აპოკალიფსისი > განმარტება
უკანასკნელი რისხვის შვიდი წყლულების დამთავრება:
"ტალანტის ოდენა სეტყვა თავს დაატყდა ზეციდან ხალხს"
(გამოცხ. 16:21)
"ტალანტის ოდენა სეტყვა თავს დაატყდა ზეციდან ხალხს, და ჰგმო სეტყვით მოწყლულმა ხალხმა სახელი ღვთისა, რადგანაც მძიმე იყო მისი წყლულება" (გამოცხ. 16:3)
იოანე ღვთისმეტყველის წიგნში არის რამოდენიმე თავი, რომელთა ბოლო მოწმობანი არც ისე მნიშვნელოვნად გამოიყურება, როგორც მისი წინმსწრები მოვლენები, ამიტომაც ამ თავების დასასრული აღიქმება, როგორც ერთგვარი "შუალედური" მტკიცებულებანი, რომელთაც, როგორც ჩანს, რაღაც უფრო მასშტაბური უნდა მოჰყვეს.
მსგავსი იდუმალებით მთავრდება მე-5 თავი, სადაც იდუმალთმხილველის მოწმობა "ყოველი ქმნილება, ... ამბობდა: ტახტზე მჯდომარესა და კრავს კურთხევა და პატივი, დიდება და ძლიერება უკუნითი უკუნისამდე" (გამოცხ. 5:13) არ გამოიყურება, როგორც მთელი ახალაღთმისეული საღმრთო აღმშენებლობის საბოლოო წერტილი და აზრობრივი მწვერვალი; და თავი მე-10, სადაც მტკიცებულების "კვლავინდებურად გმართებს წინასწარმეტყველება ხალხთა და ერთა, ენათა და მეფეთათვის" (გამოცხ. 10:11) მიღმა ძნელია მოიაზრო ახალაღთქმისეული ეკლესიის საყოველთაო წინასწარმეტყველური მისია; და თავი მე-11, სადაც გაღებულ ზეციურ ტაძარში "აღთქმის კიდობნის" გამოჩენა (გამოცხ. 11:19) მაცხოვრის მეორედ მოსვლის პირდაპირი მოწმობად არ აღიქმება, და ა. შ.
16-ე თავის ბოლო მუხლებში მოხსენიებული "დიდი სეტყვის" ზეციდან დაცემა, რომელიც ამთავრებს შვიდ უკანასკნელ წყლულებას, "რომლებითაც მთავრდებოდა ღვთის რისხვა" (გამოცხ. 15:1), ახალაღთქმისეულ მოვლენათა კულმინაციად არ გამოიყურება, - ასე რომ მრავალი კომენტატორი ამ მოწმობის შემდეგ სვამს "აზრობრივ მძიმეს" და "გვერდს ფურცლავს", რადგან მომდევნო თავის მოვლენებს "უკანასკნელი რისხვის წყლულებათა" გაგრძელებად აღიქვამს (ანუ 14, 15, 16 და 17 თავების მოვლენებს უყურებენ, როგორც დროში თანმიმდევრულ მოვლენებს).
მიუხედავად ამისა, ამგვარ გაგებას ვერ დავეთანხმებით მინიმუმ იმ მიზეზის გამო, რომ შვიდი ზეციერი წყლულება, რომლებიც 15 და 16-ე თავებშია აღწერილი, არიან არა "შუალედური", არამედ "უკანასკნელი" წყლულებანი, - ამიტომაც "ტალანტის ოდენა სეტყვის" შემდეგ მოვლენათა პანორამასი არ რჩება ადგილი არც კიდევ ერთი "უკანასკნელი მრისხანებისთვის", არც კიდევ ერთი "უკანასკნელი რისხვისთვის", არამედ ძველი სამყაროს მთელი ისტორია და მისი აღმავსებელი ურჯულოება თავის დასასრულს აღწევს.
რაც შეეხება უკანასკნელი "აპოკალიპტური" უბედურების არსს, - 16-ე თავის მოწმობები არ ეწინააღმდგებიან "დიდი ქალაქის" დაცემის ბუკვალურ გააზრებას, მაგრამ ასეთი გააზრება, ჯერ-ერთი, აკნინებს განსახილველი მოვლენის ემოციურ და სულიერ დონეს, და ის უბრალოდ "იკარგება" შვიდი ბოლო წყლულების გლობალური კატაკლიზმების ფონზე, რომლებიც ადრე გამოვლინდნენ, - და მეორეც, მსგავსი ვარაუდი აშკარად არ შეესაბამება იმ ბუკვალურ შედეგებს, რომელსაც მოსდევს "ადამიანებზე" (და არა მთელ დედამიწაზე) დიდი ზეციური სეტყვის დაცემა.
