უსჯულოება > უსჯულოების საიდუმლო
ორიოდ სიტყვით უსჯულოების საიდუმლოს შესახებ
ავტორი: მთავარეპისკოპოსი ნიკონი (როჟდესტვენსკი).
სიკეთის, სინათლისა და მშვენიერების სამყარო უსასრულო დაპირისპირებაშია ბოროტების, სიბნელისა და ყოველგვარი სიმახინჯის სამყაროსთან, ურთიერთუარყოფის სრულ წერტილამდე. ადამიანი კი ამ ორ სამყაროს შორის ცხოვრობს და თავისი თავისუფალი ნებით ხან სიკეთის, ხანაც ბოროტების მხარეს იხრება. მის გულს შეუძლია ზეცის უმაღლეს მწვერვალებამდე, თვით ღმერთის, შემოქმედისა და ყოვლისმპყრობელის ტახტამდე ამაღლება, მაგრამ შეუძლია სატანის ქვესკნელის უფსკრულებამდე დაცემაც. ადამიანის სულიერ ბუნებას შეუძლია სრულყოფილებამდე ამაღლება და ღმერთის მსგავსების მიღწევა, მაგრამ შეუძლია სატანურ მდგომარეობამდეც დაეცეს. ადამიანისათვის საფრთხე კი ის არის, რომ მას ერთსა და იმავე მდგომარეობაში გაჩერება არ შეუძლია: ის ან სრულყოფილებისკენ მიდის, ან ზნეობრივად ქვემოთ ეშვება. ამასთან, ორივე შემთხვევაში მას თავის კვალდაკვალ ურთიერთობაში მყოფი სხვა ადამიანებიც მიჰყავს.
უძველესი დროიდან არსებობდნენ ორივე ტიპის გამორჩეული პიროვნებები. ქრისტიანულმა სიძველემ წმინდა ადამიანთა სულიერი სრულყოფილების უმაღლესი მაგალითები მოგვცა, წარმართობამ კი საპირისპირო ნიმუშები წარმოგვიჩინა. მაცხოვნებელი მადლის ყოვლადმოქმედი ძალა ყველა ხალხიდან ირჩევს მათ, ვისაც ქრისტეში ხსნის მიღება შეუძლია — ასე აღესრულება ადამიანთა ხსნის საიდუმლო. სატანა კი თავის ბადეებში იჭერს ყველას, ვისაც არ შეუძლია ღვთის მადლის მისაღებად განწყობა: ასე აღესრულება უსჯულოების საიდუმლო, რომლის შესახებაც წმინდა მოციქული პავლე გვამცნობს (2 თეს. 2:7).
რაც უფრო ახლოვდება ამ სამყაროს არსებობისთვის ღმრთით განსაზღვრული ჟამის აღსასრული, და მცირდება კაცთა შორის ღვთითრჩეულ ადამიანთა რიცხვი, მით უფრო კადნიერდება ღვთის მტერი თავისი სამეფოს განვრცობაში; მით უფრო საშინლად ვლინდება სატანის სიღრმეები, რომელთა შესახებაც წერს წმინდა იოანე ღვთისმეტყველი (გამოცხ. 2:24); და მით უფრო მეტად ცხადდება უსჯულოების საიდუმლოც.
ჩვენს დროში ბოროტებას უკვე აღარ მიაჩნია საჭიროდ თვალთმაქცურად, მხოლოდ სიკეთის სახელით დაიფაროს: იგი ყოველგვარი ყოყმანის გარეშე აცხადებს, რომ სწორედ თვითონ არის ნამდვილი სიკეთე. და მართლაც, რაოდენ საშინელ ზღვრამდე იზრდება სატანის განზრახვები სიკეთესთან ბრძოლაში — ამის გაფიქრებაც კი შემზარავია!
ამ განზრახვათა განხორციელების ერთ-ერთ გამოვლინებად შეიძლება მივიჩნიოთ ისიც, რომ დღეს უკვე საიდუმლო აღარ არის ისეთი საზოგადოებების არსებობა, რომელთა განსაკუთრებულ მიზანს ქრისტიანობის განადგურება, სახელმწიფოსა და ოჯახის დანგრევა, საკუთრების მოსპობა, კაცობრიობის მიერ ათასწლეულების განმავლობაში დაგროვილი მთელი კულტურის განადგურება და მთელი კაცობრიობის ქვის ხანის ველურ მდგომარეობაში დაბრუნება წარმოადგენს... ეს საიდუმლო არ არის, მაგრამ, ამასთანავე, რამდენს სჯერა ამ ფაქტის? არც ისე დიდი ხნის წინ ერთ-ერთი პატივსაცემი მღვდელმთავარი მეუბნებოდა: "რა არის მასონება? მათ შესახებ რაღაც საშინელებებს ამბობენ, მაგრამ სად არიან ისინი? ეს რაღაც ზღაპარს ჰგავს"... არცთუ იშვიათად საზოგადოებაშიც გაიგონებთ ამ "ზღაპრის" მიმართ ირონიულ დამოკიდებულებას.
