განმარტება - "ციური ლაშქარი მისდევდა, თეთრ ცხენებზე ამხედრებული..." (გამოცხ. 19:14-16) - აპოკალიფსისი

"ციური ლაშქარი მისდევდა, თეთრ ცხენებზე ამხედრებული და სპეტაკი და წმიდა ბისონით მოსილი" (გამოცხ.19:14).

მოწმობა იმის შესახებ, რომ უკანასკნელ დღეს მაცხოვარს ზეციური მხედრობა  ქვეყნიერებისკენ მოჰყვება, მხოლოდ ჩვეულებრივი აღწერით არ შემოიფარგლება. ის აგრძელებს და ასრულებს მე-14 თავის წინასწარმეტყველურ სურათებსაც, სადაც გამოცხადების საიდუმლოთა მხილველს ადამიანთაგან გამოსყიდული ას ორმოცდაოთხი ათასი პირმშო წარუდგა იმ სახით, " რომელნიც მისდევენ კრავს, სადაც გინდ მიდიოდეს იგი" (გამოცხ. 14:4).

შესაბამისად, იმ დროს, როდესაც უფალი და მაცხოვარი ზეციდან ჩამოვა, რათა უკანასკნელად შეებრძოლოს უღვთოების სამყაროს, მას საზეიმო სამეფო ბისონით შემოსილი მთელი თავისი წმინდა ეკლესია გაჰყვება. ცოტა ადრე ეს სამოსი ნახსენები იყო, როგორც სამოსელი, რომელშიც კრავის პატარძლისა და სასძლოს დიდება და ერთგულება განსახიერდება (შდრ. "…ვინაიდან მოვიდა კრავის ქორწილი და მისმა სასძლომ განიმზადა თავი.  და მიეცა მას შესამოსად წმიდა და ნათელი ბისონი, რადგანაც წმიდათა სიმართლეა იგი" (გამოცხ. 19:8)). შდრ.:

"როდესაც გამოჩნდება ქრისტე, თქვენი სიცოცხლე, მასთან ერთად თქვენც გამოჩნდებით დიდებით" (კოლ. 3:4).

ამასთან, სავსებით ცხადია, რომ ზეციური მხედრების ხალხთა შორის განდიდებული საზეიმო სამოსის თეთრი ფერი და შეუდარებელი სიწმინდე ამ მომენტში არ შეესაბამება თვით მაცხოვრის სამოსს, რომელიც უკანასკნელი ბრძოლის ვითარებაში უღვთოთა და ურჯულოთა სისხლით იქნება შეღებილი (გამოცხ. 19:13).

ეს კი ნიშნავს, რომ უკანასკნელ ბრძოლაში საბოლოო გამარჯვების მოსაპოვებლად მაცხოვარს ზეციური მხედრობის მახვილები და საჭურველი არ დასჭირდება; ამასთანავე, კრავის სასძლო არ თელავს უკანასკნელი დღეების რისხვის საწნახელს (შდრ. "…ჩემია შურისგება, მე მივაგებ, ამბობს უფალი" (ებრ. 10:30); "მე მარტო ვწურავდი ღვინოს და ხალხთაგან არავინ იყო ჩემთან. ... მისი სისხლი მოესხურა ჩემს სამოსელს და შევბღალე ჩემი ტალავარი" (ეს. 63:3)). ასე რომ, მისი სამოსი თეთრი და წმინდა დარჩება მანამ, სანამ ხსნილი კაცობრიობა საბოლოოდ არ შეიმოსება მარადიული ღვთაებრივი დიდებით (გამოცხ. 21:9-11). შდრ.:

"ლხენით ვილხენ უფალში და ხარობს ჩემი სული ჩემს ღმერთში, რადგან შემმოსა ხსნის სამოსელით სიმართლის მოსასხამი მომასხა; როგორც სიძე იმკობა გვირგვინით და როგორც დედოფალი ირთვება სამკაულებით" (ეს. 61:10).

