განმარტება - იოანე ღვთისმეტყველის "გამოცხადება", როგორც სიმბოლური შვიდეულების წიგნი - აპოკალიფსისი

მთელი იმ საუბრების განმავლობაში, რომელსაც მკითხველს ვთავაზობთ, საიტის პუბლიკაციებში გამუდმებით ხაზგასმული იყო ის ფაქტი, რომ იოანე ღვთისმეტყველის გამოცხადების წიგნი წარმოადგენს არა სხვადასხვა გამოსახულებისა და ხილვის შემთხვევით ერთობლიობას, რომელთაგან თითოეული რაიმე ცალკეულ მომავალ მოვლენას ეძღვნება, არამედ ყოველგვარი გამონაკლისის გარეშე წმინდა წერილის წინასწარმეტყველებათა ახალაღთქმეულ რეალობაში აღსრულების სრულ წინასწარმეტყველურ პანორამას.

შესაბამისად, გამოცხადების წიგნის მთავარი და ყველაზე არსებითი მახასიათებელია მისი აზრობრივი და წინასწარმეტყველური სისრულე ყოველი დროისა და მთელი ქმნილების მასშტაბით, ხოლო ერთ-ერთი ყველაზე ცხადი მოწმობა, რომელიც მიუთითებს მისი წინასწარმეტყველური აზრების სისრულესა და დასრულებულობაზე, არის ამ წიგნისთვის დამახასიათებელი მრავალრიცხოვანი "შვიდეული" მნიშვნელობანი, რომელთა შესახებაც ადრე უკვე გვქონდა საუბარი, როგორც მთელი წიგნის, ასევე ცალკეულ გამოსახულებათა და წინასწარმეტყველებათა განხილვის კონტექსტში.

ასეთ კრებით მნიშვნელობებს მიეკუთვნება როგორც 1-3 თავების შვიდი ეკლესიის სიმბოლო, რომელთა მიმართ მიმართვები საიტის პუბლიკაციებში სტრიქონულად არ განხილულა (თუმცა "შვიდი ეკლესიისადმი მიმართვის" ყველა ძირითადი აზრი აღნიშნული იქნა მსჯელობათა მსვლელობისას), და ზეციური წიგნის შვიდი ბეჭედი (გამოცხ. 5:1 – გამოცხ. 8:1), ასევე შვიდი ანგელოზის შვიდი საყვირი (გამოცხ. 8:2 – გამოცხ. 9:21, გამოცხ. 11:14-19), და შვიდი ზეციური ჭექა-ქუხილი (გამოცხ. 10:3-4), შვიდი ანგელოზი, რომლებსაც აქვთ ოქროს შვიდი ჯამი უკანასკნელი რისხვის შვიდი წყლულებით (გამოცხ. 15:1 – გამოცხ. 16:19-21), ამასთან, ნიშანდობლივი აზრი აქვს შვიდი წყლულისა და შვიდი ჯამის ცალ-ცალკე რაოდენობასაც, რადგან შვიდ ანგელოზს ჰქონდათ შვიდი წყლული მანამ, სანამ ერთ-ერთი ზეციური ცხოველისაგან ოქროს ტაძრის შვიდ ჯამს მიიღებდნენ, რომლებიც განკუთვნილი იყო გამოსაღვრელად (გამოცხ. 15:1-7), და ა.შ.

ამასთან, გამოცხადების წიგნის პირველ სამ თავში შვიდი ეკლესიისადმი მიმართვისას მაცხოვარი ჯერ "ოქროს შვიდ სასანთლეთა შორის მოსიარულედ იწოდება" (გამოცხ. 1:12-13, გამოცხ. 1:20; გამოცხ. 2:1), შემდეგ კი, თავის "მარჯვენაში შვიდი ვარსკვლავის მპყრობელად" (გამოცხ. 1:16,20; გამოცხ. 2:1, გამოცხ. 3:1) და "ღვთის შვიდი სულის მქონედ" (გამოცხ. 1:4, გამოცხ. 3:1), რომლებიც შემდეგ წარმოდგენილია როგორც "შვიდი რქა" და "შვიდი თვალი" (გამოცხ. 5:6), რაც პირდაპირ სამყაროზე მისი ხელმწიფების ყოველმხრივ სისავსეზე მოწმობს.

გარდა ამისა, გამოცხადების განსაკუთრებულ შვიდეულ გამოსახულებებს მიეკუთვნება არა მარტო ზეციური წიგნი შვიდი ბეჭდით (5-8 თავებიდან), არამედ კრავის სიცოცხლის წიგნიც, რომელიც ტექსტში შვიდჯერ მოიხსენიება (შეადარეთ – გამოცხ. 3:5, გამოცხ. 13:8, გამოცხ. 17:8, გამოცხ. 20:12, გამოცხ. 20:15, გამოცხ. 21:27, გამოცხ. 22:19).