(წონის ძველი ერთეული ერთი ტალანტი შეესაბამება 25-30 კგ-ს, ხოლო მსხვილი ყინულის სეტყვა, ქვის სეტყვაზე არაფერი რომ ვთქვათ, დედამიწაზე დაცემის დროს შეიძლება აღწევდნენ 50 მ/წ სიჩქარეს, ანუ 180 კმ/სთ-ს. ასე რომ თუკი ლაპარაკი იყო რომელიღაც ბუკვალურ სეტყვაზე, ასეთი მოვლენა ქვემეხიდან გასროლილი ჭურვივით გახეთქავდა მრავალსართულიანი კორპუსის რამოდენიმე სართულს, ხოლო ადამიანისთვის ასეთი სეტყვის ქვეშ ყოფნა იქნებოდა არა "წლულების მომტანი", არამედ მომენტალური სიკვდილისა.
მეორე მხრივ, ამგვარი სეტყვისგან თავის დაცვა შესაძლებელი იქნებოდა უბრალო და ბუკვალური მეთოდით, - ბომბსაფრების, სარდაფების და საკმაო მყარი საფარის მქონე ნაგებობების გამოყენებით).
ამიტომ ბევრად უფრო საფუძვლიანად გამოიყურება ვარაუდი, რომ 16-ე თავის ბოლო მუხლები მოწმობენ არა ახალ ბუნებრივ კატაკლიზმებზე და ახალ მასობრივ სიკვდილიანობაზე დედამიწისა და ზღვის ბინადართა შორის (რომლებიც ადრე აღიწერნენ, თანაც ისე, რომ ხორციელი სიცოცხლე ამის შემდეგ შეუძლებელი გახდებოდა, შეად.: გამოცხ. 16:3-4, 8, 18-19 და სხვა), - მაგრამ სწორედაც და მხოლოდ "საბოლოო" და ამასთან "საკმაოდ მძიმე" ბიბლიურ წყლულებებზე, რომლებიც "მტკივნეულია" ხორციელი სიკვდილის შემდეგაც კი.
აქ ყველაზე არსებითი მნიშვნელობა აქვს იმ ვითარებას, რომ ბიბლიურ სასჯელს ჩადენილი მომაკვდინებელი ცოდვისთვის დამნაშავე ისჯებოდა ჩაქოლვით (რათა ხელი არ შეხებოდა უწმინდურს გამ. 19:13), თანაც მსგავსი შურისგება აღსრულდებოდა მხოლოდ ქალაქის საზღვრებს გარეთ (რიცხვ. 15:35-36; გამოცხ. 14:20), - და რომ "ზეციური სეტყვა", რომელმაც გაანადგურა სოდომი, ამოწყვიტა გოგისა და მაგოგის ლაშქარი და ა. შ., ყველა შემთხვევაში იყო არა "ბუნებრივი", არამედ "სამსჯავრო", ანუ "არა "ყინულის", არამედ ქვის, შეად.:
"დავსჯი მათ შავი ჭირით და სისხლით; თავსხმას, ქვის სეტყვას, ცეცხლსა და წუმწუმას ვაწვიმებ მათზე, მის ურდოებზე და ურიცხვ ხალხზე, მასთან რომ არიან" (ეზეკ. 38:22).
შესაბამისად, წარმოუდგენლად მძიმე უკანასკნელი სეტყვის ხატებაში, რომელიც ადამიანებზე ტოვებს მტანჯველ წყლულებს, იკითხება უკანასკნელი ბრძოლის და უკანასკნელი სამსჯავროს მოვლენები, როდესაც "არმაგედონზე" შეკრებილი მსოფლიო უკეთური ლაშქრობა "დაიბომბება" ქვის და ცეცხლის სეტყვით და იქვე ჩაყრილ იქნება "ცეცხლის სახმილსა" და "გარესკნელის ბნელში" (მთ. 13:42; 22:13 და ა. შ.).
(ადრე უკვე აღვნიშნავდით, რომ ბიბლიური მნიშვნელობით წყლულები და ღია ჭრილობები მოწმობენ მათ "მფლობელთა" უკიდურეს უწმინდურებაზე, ამიტომაც საკმაოდ ნიშანდობლივია, რომ სწორედ ასეთი აზრით აღიქვამენ მიმდინარე მოვლენებს 16-ე თავის უკანასკნელი წყლულების ადრესატებიც: არა როგორ შემთხვევით სტიქიურ უბედურებას, არამედ როგორც "წყლულებათა საიდუმლოს", ანუ იმ აზრით, რომ სეტყვის მიერ მოყენებული წყლულები და მათთან დაკავშირებული ტანჯვა არის "არა ბუნებრივი მოვლენა", არამედ ზეგარდმო მოვლენილი სასჯელი).
თანაც, როგორც "გარესკნელის ბნელში" არ არის "სრული მდუმარება", არამედ გამეფებულია "ტირილი და კბილთა ღრჭენა" (მთ. 13:50; 25:30; ლკ. 13:28 და სხვა), - ასევე სეტყვით მოწყლულები გმობენ ღმერთს არა ხორციელ ტკივილებში, არამედ მარადიულ ტანჯვაში, რომელიც გამზადებულია წყეულთათვის მათ მიერ აღსრულებულ ყველა დანაშაულთა და ურჯულოებათა გამო (მთ. 25:41; 25:46).