"ვინ არის იგი, უდაბნოდან ამომავალი, ვით სვეტი კვამლისა, მურრითა და გუნდრუკით კმეული და მენელრცხებელთა ყოველი სურნელით?" (ქება. 3:6).

"ყოვლად მშვენიერი ხარ, სატრფოვ ჩემო, და უბიწო! წამო, ლიბანიდან, სძალო! წამო ლიბანიდან ჩემთან! წამოდი ამანას მწვერვალით, სენირისა და ჰერმონის მწვერვალით, ლომთა ბუნაგთაგან, ვეფხთა მთებიდან" (ქება 4:7-8).

"მისი პირიდან გამოდიოდა ბასრი მახვილი, რათა მოესრა წარმართნი, რკინის კვერთხით ემწყემსა ისინი და დაეწურა ყოვლისმპყრობელი ღვთის რისხვის მძვინვარე ღვინის საწნახელი. ხოლო სამოსსა და თეძოზე აწერია მისი სახელი: მეუფეთა მეუფე და უფლებათა უფალი" (გამოცხ. 19:15-16).

მე-19 თავის დასასრულს გამოცხადების წიგნის ყოველი მტკიცება და თვით თითოეული სიტყვაც კი ისე ჟღერს, თითქოს აჯამებდეს ყველაფერს, რაც მანამდე ითქვა და წარმოჩინდა.

მაგალითად, უფლისა და მაცხოვრის მეორედ მოსვლის სურათების წარმოდგენისას გამოცხადების საიდუმლოთა მხილველი ერთ აზრობრივ მთლიანობაში აერთიანებს წინასწარმეტყველურ სახეებს: "პირიდან გამომავალ მახვილს", "რკინის კვერთხსა" და "რისხვის საწნახელს". თითოეული მათგანი მანამდე ცალ-ცალკე იყო ნახსენები (შდრ. "პირიდან გამომავალი მახვილი" — გამოცხ. 1:16; 2:12, 16; "რკინის კვერთხი" — გამოცხ. 2:27; 12:5; ხოლო "რისხვის საწნახელი" — გამოცხ. 14:19-20).

რადგან მეორე ზეციური ბეჭდის მოვლენებისას განსაკუთრებული ზეციური მახვილი მიეცა ცეცხლოვან მხედარს, რომელიც სამყაროში გამოვიდა (გამოცხ. 6:4), მოგვიანებით კი ეს მახვილი ნაგულისხმევი იყო ზღვიდან ამომავალი მხეცისთვის მახვილით მიყენებული ჭრილობის მოწმობაშიც (გამოცხ. 13:3, 10, 14), უფლისა და მაცხოვრის პირიდან გამომავალი მახვილის სახეში გრძელდება და სრულდება შესაბამისი ბიბლიური წინასწარმეტყველებების მთელი რიგი. შდრ.:

"გალესილი მახვილივით ქმნა ჩემი ბაგე, თავისი ხელის ჩრდილში დამმალა; წამახული ისარივით გამხადა და თავის კაპარჭში შემინახა. მითხრა: ჩემი მორჩილი ხარ, ისრაელ, შენით გამოვაჩენ ჩემს დიდებას" (ეს. 49:2-3).

"ამიტომაც ვცემდი მათ წინასწარმეტყველთა ხელით და ვხოცავდი მათ ჩემი ბაგის ნათქვამით; შენი მსჯავრი ნათელივით ამოვა" (ოს. 6:5).