არც ისე დიდი ხნის წინ გამოვიდა გრაფინია ს. დ. ტოლის მცირე წიგნი სახელწოდებით "ღამის ძმები. ისტორიული კვლევის ცდა გერმანიაში მასონობის შესახებ". ამ წიგნის წაკითხვას გულმოდგინედ ვურჩევდი ყველას, ვისაც ეჭვი ეპარება მასონობის არსებობასა და მის შესაძლო საფრთხეში მთელი კულტურული სამყაროსთვის. წიგნი გერმანიას ეხება, მაგრამ მისი კითხვისას უნებურად შიში გიპყრობს ჩვენი სამშობლოს გამოც. თუკი მოხერხებული და განათლებული გერმანული საზოგადოებაც კი დაუცველი აღმოჩნდა ამ გავლენის წინაშე, მით უფრო ადვილად შეიძლება იმოქმედოს მან ჩვენს გულუბრყვილობაზე და ჩვენს ბუნებაზე. და როდესაც ხელახლა კითხულობ, თუ რა ხდებოდა გერმანიაში, უნებურად იხსენებ იმასაც, რაც ბოლო წლებში ხდებოდა ჩვენთან...
ხსენებული წიგნის ავტორი მიზნად ისახავს, მისი თქმით, ფაქტებით დაამტკიცოს და დამაჯერებლადაც ამტკიცებს, რომ:
ზემოთხსენებული მიზნების მისაღწევად ისინი, ავტორის თანახმად, სამი საშუალებით მოქმედებენ: ცბიერებით, ძალადობითა და ღალატით.
მათთვის, ვინც მასონობას გამოგონილ ამბად მიიჩნევს, განსაკუთრებული მნიშვნელობა შეიძლება ჰქონდეს ჯერ კიდევ 1818 წელს გამოქვეყნებულ ე. წ. "კიოლნის ქარტიას". ავტორის თანახმად, მასონები არაფერს დაიშურებდნენ, შესაძლებელი რომ ყოფილიყო ამ დოკუმენტის განადგურება ან, ყოველ შემთხვევაში, მისი დისკრედიტაცია; საბედნიეროდ, კაცობრიობისთვის ამის გაკეთება შეუძლებელია. ეს ქარტია აღმოჩენილ იქნა ჰააგის მთავარი მასონური ლოჟის არქივში, თავისუფალ ქვისმთლელთა კონვენტის დადგენილებებთან ერთად. ეს კონვენტი კიოლნში 1535 წლის 24 ივნისს გაიმართა.
თუ რამდენად მნიშვნელოვანი იყო ეს დოკუმენტი თავად მასონებისთვის, ჩანს თუნდაც იქიდან, რომ 1835 წელს მათ მოჭრეს სპეციალური მედალი ამ ქარტიის 300 წლისთავის აღსანიშნავად.
ამ ქარტიიდან, ავტორის აზრით, ჩანს, რომ მასონობა სახელმწიფოს შიგნით არსებულ ერთგვარ საიდუმლო სახელმწიფოს წარმოადგენს. მის სათავეში დგას "მხოლოდ მცირედთათვის ცნობილი, უხილავი მეთაური ანუ პატრიარქი". ამ პატრიარქს ჰყავს "უმაღლესი ხარისხების ოსტატთა საბჭო". მასონთა ღვთისმსახურება სრულიად განსხვავდება საეკლესიო ღვთისმსახურებისგან. ამასთანავე, თვით მასონობაც სრულიად უცხო და მტრულია ქრისტიანობისთვის. ქარტიის უკანასკნელი ფრაზა — "ქრისტიანულად წოდებული წელთაღრიცხვით" — ქრისტეს მიმართ აშკარა უპატივცემობას, თითქმის სიძულვილსაც კი გამოხატავს.
მაგრამ განსაკუთრებით საგულისხმოა 19 ხელმოწერიდან სამი. ისინი იმ პირთა ხელმოწერებია, რომელთა ისტორიული ვინაობაც სრულიად ცნობილია. ესენი არიან: ჰარმანუსი, კიოლნის მთავარეპისკოპოსი, რომელმაც მთელი თავისი ძალისხმევა მიმართა იმისკენ, რათა თავისი სამწყსო კათოლიკობიდან ლუთერანობაზე გადაეყვანა; ადმირალი დე კოლინი, რომელიც საფრანგეთში ჰუგენოტთა მეთაური იყო; და ბოლოს, სახელგანთქმული ფილიპ მელანქთონი, ლუთერის საყოველთაოდ ცნობილი მეგობარი, თანამებრძოლი და მასთან ყველაზე დაახლოებული ადამიანი. ეს გარემოება, ავტორის აზრით, განსაკუთრებით უნდა იქცევდეს მორწმუნე ლუთერანთა ყურადღებას.
