განმარტება - "მესაჭეთა და მეხომალდეთა" გლოვა ბაბილონელ მეძავზე (გამოცხ. 18:17-19)) - აპოკალიფსისი

ასეა თუ ისე, მრავალრიცხოვან მცდელობებს შორის, განემარტათ, თუ ვინ და რატომ გლოვობს ბაბილონელ მეძავს, გამოცხ. 18:17, 18-ში მოხსენებული სახეები (ანუ "ყველა მეხომალდე", "ყველა გემით მცურავი", "ყველა მენავე" და "ყველა ზღვაზე მოვაჭრე") უკიდურესად იშვიათად მოიხსენიებიან, ხოლო თუ მოიხსენიებიან, ყოველგვარი კონკრეტული მტკიცებულებებისა და დასკვნების გარეშე. შედეგად, განხილვის ველში მხოლოდ "მიწიერი მეფეები" და "დიდი მეძავი" რჩებიან, ხოლო თავად კომენტატორები, როგორც მათ ჰგონიათ, რაღაც ნეიტრალურ "ექსპერტულ" სივრცეში გადაინაცვლებენ, საიდანაც უცრემლოდ შეძლებენ თვალყური ადევნონ როგორც დაცემულ მეძავს, ისე მტირალ მიწიერ მეფეებსა და რომელიღაც მოთქმით მგლოვიარე ვაჭრებსა და მენავეებს, რომელთა ვინაობა გაურკვეველია, მაგრამ ნამდვილად არა თავად კომენტატორები (რადგან ისინი არ არიან შემოსილნი არანაირი ხელისუფლებით, არ არიან დაკავებულნი საბითუმო ვაჭრობით და ზღვაში თუნდაც გასაბერი მატრასებითაც კი არ გადიან).

მეორე მხრივ, შეიძლება კიდევ ერთხელ დავუბრუნდეთ პირველი პუბლიკაციების თემებს და აღვნიშნოთ, რომ გამოცხადების წიგნის მოწმობანი ექსკლუზიურად ქრისტიანებისკენ არის მიმართული და ხელმისაწვდომია მხოლოდ მათთვის, ვისაც "აქვს ყურები", ანუ ვისაც შეუძლია იაზროვნოს არა ამქვეყნიური, არამედ ბიბლიური მნიშვნელობებით (ხოლო ასეთნი წინამდებარე საიტის ავტორს მართლმადიდებლური ეკლესიის გარეთ არ შეხვედრია და მათი არსებობისა არც სწამს).

ამასთან, როგორც ქრისტიანები ბიბლიური გაგებით არიან არა მხოლოდ ერთ მისტიკურ სხეულად შეკრულნი და ქრისტეს სასძლონი (1 კორ. 12:12, 13, 14), არამედ სამეფო სამღვდელონი, ცხებულნი წინასწარმეტყველების სულით (1 პეტ. 2:9, გამოცხ. 19:10), — ასევე მეძავი წარმოადგენს ერთ სხეულად შეკრებილ "მიწიერ მეძავებს", "მიწიერ მეფეებს", "მიწიერ ვაჭრებსა" და "უსჯულო მეხომალდეებს", რომლებიც მთელი უსჯულო კაცობრიობის გლობალურ კრებით სახეს წარმოადგენენ და რომლის მეშვეობითაც გამოცხადების მოწმობებში:

შესაბამისად, ცნება "ზღვა" ამ კონტექსტში უნდა განვიხილოთ არა ბუკვალური, არამედ ბიბლიური გაგებით, როგორც ის დიდი ზღვა, სადაც იბრძოდა "ოთხი ქარი", და საიდანაც გამოვიდა ოთხი მხეცი დანიელის ხილვებიდან და მხეცი გამოცხადების წიგნის მე-13 თავიდან (დან. 7:2, 3, 4, 5, 6, 7, გამოცხ. 13:1, 2, 3, 4, 5), და რომლის ჯერ მესამედი ნაწილი იქცა სისხლად (გამოცხ. 8:8, 9), შემდეგ კი მთლიანად (გამოცხ. 16:3); და რომელიც აღარ იქნება მომავალ საუკუნეში (შეად. – "და ვიხილე ახალი ცა და ახალი მიწა, რამეთუ პირველი ცა და პირველი მიწა წარხდა, და ზღვა აღარ არის", გამოცხ. 21:1).

უფრო მეტიც, თუ "ზღვის" ცნებაში ბიბლიურ ცისქვეშა წყლებს ვიგულისხმებთ, რომლებიც ერთად შეიკრიბა, რის შედეგადაც გამოჩნდა ხმელეთი (ხოლო მიწა სწორედ ხმელეთს ეწოდა, დაბ. 1:9, 10), რის შემდეგაც წარმოვიდგენთ, რომ "მიწა და ყოველივე მასზე არსებული საქმე დაიწვება" (2 პეტ. 3:10, შეად. – "...და დაიწვება ცეცხლით...", გამოცხ. 18:8; "...იხილავენ მისი ხანძრის კვამლს...", გამოცხ. 18:9; გამოცხ. 18:18 და ა.შ.), — ყველა, ვინც ხმელეთისგან მოშორებით რჩება, ხილული სამყაროს ნგრევას აღიქვამს როგორც საყოველთაო კატასტროფას, რომლის შედეგადაც ისინი კარგავენ ყველაფერს, რაც მათ არა მხოლოდ არსებობის, არამედ უმრავალფეროვანესი წარმავალი ფასეულობებით გამდიდრების საშუალებას აძლევდათ (შეად. – "ვაი, ვაი, დიდო ქალაქო, რომლის ძვირფასეულობითაც დამდიდრდა ყველა, ვისაც ხომალდი ჰქონდა ზღვაში: რადგანაც ერთ საათში აოხრდა", გამოცხ. 18:19).