გარდა ამისა, თეთრ ცხენზე მჯდომის სახეში სრულ სისავსესა და დასრულებულობას აღწევს ძველი აღთქმის მოწმობებიც მაცხოვრის კუთვნილი რკინის კვერთხის შესახებ (შდრ. გამოცხ. 2:27; 12:5). წინასწარმეტყველები და ფსალმუნთმგალობლები მას ახალაღთქმისეული ჟამის განსაკუთრებულ წინასწარმეტყველურ იარაღად მოიხსენიებენ. შდრ.:

"რატომ ბობოქრობენ ხალხები და ერები ესწრაფიან ამაოებას? ამქვეყნიური მეფეები ამხედრებულან და შეთქმულან წარჩინებულნი უფლის წინააღმდეგ, და მის ცხებულზე გალაშქრებულან. "დავგლეჯთ მათს სადავეებს და მოვიშორებთ მათს ხუნდებსო". მკვიდრი ზეცისა გაიცინებს, უფალი აბუჩად აიგდებს მათ. მაშინ ეტყვის მათ თავისი რისხვით და თავისი გულისწყრომით შეაძრწუნებს: "მე ვაკურთხე მეფე ჩემი სიონზე - ჩემს წმიდა მთაზე.  გაუწყებთ უფლის კანონმდებლობას: უფალმა მითხრა: ძე ხარ ჩემი, დღეს გშობე შენ;  მთხოვე და მოგცემ ხალხებს სამემკვიდროდ, ხოლო ქვეყნის კიდეებს - სამკვიდრებლად.  შენ დალეწავ მათ რკინის კვერთხით, მეთუნის ჭურჭელივით დაამსხვრევ" (ფსალმ. 2:1-8).

ვინაიდან ახალი აღთქმის ეს ზეციური კვერთხი წმინდა ტექსტებში ორი სახით წარმოჩნდება — როგორც "რჯულის კვერთხი" და როგორც "მწყემსის კვერთხი" (შდრ. "... და შვა ძე, რომელსაც რკინის კვერთხით უნდა ემწყემსა ყველა ხალხი..." (გამოცხ. 12:5)), — ეჭვი არ არის, რომ ძველი სამყაროს უკანასკნელ დღეს თეთრ ცხენზე მჯდომის პირიდან გამომავალი მახვილ-კვერთხი წარიმართება მათ წინააღმდეგ, ვინც რჯულის კვერთხს არ დაემორჩილა და მისი მწყემსობის ქვეშ არ იმყოფებოდა, რის გამოც თავს უკანასკნელი ღვთაებრივი რისხვის საწნახელში დამარცხებისა და განადგურებისთვის გაწირავს (გამოცხ. 14:19-20). შდრ.:

"დავმწყესავ დასაკლავად განწირულ ცხვარს, დაბეჩავებულ ცხვარს; ავიღებ ორ კომბალს, ერთს მშვენიერებას ვუწოდებ, მეორეს საკვრელებს და დავმწყესავ ცხვარს" (ზაქ. 11:7).

(შდრ.: "... რჯული მართლისთვის კი არაა დადგენილი, არამედ ურჯულოთა და ურჩთა, უღმერთოთა და ცოდვილთა, მკრეხელთა და  ბილწთა, დედ-მამის მკვლელთა და კაცისმკვლელთათვის, მეძავთა, მამათმავალთა, კაცის გამყიდველთა, ცრუთა, ფიცის გამტეხთა და ყველა სხვათათვის, თავიანთი ქცევით რომ ეწინააღმდეგებიან საღ მოძღვრებას, თანახმად ნეტარი ღვთის დიდებული სახარებისა, რომელიც მე მომენდო" (1 ტიმ. 1:9-11)).

სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, უკანასკნელი ბრძოლის ვითარებაში მაცხოვრის რკინის კვერთხი რჯულის ბორკილების წინააღმდეგ აღმდგართა წინააღმდეგ იქნება მიმართული. ესენი სწორედ ის გააფთრებული წარმართები არიან, რომლებიც მე-11 თავში უკვე მოიხსენიებიან ძველი სამყაროს უკანასკნელი დღის მოვლენებთან დაკავშირებულ კიდევ ერთ მოწმობაში: "…წარმართნი გაშმაგდნენ და მოვიდა ჟამი შენი რისხვისა, რათა სანაცვლო მიაგო შენს მონებს - წინასწარმეტყველთ, წმიდათა და შენი სახელის მოშიშთ, დიდსა თუ მცირეს, და დაღუპო ქვეყნის დამღუპველნი" (გამოცხ. 11:18).