მაშასადამე, რეფორმაციის სამი ყველაზე ცნობილი მოღვაწე ქრისტეს უარმყოფელებად და ქრისტიანობის მტრებად გვევლინებიან. ისინი, ავტორის მიხედვით, არა მხოლოდ კათოლიკობის, არამედ თვით ლუთერანობისა და მისი უთვალავი განშტოების მოწინააღმდეგეებიც არიან... აქედან ავტორი ასკვნის, რომ თვით რეფორმაციაც მასონთა ხელით განხორციელებული საქმე გახლდათ. მართალია, ჯერ კიდევ არ არის დამტკიცებული ლუთერის მასონობა, მაგრამ, ავტორის მტკიცებით, ახლა უკვე უდავო ფაქტია, რომ მისი ახლო მეგობარი, რომელსაც მასზე უსაზღვრო გავლენა ჰქონდა, მასონთა ერთ-ერთი მეთაური იყო...
გრაფინია ტოლი სამართლიანად შენიშნავს: "ამის შემდეგ რატომღაც უცნაურად ჟღერს სახელწოდება "ევანგელური ეკლესია", როგორც უყვართ საკუთარი თავის გამოცხადება ვიტენბერგელი ბერის მიმდევრებს, რომლებმაც რატომღაც წმინდა სახარების განსაკუთრებული მონოპოლია მიითვისეს".
ამის შემდეგ მეც დავამატებ: გასაგები ხდება, რატომ ცდილობენ მასონები ასე გულმოდგინედ ჩვენი ხალხის მართლმადიდებლობიდან იმავე ლუთერანობაზე გადაყვანას. რადგან, ავტორის აზრით, ეს ლუთერანობა მათივე ქმნილებაა. ის შექმნეს ქრისტიანობის დასანგრევად, იმ დამახინჯებების მეშვეობით, რომლებიც კათოლიკობამ ქრისტიანობაში დაუშვა.
შემდეგ ავტორი გვიჩვენებს, თუ როგორ მიდიოდა მასონობა ლუთერანობასთან ერთად და როგორ აღორძინდა იგი გერმანულ ილუმინატობაში. მასონობის საიდუმლო დოკუმენტებიდან მას მოჰყავს სიტყვები, რომლებიც ინიციაციის დროს იყო წარმოთქმული. ამ სიტყვებში გადმოცემულია მასონური შეხედულებები მღვდლებისა და მეფეების წარმოშობაზე, პატრიოტიზმზე, სამშობლოს სიყვარულზე და სხვა საკითხებზე...
ამ "მღვდლებისთვის" მიცემული ინსტრუქციები ძლიერ მოგვაგონებს ახლახან გამოქვეყნებულ "სიონელ ბრძენთა ოქმებს". საგულისხმოა ისიც, რომ თავად ილუმინატობის დამაარსებელი ვაისჰაუპტი თავისი თანამზრახველისადმი მიწერილ წერილში საკუთარ მიმდევრებს დასცინის: "ო, ადამიანებო! — წამოიძახებს იგი. — ვინ იფიქრებდა, რომ თქვენთვის ასეთი აზრების შთაგონება შესაძლებელი იქნებოდა! არასოდეს მიფიქრია, რომ ახალი რელიგიის დამაარსებელი გავხდებოდი..."
საინტერესოა ის საშიში ფიცი, რომელსაც მასონები თავიანთი მოძღვრების საიდუმლოს შენარჩუნების მიზნით დებენ. მარტოდენ ამ ფიციდანაც შეიძლება ვიმსჯელოთ, თუ რამდენად მძიმე მნიშვნელობას ანიჭებდნენ ისინი ამ საიდუმლოს. "თუ მე ამ საიდუმლოს არ შევინახავ, — ამბობს მასონი, — მაშინ დამეწვას და ფერფლად იქცეს ჩემი ბაგეები გავარვარებული რკინით, მომკვეთონ ხელი, ამომგლიჯონ ენა, გადამჭრან ყელი, ჩემი გვამი კი ლოჟის შუაგულში ჩამოჰკიდონ ახალი ძმის ინიციაციის დროს, როგორც წყევლისა და საშინელების საგანი; შემდეგ დაწვან იგი და ფერფლი ქარს გაატანონ, რათა დედამიწაზე არ დარჩეს არც კვალი და არც ხსოვნა მოღალატისა..."