თუმცა "განზე დგომის" მსგავსი მდგომარეობა ძალიან ხანმოკლე იქნება, რამეთუ შემდეგ მოვა უკანასკნელი სამსჯავრო და აღსრულდება ის, რაზეც მოწმობდნენ სამი ანგელოზნი მე-14 თავიდან, კერძოდ:

"და ვიხილე შუა ცაში მფრინავი სხვა ანგელოზი, რომელსაც ჰქონდა მარადიული სახარება მიწის მკვიდრთათვის, რათა ეხარებინა ყოველი ტომისა და ხალხის, ენისა და ერისათვის. და ხმამაღლა ამბობდა: გეშინოდეთ ღვთისა და დიდება მიაგეთ მას, რადგანაც მოვიდა მისი სამსჯავროს ჟამი; თაყვანი ეცით მას, რომელმაც შექმნა ცა და მიწა, ზღვა და წყალთა წყარონი. მას მოჰყვა მეორე ანგელოზი, რომელიც ამბობდა: დაემხო, დაემხო ბაბილონი, დიდი ქალაქი, რომელმაც ასვა ყველა ხალხს ღვინო თავისი სიძვის რისხვისა. მათ მოჰყვა მესამე ანგელოზი, რომელიც ხმამაღლა ამბობდა: ვინც თაყვანს სცემს მხეცს ან მის ხატებას და შუბლსა თუ ხელს აღიბეჭდავს მისი ნიშნით, ისიც შესვამს ღვთის რისხვის ღვინოს, შეუზავებლად ჩასხმულს მისი მრისხანების სასმისში, და ეწამება გოგირდითა და ცეცხლით წმიდა ანგელოზთა და კრავის წინაშე. კვამლი მათი წამებისა ავა უკუნითი უკუნისამდე..." (გამოცხ. 14:6-11).

ასე რომ, მე-18 თავში მოხსენიებულ ყველა "გლოვასა" და "ტირილს" თან ახლავს უაღრესად მნიშვნელოვანი ეპითეტები ("შეჰკივლეს", "თავზე ფერფლი დაიყარეს", "გლოვითა და ქვითინით ღაღადებდნენ" და ა.შ.) არა იმიტომ, რომ მიწიერი მეფეები, მიწიერი ვაჭრები და ზღვაზე მოვაჭრენი მტირალები არიან, არამედ იმიტომ, რომ მსგავსი რეაქცია ასახავს იმათ მდგომარეობას, ვინც დამოკიდებულნი არიან მეძავობის ღვინოზე და აღბეჭდილნი არიან მხეცის რიცხვით, რომელნიც მოულოდნელად აღმოჩნდებიან ისეთ რეალობაში, სადაც საკუთარი ხორციელი და სულიერი ვნებების დაკმაყოფილება შეუძლებელია (შეად. – "...იქ იქნება ტირილი და კბილთა ღრჭენა...", მათ. 24:48, 49, 50, 51 და ა.შ.).

და ამავე კონტექსტში შეიძლება ვახსენოთ ცნება "ამ სოფლის" თავისებურებანი, რომელიც პირველწყაროში აღინიშნება ბერძნული სიტყვით κόσμος (ბუკვალურად - "კოსმოსი") და აქვს განსაკუთრებული აზრობრივი ელფერი, რომელიც ხილულ სამყაროს "სამკაულს", "სამკაულებსა" და "ძვირფასეულობას" ამსგავსებს, რაც კარგად ხსნის როგორც "დიდი ბაბილონის" სამოსისათვის დამახასიათებელ უზომო ფუფუნებას (შეად. – გამოცხ. 17:4, გამოცხ. 18:16), ისე იმ უამრავი ძვირფასი საქონლის ნუსხას, რომლით ვაჭრობითაც გამდიდრდნენ ბაბილონელ მეძავზე მოთქმით მტირალნი (შეად. – გამოცხ. 18:11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18).

სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, თუ წარმოვიდგენთ, რომ ბიბლიური ხმელეთი აღარ არსებობს, ხოლო ბიბლიური ცისკიდე, ანუ ცა, მოულოდნელად გაიხსნება, როგორც ამაზე მოწმობენ ახალი აღთქმის წინასწარმეტყველებანი, — ამ მოვლენის შედეგად ცისქვეშა და ზეციური წყლები უკანასკნელ დაპირისპირებაში შეებმებიან ერთმანეთს (შეად. – "დაუღრიალებს იმ დღეს, როგორც ზღვა ღრიალებს; დახედავს მიწას კაცი და, აჰა, წყვდიადი და წუხილი! ნათელი დაბნელდება მისი ჯანღებისგან" (ეს. 5:30; ლუკ. 21:25, 26, 27 და ა. შ.)), თანაც სწორედ ორი "ცხენოსანი ლაშქრის" დაპირისპირება (და არა ბუკვალური მნიშვნელობით მიწიერი არმიების შეტაკება, რომლებიც ერთი მხრივ შეიარაღებულნი არიან ტანკებით, ვერტმფრენებითა და ბალისტიკური რაკეტებით, ხოლო მეორე მხრივ - მაცხოვრის ცხენოსანთა ზეციური ლაშქარი, შეად. – გამოცხ. 19:11, 12, 13, 14) იქცევა იმ უკანასკნელ ბრძოლად, რომელშიც საბოლოოდ დამარცხდება საყოველთაო ბოროტება (გამოცხ. 16:13, 14, 15, 16).