უფრო მეტიც, კვერთხისა და მახვილის სახეები, რომლებიც უკანასკნელ სამსჯავროსა და მისაგებელს უკავშირდება, ერთ მოწმობად აერთიანებს გამოცხადების ამ მონაკვეთსა და ესაიას "აპოკალიფსურ" წინასწარმეტყველებას. ესაია წინასწარმეტყველებს "მსოფლიო უღვთოს", ანუ გამონაკლისის გარეშე ღმერთთან მებრძოლთა და ურჯულოთა საბოლოო დამარცხებას:

"სიმართლით განსჯის ღარიბ-ღატაკთ, სისწორით განიკითხავს ქვეყნის ბედშავთ, დაჰკრავს მიწას თავის ბაგეთა კვერთხს და თავის პირისქარით ბოროტეულს მოაკვდინებს. სიმართლე იქნება სარტყლად მის წელზე და სიწრფელე სარტყლად მის ფერდებზე" (ეს. 11:4-5).

და შემთხვევითი არ არის, რომ სწორედ ამ წინასწარმეტყველებას გულისხმობს მოციქული პავლე, როდესაც საუბრობს ურჯულოების საიდუმლოზე, რომელიც უფლისა და მაცხოვრის მეორედ მოსვლამდე ცისქვეშეთში გამოვლინდება:

"რადგანაც ურჯულოების საიდუმლო უკვე მოქმედებს, მაგრამ არ აღსრულდება მანამ, სანამ შუაგულით არ აღიხოცება ძალა, რომელიც ხელს უშლის მას. და მაშინ გამოჩნდება ურჯულო, რომელსაც უფალი იესო შემუსრავს თავის ბაგეთა სულით და განაქარებს თავისი სხივოსანი გამოცხადებით" (2 თეს. 2:7-8).

ეს კი ნიშნავს, რომ მე-19 თავის ხილვები და მოწმობები ყველა ზემოხსენებულ აზრს ერთ მთლიან ხატებად აერთიანებს: ურწმუნოებსა და ურჯულოებს წარმოაჩენს უღვთო მებრძოლებად, რომლებიც ღვთისმოსაობისა და სიმართლის ზეციური კვერთხის წინააღმდეგ აღდგნენ, ხოლო მეორედ მოსვლისას ძველი სამყაროს საბოლოო დამარცხებას — ღვთის სიტყვის სამართლიან მსჯავრად, რომელიც უშუალოდ თვით უფლისა და მაცხოვრის ბაგეთაგან გამოდის.

რაც შეეხება სახელს "მეფე მეფეთა და უფალი უფლებათა", რომელიც "სამოსელზე" და "ბარძაყზე" არის დაწერილი (გამოცხ. 19:16) და, ამგვარად, მაცხოვარს სიტყვასიტყვით ყოველი მხრიდან მოსავს, — ის სხვა სახელებთან, კერძოდ, "სარწმუნო და ჭეშმარიტთან" და "ღვთის სიტყვასთან" ერთად, მთელ სისავსეს სწორედ მეორედ მოსვლის მოვლენებში ავლენს და გამოცხადების ხილვებს ესაია წინასწარმეტყველის წიგნთან აკავშირებს (შდრ. "… "სიმართლე იქნება სარტყლად მის წელზე და სიწრფელე სარტყლად მის ფერდებზე" (ეს. 11:4-5)). ეს სამეფო სახელწოდება აბსოლუტურ მნიშვნელობას ატარებს და შეესაბამება სახელს "უფალი ყოვლისმპყრობელი", რომელიც თავად შემოქმედის ერთ-ერთი ბიბლიური სახელია.