გარდა ამისა, ნიშანდობლივია ის ვითარებაც, რომ ეზეკიელის წინასწარმეტყველებაში ქვის სეტყვით ურჯულოთა მოწყვლის ხატება ასახავს ცრუწინასწარმეტყველთა მოწყვეტას, ხოლო "ტალახით შელესილი კედლების დაცემა", - "მსოფლიო იერიქონის მომავალ დანგრევას":
"ამიტომ ასე ამბობს უფალი ღმერთი: ავტეხავ ქარიშხალს ჩემი რისხვით და თავსხმა წამოვა ჩემი წყრომით, და ყინულის ქვები ჩემი გაცეცხლებით, გასანადგურებლად. დავანგრევ კედელს, თქვენ რომ შელესეთ, მიწასთან გავასწორებ და გაშიშვლდება მისი საძირკველი; დაეცემა და თქვენც მის ნანგრევებში დაიღუპებით. და მიხვდებით, რომ უფალი ვარ" (ეზეკ. 13:13-14).
ხოლო ესაიას წინასწარმეტყველების 30-ე თავში უკეთურებზე ქვის სეტყვის დაცემა აღესრულება "დიდი დამარცხების დღეს, როდესაც დაეცემიან გოდოლები", და პრაქტიკულად ბუკვალური მნიშვნელობით აღწერს ძველი სამყაროს აღსასრულს:
"ყოველ მაღალ მთაზე და ყოველ შემაღლებულ გორაკზე გაჩნდება ღელეები, წყლის ნიაღვრები დიდი შემუსრვის დღეს, როცა დაეცემიან გოდოლები. ... აჰა, უფლის სახელი შორიდან მოდის; გიზგიზებს მისი რისხვა და შენივთდა კვამლი, მისი ბაგეები სავსეა წყრომით და მისი ენა მჭამელი ცეცხლია. მისი სუნთქვა, როგორც მოვარდნილი ნიაღვარი, ყველამდე უწვდენს, რომ გაცხრილოს ხალხები აღსპოლვის ცხრილში; ... სიმღერა გექნებათ როგორც დღესასწაულის განათვლის ღამეს და გულის სიხარული როგორც სალამურით მიმავალს უფლის მთაზე, ისრაელის კლდეზე ასასვლელად. გამოსცემს უფალი თავის დიდეხულ ხმას და თავის შემართულ მკლავს გამოაჩენს მძვინვარე რისხვაში და შემჭმელი ცეცხლის ალში, მეხისტეხაში და თავსხმაში, ქვის სეტყვაში" (ეს. 30:25-30).
ხოლო რადგან გამოცხადების წიგნის 16-ე თავის ბოლო მოწმობანი ყველა მნიშვნელობით შეესაბამება სიმბოლურ პანორამას, რომელიც წარმოდგენილია გამოცხ. 11:19-ეში, სადაც გახსნილი ზეციური ტაძრის კიდობნის გამოვლენას ასევე (იმავე თანმიმდევრობით) თან ახლავს არა მარტო "ელვანი, ხმანი და მიწისძვრანი", არამედ "დიდი სეტყვაც", - სრულიად ცხადია, რომ ორივე ეს მოწმობა ეძღვნება ძველი სამყაროს უკანასკნელ დღეს და უფლისა და მაცხოვრის მეორედ მოსვლას.
მეტიც, ყველაზე ზოგადი აზრით კიდევ ერთხელ შეიძლება აღვნიშნოთ, რომ "უკანასკნელ წყლულებათა" მოვლენები, ისევე როგორც "მიწისა და ზღვის" რყევის მონაცვლეობა, რომელიც შვიდ ზეციურ საყვირთან არის დაკავშირებული, მრავალწილ შეესაბამებიან "ეგვიპტურ სასჯელებს", და ძველ სამყაროს წარმოგვიდგენენ "მსოფლიო ეგვიპტედ", ხოლო ახალაღთქმისეულ დროში მსოფლიო გამოსვლად (იმ არსებითი განსხვავებით, რომ მრისხანების შვიდიდან თითოეული თასი სიცოცხლისთვის "მომაკვდინებელია" არა მარტო ძველ სამყაროში, არამედ მარადისობაში ყოფნისთვისაც).
მეორე მხრივ, უკანასკნელი რისხვის შვიდი თასის გადმოღვრისას ძველი სამყაროს ხატებაში იწყება "მსოფლიო ბაბილონის" ნიშნების გამოვლენა (გამოცხ. 14:8; 16:18-19), რომლის დაცემა დეტალურად არის წარმოდგენილი გამოცხადების წიგნის 17-ე და 18-ე თავებში.
მასალა მომზადებულია საიტ "აპოკალიფსისის" რედაქციის მიერ მართლმადიდებლური .წყაროების.მიხედვით. 2025 წ.