდ თვით მარადარსებულ სიტყვას, უცვალებელს თავისი ბუნებით, მარადის მცხოვრებს მამასთან და ცხოველმყოფელ სულთან ერთად, შეეძლო ჩვენთან, მოკვდავებთან, შეერთება, რათა შეეჩერებინა ჩვენი ხრწნადობა, რათა ჭეშმარიტ მარადიულ სიცოცხლეს გაეგდო ჩვენგან სიკვდილი და დაემკვიდრებინა ჩვენში უკვდავება.
 
არის რა ყველგანმყოფი და მარადიული, ღმერთი ძალმოსილია აცხონოს ისინიც, ვინც მის მოსვლამდე მოკვდა, და ისინიც, ვინც იგი მისი მიწიერი ცხოვრების დროს ირწმუნა, ასევე ისინიც, რომლებიც ამის შემდეგ ირწმუნებენ, და დღესაც სწამთ, და ისინიც, რომლებიც სამყაროს აღსასრულამდე ღმრთის მორწმუნენი იქნებიან. ღმერთს ძალუძს ყველა მათგანის ცხონება თავის მადლმოსილ საიდუმლოთა და მსახურთა მეშვეობით, რომელთაც მისი მადლი გააჩნიათ. და ის, სწორედ ის ერთადერთი, ყოველთვის მოქმედებს და ავლენს თავის ძალას მრავალთა მიერ. სწორედ იმიტომ შემოასახლა მან ჩვენში თავისი მადლი, რომ ჩვენით ემოქმედა. ჩვენ, მღვდლობის ღირსქმნილნი, მრავალნი ვართ და გაფანტულნი სხვადასხვა ადგილას, ის კი ერთია - ცაშიც, და მიწაზეც, ზღვაზეც და ყოველ ადგილას, ყოველივეს თანაესწრება და ყველას მიერ ყველაფერს აღასრულებს, რაც შექმნილთაგან არავის ძალუძს.
 
ამიტომ საიდუმლოთა აღსრულებისას ჩვენ კი არ ვმოქმედებთ, ჩვენ მხოლოდ აღვასრულებთ მღვდელმოქმედებას, ან ვმსახურებთ, მაგრამ ჩვენს მიერ თავად ის მოქმედებს. და თუმც მღვდელმსახურთა უთვალავი რაოდენობა ყოველდღიურად და ერთდროულად სწირავს მსხვერპლს, უფლის ხორცი და სისხლი მაინც ერთია. მსხვერპლი ერთია, და არა მრავალი. "რადგანაც ღვთის სიტყვა ცოცხალია და ქმედითი" (ებრ. 4:12), ყველგან ერთია და ყველაზე მაღლაა.
 
კლირიკოსი:
 
- საოცარია შენი სიტყვები, მეუფეო, და დიდად დაატკბო ჩემი სული: მე უფრო ნათლად შევიმეცნე ღმრთის სიტყვის განკაცების საიდუმლო.

გაგრძელება იქნება.

წყარო: Премудрость нашего спасения / святитель Симеон Солунский — М.: Благовест, 2010.

წმ. სიმეონის მოცემული თხზულების ქართული თარგმანი მომზადებულია საიტ "აპოკალიფსისის" მიერ.
Назад к содержимому