ოკულტიზმი და მაგია - ოკულტიზმის გზა. II. ოკულტიზმის აღორძინება - აპოკალიფსისი

ქრისტიანული ეპოქის დადგომიდან ადამიანთა საზოგადოებაში თანდათანობით კვდებოდა წარმართული რელიგიის სულიერი და კულტურული ღირებულებანი. დაეცა და მივიწყებას მიეცა ოკულტური იდეები და პრაქტიკა; ათასი წლის განმავლობაში ქრისტიანული ცნობიერება არ შეშფოთებულა ოკულტიზმის საცდურით.

ქრისტიანულმა სარწმუნოებამ რამოდენიმე საუკუნის განმავლობაში მთელი ცივილიზებული ქვეყნიერება მოიცვა. ქრისტიანობამ ადამიანს მისცა სრულყოფილების ახალი იდეალები, სიყვარულის სრულყოფილება და სულიერ-ზნეობრივი მდგომარეობის სიწმიდე. "იყავით სრულქმნილნი, როგორც სრულქმნილია თქვენი ზეციერი მამა" (მთ. 5:48). სიყვარული, მშვიდობა, უბოროტობა, სულიერ-ზნეობრივი სიწმიდე - აი მთავარი და აუცილებელი პირობები სულიერი სრულყოფილების მისაღწევად.

ქრისტიანობის პირველმა ათასწლეულმა მსოფლიოს ღვთისმოსაობის მილიონობით მოღვაწე მისცა, რომლებმაც თავიანთი ღვაწლით უდაბნოებიც კი სულიერად აყვავებულ ბაღნარად აქციეს. ისინი განამტკიცებდნენ რწმენას სოფლებსა და ქალაქებში, დასახლებულ პუნქტებსა და უდაბურ ადგილებში, ყველგან დევნიდნენ სიძულვილს, ბოროტებას, მტრობას, უკეთურ ცხოვრებას, და სანაცვლოდ ნერგავდნენ რწმენას, სიყვარულს და ღვთისმოსავ ცხოვრებას. "მინახავს, - ამბობს საეკლესიო ისტორიკოსი რუფინუსი, - ეგვიპტელი მამები, რომლებიც მიწაზე დადიოდნენ და ზეციურ ცხოვრებას ეწეოდნენ" (Казанский П. С. История православного монашества на Востоке. М., «Паломник», 2000. С. 51). ღირ. საბა განწმენდილის ცხოვრებაში მოთხრობილია, როგორ იბრძოდა ეს მოსაგრე თავისი ცხოვრებით, რწმენით და ლოცვით ეშმაკთა წინააღმდეგ ისე, რომ მზაკვარ სულებს უდაბურ ადგილებშიც კი არ ჰქონდათ მოსვენება. ერთხელ, როდესაც ღირსი მამა ლოცულობდა, დემონებმა შეჰყვირეს: "ვაი ჩვენ, რასაც შენგან ვითმენთ, საბა! ის არ იკმარე, რომ მთელი ველი დაასახლე, არ გყოფნის, რომ გამოქვაბულები და კლდეები აავსე: ახლა უდაბნოც კი, რომელიც შენ გაიარე, საბინადროდ აქციე! ახლა აქაც მოხველ ჩვენს საცხოვრისში, რომ აქედანაც გაგვყარო! აჰა, მივდივართ აქედან და ვერ გეწინააღმდეგებით, რადგან ღმერთია შენი შემწე!" (Димитрий Ростовский свт. Жития святых. Декабрь. М., 1904. С. 137).

ქრისტიანობამ უზარმაზარი გავლენა მოახდინა ადამიანური ცივილიზაციის გარდაქმნაში. ეს უდავო და რეალური ფაქტია. პირველი ათასწლეულის განმავლობაში ქრისტიანული ქადაგება გაისმა ცივილიზებული ქვეყნიერების ყველა კუთხეში. მთელი ევროპა ათსწლეულის მიწურულს უკვე გაქრისტიანებული იყო. აზიაც თავიდანვე ასევე სწრაფად იქნა დამოძღვრილი სახარებისეული სწავლებით, მოციქულის სიტყვა ინდოეთსაც კი მისწვდა და ქრისტეს სახარება აქაც იქნა ნაქადაგევი.

ჭრელ სურათს წარმოადგენდა აფრიკა: ნიტრიის უდაბნოს დიდი მოსაგრეებიდან მოყოლებული ვიდრე წარმართულ ტომებამდე თავიანთი ველური ადათებითა და ზნე-ჩვეულებებით. იგავში მთესველის შესახებ ქრისტემ აჩვენა სახარების აღქმის სხვადასხვა ხარისხები, რაც თავისუფლად შეიძლება განვაკუთვნოთ ხალხებს, რადგან ყოველი ხალხი თავისი ადათებით, ტრადიციებით, სულიერი სისუფთავით ერთგვარ მთლიანობას წარმოადგენდა. ქრისტიანული იდეალების უარყოფა ამა თუ იმ ერის მიერ მთლიანობაში შეიძლება განხილულ იქნას, როგორც სახარების შეგნებული უარყოფა, ქრისტესადმი შეგნებული წინააღმდეგობა, როგორც ეროვნების ცალკეული წარმომადგენელის, ასევე მისი შთამომავლობის სახით.

ასე, მაგალითად, ებრაელი ერის ძირითადმა მასამ არ მიიღო ქრისტიანული ქადაგება და ერის სახით ღვთივრჩეული ერიდან წყეულ ერად გადაიქცა, და არა მარტო ქრისტეს ჯვარცმის დროებაში, არამედ მთელი შემდგომი ისტორიის განმავლობაში. ასეთივე სურათია ჩინეთში, ინდოეთსა და სპარსეთში. როდესაც გინდ ქადაგებულ ყოფილიყო სახარება ამ ქვეყნებში, მას ყოველთვის უარყოფდნენ, როგორც მთელი ერი, ასევე ცალკეული მისი წარმომადგენლები. ამ ქვეყნებში ქრისტიანობის ქადაგებას წარმატება არ მოჰყოლია. იქ დღემდე ბატონობენ წარმართული და ოკკულტური თაყვანისცემანი. ხოლო ევროპა მთლიანად დაემორჩილა ქრისტეს.

განვლო რა განსაცდელნი და მოწამეობანი, დევნულებანი და შევიწროებანი, ქრისტიანობა პირველ ათასწლეულში განმტკიცდა და გაიფურჩქნა, რითაც ადამიანს მისცა ყველაზე ღირებული - ცოდვისგან გათავისუფლების შესაძლებლობა. მაგრამ ამ თავისუფლებას ადამიანი აღწევდა დემონთა საცდურებთან და თავდასხმებთან შებრძოლებით. ეშმაკს არასოდეს შეუწყვეტია ბრძოლა ადამიანის წინააღმდეგ, და ყოველთვის, როგორც კი მოდუნდებოდა ადამიანი, ის ხდებოდა ეშმაკის მონა და ბოროტების მსახური.