უფრო მეტიც, სწორედ შვიდჯერ არის ნახსენები გამოცხადების მოწმობებში ტაძრის შვიდლამპრიანი ოქროს სასანთლე (გამოცხ. 1:12, გამოცხ. 1:13, გამოცხ. 1:20, გამოცხ. 2:1, გამოცხ. 2:5, გამოცხ. 4:5, გამოცხ. 22:5), ამასთან, ზეციური კარვის ეს განსაკუთრებული საღვთისმსახურებო ატრიბუტი იწყებს და ასრულებს გამოცხადების წიგნის თხრობას (გამოცხ. 1:12 – გამოცხ. 22:5), რაც მას წარმოაჩენს ერთ-ერთ ყველაზე აღსანიშნავ ხატებად, რომელიც მოციქულ იოანეს კუნძულ პატმოსზე გამოეცხადა.

ხოლო ვინაიდან რიცხვ შვიდის შესაბამისმა სისრულემ შეიძლება განსაზღვროს არა მხოლოდ ამაღლებული, არამედ ნებისმიერი სხვა სავსე და დასრულებული ბიბლიური მნიშვნელობაც (როგორიცაა, მაგ., იგავ. 6:16-19, იგავ. 26:25, მათ. 12:45, ლკ. 11:26 და ა.შ.), სხვადასხვა უღვთო პიროვნებათა მოხსენიებებსაც თან ახლავს გარკვეული "შვიდეული" მოწმობები. ასეთ მოწმობებს მიეკუთვნება ურჩხულისა და ზღვის მხეცის შვიდი თავი, და მათი კუთვნილი შვიდი დიადემა ღვთისმგმობი სახელებით, ასევე შვიდი "მეფე-მთა", რომლებზეც ზის ბაბილონის დიდი მეძავი (გამოცხ. 17:9), და ა.შ.

ამასთან, ეს მხოლოდ ყველაზე ცხადი მაგალითებია, რომლებშიც შვიდეული აზრ-სიმბოლოები მოხსენიებულია ან ბუკვალურად ან თითქმის ბუკვალურად. მათ გვერდით გამოცხადების წიგნში გვხვდება აგრეთვე გადატანითი "აზრობრივი შვიდეულები", რომლებიც თავად წიგნში არ აღირიცხება ცხადი და აშკარა სახით (როგორიცაა, მაგალითად, შვიდი აღთქმა გამარჯვებულისთვის და ნეტარებათა შვიდი მცნება) და ცხადი ხდება მხოლოდ მთელი წიგნის განზოგადებულ-შემაჯამებელი მნიშვნელობების განხილვისას, რომელთა გასაგებად შესაბამის განმარტებათა მთელი რიგია საჭიროა.

ასეთ შვიდობით მნიშვნელობებს მიეკუთვნება აგრეთვე "მე ვარ" ფორმის შვიდი მტკიცებულება, რომლითაც წარმოაჩენს თავს უფალი და მაცხოვარი: "მე ვარ ალფა და ომეგა" (გამოცხ. 1:8, გამოცხ. 1:10, გამოცხ. 21:6, გამოცხ. 22:13); "მე ვარ პირველი და უკანასკნელი" (გამოცხ. 1:10, გამოცხ. 1:17, გამოცხ. 22:13); "მე ვარ დავითის ფესვი და მოდგმა" (გამოცხ. 22:16); და შვიდი სადიდებელის სისავსე, რომელსაც უძღვნის მაცხოვარს მოზეიმე ზეციური კრება, და ხოტბას ასხამს სრულყოფილებათა მისთვის დამახასიათებელ ამომწურავ სისავსეს (გამოცხ. 5:12, გამოცხ. 7:11-12); ასევე მებრძოლი და მოზეიმე ეკლესიის შვიდი ხატება; და შვიდი სიმბოლური დრო და ვადა, რომლებსაც საიტის ცალკეული პუბლიკაციები მიეძღვნა.

მაგრამ ყოველივე ზემოთქმულის უმთავრესი აზრი იმაში მდგომარეობს, რომ თუ გამოცხადების წიგნის შვიდობით ასპექტს სერიოზულად მოეკიდება, გონიერ მკითხველს შეეძლება დაუყოვნებლივ განასხვავოს და გამოამჟღავნოს ნებისმიერი არასწორი და დამახინჯებული განმარტება, რომლებიც წიგნის გამოსახულებებსა და მოვლენებს გარკვეულ ფანტასტიკურ მნიშვნელობებს ანიჭებს, რომლებიც არ შეესაბამება წინასწარმეტყველური პანორამის საყოველთაო-მსოფლიო მასშტაბს, რომელიც გამოცხადების წიგნის შვიდობითი მოწმობების სისავსესა და სრულყოფილებას ეფუძნება.