დაე, დაფიქრდნენ ამ საშინელ ფიცზე ისინი, ვინც მასონებს რაღაც უწყინარ მეოცნებეებად მიიჩნევს. ამასთან დაკავშირებით ავტორი შენიშნავს: "და ეს მხოლოდ ცარიელი მუქარა როდია; მართალია, დღეს ისინი, რა თქმა უნდა, სიტყვასიტყვით აღარ სრულდება, მაგრამ მასონმა, რომელიც ორდენს უღალატებს, ჩვენს დროშიც შეიძლება მძიმე შედეგები მოიმკას.."
მაინც, რა სახის გაერთიანებაა მასონობა? რა არის მისი მიზანი? ვის სჭირდება იგი?
ავტორი პასუხობს: "არსებობს ორი ვარაუდი: მასონობა ან ინგლისის მიერ არის შექმნილი, რომელსაც სურს ყველა ხალხი ანარქიამდე მიიყვანოს, რათა მსოფლიო ბატონობა მოიპოვოს, ან იუდეველთა შექმნილია იმავე მიზნის მისაღწევად. ინგლისის გამორჩეული როლი მასონობის გავრცელებაში ისტორიულად ადვილად დასამტკიცებელია, რადგან მთელ მსოფლიოში ყველა ლოჟის დამაარსებლები ყოველთვის ინგლისელები იყვნენ. რაც შეეხება იუდეველთა გავლენას, მისი ისტორიული ნაკვალევის პოვნა ჯერჯერობით ძნელია. მისი ფაქტებით წარმოჩენა შეუძლებელია; მისი დამტკიცება მხოლოდ ლოგიკური მსჯელობით არის შესაძლებელი. ორ ათასწლეულზე მეტი ხნის განმავლობაში დედამიწის ზურგზე გაფანტული, ხშირად დევნილი, შეუპოვარი და შურისმაძიებელი, არიელი ხალხების მოძულე იუდეველები, რომლებიც ფარულად მოქმედებას არიან შეჩვეულნი, თუნდაც თვითგადარჩენის მიზნით, ყოველთვის ოცნებობდნენ გაბატონებულიყვნენ მსოფლიოზე. ამის მიღწევა კი მხოლოდ მაშინ შეუძლიათ, როდესაც ქრისტიანული ცივილიზაციის ყველა საფუძველი დაინგრევა. ხოლო ამისათვის საჭიროა დაუნდობელი ომი გამოუცხადონ ქრისტიანობას, ოჯახის საფუძვლებსა და საკუთრების უფლებას, ანუ გააკეთონ ის, რასაც მასონები აკეთებენ".
თუ გავიხსენებთ, რომ ღმრთისგან განდგომილი იუდეველი ხალხი ჩვენი უფლის, იესუ ქრისტეს, სახელისადმი შეურიგებელი სიძულვილით არის დაბრმავებული; რომ მან თვითონვე მოიწვია საკუთარ თავზე საშინელი წყევლა ქრისტესმკვლელობით; რომ ამ საშინელი დანაშაულის გამო, გარკვეული დროით (რომ. 2:25-26) მას განეშორა ღვთის ის მადლი, რომელიც განგებულებით იცავს დედამიწის ყველა ხალხს და ამზადებს მათ ხსნის შესახებ სწავლების მისაღებად; და რომ სწორედ იუდეველთაგან უნდა გამოვიდეს ქრისტიანობის უკანასკნელი მტერი — ანტიქრისტე, მაშინ უნებურად მიდიხარ დასკვნამდე, რომ სწორედ იუდეველები წარმოადგენენ სატანის იარაღს უსჯულოების საიდუმლოს ყოველგვარი სახით განხორციელებაში, მათ შორის — მასონობის საშინელი სახითაც...
ღმრთისადმი უგუნური მტრობის გამო ადამიანებსაც შეუძლიათ სატანურ მდგომარეობამდე მივიდნენ და დაკარგონ საღი აზრი. სწორედ საღი აზრი უნდა მიანიშნებდეს მასონებსაც, რომ კულტურის საყოველთაო დაღუპვაში ისინი თვითონაც გარდაუვლად დაიღუპებიან, რაგინდ მოხერხებული იყოს მათი "ოსტატების" მიერ დაწნული ქრისტიანობისა და მთელი ქრისტიანული კულტურის წინააღმდეგ მიმართული მზაკვარება...
წყარო: Мои дневники / архиеп. Никон. - Сергиев Посад : Тип. Свято-Троицкой Сергиевой Лавры, 1914-. / Вып. 2. 1911 г. - 1915. - 191 с. - (Из "Троицкого Слова" : № 51-100). / Нечто о тайне беззакония. 105-109 с.
მასალა ითარგმნა და გამოსაქვეყნებლად მოამზადა საიტ "აპოკალიფსისის" რედაქციამ. 2026 წ.